Κάποτε ένας κέρδισε ένα Λόττο και διέρρευσε τ’ όνομά του. Διάφορα λαμόγια «τού την έπεσαν» από κοντά και είτε με σπαρακτικές ιστορίες ανάγκης και φτώχιας είτε με απειλές, σχεδόν του έφαγαν το ουδόλως ευκαταφρόνητο ποσό. Μπορεί να το είπα ως αστείο, αλλά εν πολλοίς είναι και πραγματικότητα. Όταν δηλαδή έχεις μια περιουσία ή κάποιο άλλο αγαθό και αρχίσουν να σου ζητάνε χωρίς εσύ να απαιτείς αντίστοιχη ανταμοιβή, τότε είναι βέβαιο ότι στο τέλος θα χάσεις.
Κάτι τέτοιο γίνεται και με την εξωτερική μας πολιτική, η οποία όπως φαίνεται καθορίζεται από νοοτροπίες Πιπινέλη (βλ. στο τέλος του άρθρου). Εμείς, ως κράτος, ποτέ δεν ζητάμε, μόνο αντιστεκόμαστε στις απαιτήσεις των άλλων. Θα σας αναφέρω μερικά πρόσφατα περιστατικά. Συγκεκριμένα είχα αναφερθεί περιληπτικά και στο προηγούμενο άρθρο μου.
Έχουμε, λοιπόν, τον κ. Ράμα. Χωρίς καμιά ένσταση και εκ των προτέρων δέσμευση, όπως έκανε η Βουλγαρία για τα Σκόπια, δεχτήκαμε να αρχίσουν οι συνομιλίες για ένταξη στην Ε.Ε. της Αλβανίας. Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν συνταχτήκαμε με την Βουλγαρία για το θέμα των Σκοπίων που δεν εφαρμόζει για την περίπτωσή μας την Συμφωνία των Πρεσπών, ώστε τα Σκόπια να έχουν δύο εμπόδια για ένταξη στην Ε.Ε. Όσο για την Αλβανία δεν ζητήσαμε την αναθεώρηση της δίκης Μπελέρη και δεν ζητήσαμε καμιά εγγύηση για την Ελληνική μειονότητα της Χειμάρρας. Ο Ράμα είδε ότι πάνε καλά οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις και ζήτησε δεύτερη συνάντηση με τους ομογενείς του στην Ελλάδα. Θυμάστε την πρώτη στο Γαλάτσι. Τώρα ζήτησε συγκέντρωση στην Θεσσαλονίκη. Εμείς «ως ευνομούμενο και δημοκρατικό κράτος που δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε» θα του δώσουμε την άδεια, αν δεν την έχουμε δώσει ήδη. Η ερώτηση είναι η εξής: Εμείς ζητήσαμε από την Αλβανία να πάνε να μιλήσουν στους Χειμαρριώτες Βορειοηπειρώτες συμπατριώτες μας οι Έλληνες πολιτικοί εν’ όψει των Ευρωεκλογών; Και στις επαναληπτικές εκλογές για δήμαρχο Χειμάρρας η Αλβανία δεν άφησε ούτε τον ΟΑΣΕ να πάει ως παρατηρητής των δημοτικών εκλογών των εκβιασμών και της νοθείας. Εμείς, βέβαια, ποιούντες την νήσσαν, δεν κάναμε καμιά δήλωση διαμαρτυρίας. Τί φοβόμαστε;
Έχουμε μετά το μεγάλο και διαχρονικό θέμα με την Τουρκία. Είναι ένα θέμα που έχει δημιουργηθεί από το Πιπινελικό δόγμα της εξωτερικής μας πολιτικής. Θα αναφερθώ μόνο στις πρόσφατες εξελίξεις. Ξεκινάμε με την περίφημη «Διακήρυξη των Αθηνών», της οποίας δεν γνωρίζουμε ούτε κατ’ ελάχιστον το περιεχόμενό της. Δικαιούμαστε λοιπόν να κάνουμε λίγους λογικούς παραγωγικούς συλλογισμούς. Μετά την επίσκεψη του Ερντογάν και την υπογραφή της περίφημης Διακήρυξης των Αθηνών, είδαμε ότι έπαψαν οι παραβιάσεις και υπερπτήσεις στο FIR Αθηνών και στον εθνικό εναέριο χώρο. Δηλαδή πιστεύουμε ότι οι Τούρκοι έκαναν πίσω σε μια πάγια πολιτική που έχουν στο Αιγαίο χωρίς να έχουν λάβει καμιά υπόσχεση από εμάς; Λογικά δεν γίνεται γιατί εδώ και πενήντα χρόνια η πολιτική τους είναι πάγια. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε με την παρέμβαση της Τουρκίας στις έρευνες για το καλώδιο ρεύματος στην Κάσο.
