Πριν από τέσσερα χρόνια τέτοια εποχή είχα γράψει ένα άρθρο με περίπου τον ίδιο τίτλο και πού να φανταστώ ότι και σήμερα θα έγραφα πάλι για το ίδιο θέμα και με παρόμοιο τίτλο. Όπως καταλάβατε το θέμα μας είναι η εκλογή του κ. Τραμπ στη θέση του Πλανητάρχη σε μια χώρα που είναι βαθιά διχασμένη από ένα θέμα που ήδη έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει και η Ευρώπη και ο υπόλοιπος Δυτικός κόσμος, όπως θα δούμε προς το μέσον του άρθρου.
Εδώ και πολλούς μήνες διάφορα ελεγχόμενα από τις Βρυξέλλες ΜΜΕ, καθώς και διάφορα στελέχη της Ούρσουλας είχαν αρχίσει να εκφράζουν σκεπτικισμό για τα προβλήματα που θα δημιουργούσε μια ενδεχόμενη εκλογή του Τραμπ. Ήταν μια ενορχηστρωμένη, θα λέγαμε, καμπάνια εναντίον της εκλογής του, η οποία προϊόντος του χρόνου γινόταν εντονότερη. Και τα δικά μας ΜΜΕ δεν έμειναν έξω από τον χορό και ακούσαμε όλο τον Οκτώβρη για έναν Τραμπ μπαμπούλα που θα φέρει τα πάνω κάτω στον κόσμο. Η Ούρσουλα και η ομάδα της είναι προφανώς φοβισμένοι για το τί θα κάνει ο Τραμπ με την Ουκρανία και αν θα πέσουν οι κονκάρδες των στελεχών της ΕΕ που υποστηρίζουν τον πόλεμο. Αν ο Τραμπ αποσύρει την υποστήριξή του στην Ουκρανία, τότε θα τρίξουν τα θεμέλια της ΕΕ που άκριτα πήρε θέση υπέρ της πολιτικής του Μπάιντεν και του ΝΑΤΟ και τώρα αισθάνεται ότι θα τραβηχτεί το χαλί κάτω από τα πόδια της.
Ελάχιστα ΜΜΕ και