Η παρέμβαση της Τουρκίας ήταν Νοτιοδυτικά της Κάσου και μεταξύ της Κρήτης που θεωρεί ότι είναι δική της δικαιοδοσία βάσει του Τουρκολιβυκού μνημονίου, το οποίο περνά ξυστά από τον Ξερόκαμπο νοτιοανατολική γωνία της Κρήτης. Μιλάμε δηλαδή για επέμβαση – παραβίαση Εθνικών χωρικών υδάτων και ΑΟΖ, η οποία καθορίστηκε αυθαίρετα και πέρα από κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου, όχι αυτού του δικαίου της θάλασσας, αλλά και των κανόνων για καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ ομόρων κρατών.
Προσέξτε τώρα τι δήλωσε για το θέμα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ο κ. Μαρινάκης: «Η κυβέρνηση απαντά συνολικά στο θέμα αυτό λέγοντας ξεκάθαρα ότι επιδιώκει την διατήρηση του κλίματος διαλόγου και είμαστε αισιόδοξοι σε αυτό. Διάλογος δεν σημαίνει συμφωνία και δε σημαίνει αφέλεια. Και από κει και πέρα στον διάλογο στο τραπέζι δεν μπαίνουν ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, εσωτερικής κυριαρχίας, ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων, πολιτική όπως είναι οι εκμεταλλεύσεις στα δικά μας». Μπορεί να μας πει κάποιος τί μπαίνει στον διάλογο; Πίνουμε ρακές και λέμε τί θα γίνει ρε μπίρο΄μ θα υποχωρήσεις σε αυτά που θέλω; Ωραία συζητάμε. Γιατί δεν ακούσαμε καμιά διαμαρτυρία της Ελληνικής κυβέρνησης για το βιβλίο της γεωγραφίας των μαθητών της Τουρκίας για την γαλάζια πατρίδα; Δεν καταλαβαίνουμε ότι αν το παιδί γαλουχηθεί από μικρό ότι αυτή η θάλασσα είναι δική του ως μεγάλος θα έχει το αίσθημα της αδικίας και την επιθυμία να πάρει πίσω αυτά που του ανήκουν; Γιατί δεν μιλήσαμε; Για να κρατήσουμε το ήρεμο κλίμα; Όταν κρατάμε με κάθε τρόπο το ήρεμο κλίμα τότε είναι βέβαιο ότι απέναντι σε έναν επιθετικό και φαταούλα αντίπαλο χάνουμε.
Σήμερα (σ.σ. 24/10/2024) δημοσιεύεται στο «ΘΕΜΑ» ότι η Τουρκία εξέδωσε NAVTEX για να εμποδίσει τις έρευνες για πόντιση καλωδίου μεταξύ Λέσβου και Χίου, βάζοντας ζήτημα δικής της υφαλοκρηπίδας εκεί που θα περάσει το καλώδιο. Είναι επανάληψη του περιστατικού της Κάσου που φαίνεται ότι θα γίνει κοινός τόπος στο Αιγαίο. Αντί αεροπλάνα θα έχουμε καράβια τώρα. Είναι βλέπετε το «ευχαριστώ» που βάλαμε τον Φιντάν από την πίσω πόρτα στο άτυπο συμβούλιο Εξωτερικών της Ε.Ε. Εμείς τί θα κάνουμε; Θα ταράξουμε τα ήσυχα νερά; Θα ζητήσουμε και εμείς κάτι;
Πώς γίνεται να περιφέρονται τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα της Τουρκίας πάνω, όχι δίπλα, πάνω από τα Ελληνικά νησιά και να εμείς τσιμουδιά; Θυμηθείτε την κατάρριψη του Ρώσικου αεροπλάνου που μπήκε στον εθνικό εναέριο χώρο της Τουρκίας. Η Τουρκία το κατέρριψε χωρίς χρονοτριβή. Η αναλογία πυρός Ελλάδας – Τουρκίας είναι ίδια με την Τουρκία – Ρωσία και παρ’ όλα αυτά η Τουρκία τόλμησε και κέρδισε σεβασμό από την Ρωσία.
Γυρίσανε μια ταινία για τον Σαδίκ και τον έκαναν ήρωα προβάλλοντάς την στα σχολεία της Τουρκίας, όπως έκανε η χούντα που πήγαινε τους μαθητές στο σινεμά να δούνε τον Παπαφλέσσα. Αυτές οι τακτικές δεν πρέπει να μας ανησυχούν; Και βέβαια πρέπει και πολύ μάλιστα γιατί δεν είναι μόνο η τακτική της Τουρκίας, αλλά είναι και τα δικά μας χάλια. Είναι δυνατόν να μην μπορούμε να καλύψουμε τις θέσεις στην Σχολή Ευελπίδων και στις άλλες παραγωγικές σχολές των Ε.Δ.; Πώς το παίζουμε δηλαδή; Πώς αντιμετωπίζουμε τις μαζικές παραιτήσεις στελεχών στο Π.Ν. ακόμα και των νέων ΕΠΟΠ;
Αφού δεν έχουμε προσωπικό, πώς αγοράζουμε αεροπλάνα και καράβια; Θα έχουμε σε δυο τρία χρόνια ανθρώπους να τα κυβερνήσουν και να τα συντηρήσουν; Ίσως η κυβέρνηση το βλέπει αυτό και σκέφτεται ότι αν γίνει καμιά στραβή με τους Τούρκους, την έχουμε βάψει και θα χάσουμε περισσότερα από αυτά που χάνουμε με τα «ήρεμα νερά». Ας πάρουμε και κανένα αεροπλάνο και καράβι μήπως τσιμπήσουν οι Γάλλοι π.χ. και μας βοηθήσουν σε μια σύγκρουση. Μην ξεχνάμε όμως την ιστορία, που δυστυχώς οι νεοέλληνες δεν την γνωρίζουν γιατί δεν φροντίζει το σχολείο, δεν φροντίζει το Υπ. Παιδείας, δεν φροντίζει κανείς, να την μάθουμε! Το λέω γιατί στην Μικρασία οι Γάλλοι μας πούλησαν και ποιος μα βεβαιώνει ότι δεν θα γίνει μελλοντικά;
Στα «ήρεμα νερά» βυθίστηκαν και τα θαλάσσια πάρκα. Αντέδρασε η Τουρκία και πάνε… Φανταστείτε δηλαδή τί γίνεται. Έχουμε το χωράφι και ο γείτονας δεν μας αφήνει να φυτέψουμε αμπέλι. Τίνος είναι το χωράφι αν τελικά ακούς συνεχώς τον γείτονα; Αυτή είναι η περίφημη Φινλανδοποίηση επί εποχής Σοβιετικής Ένωσης για την Φινλανδία. Τα προβλήματα είναι πολλά, γίναμε μαλθακοί και ζητάμε μόνο φαΐ. Φινλανδία μας βλέπω αν δεν αλλάξουμε ρώτα πριν είναι πολύ αργά…
Υ.Γ. Ο Πιπινέλης ήταν Έλληνας διπλωματικός και μετά πολιτικός της ΕΡΕ, ένθερμος υποστηρικτής της Αποστασίας και Υπουργός Εξωτερικών της χούντας. Το δόγμα του ως ΥΠΕΞ ήταν τα «ήρεμα νερά» και η αποφυγή κάθε σύγκρουσης. Μετά τα γεγονότα της Κοφίνου στην Κύπρο και την απειλή της Τουρκίας για πόλεμο, η συμφωνία Πιπινέλη – Τσαγλαγιαγκίλ (ΥΠΕΞ Τουρκίας) επέτρεψε την απομάκρυνση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Μεγαλόνησο και άνοιξε το δρόμο της εισβολής.
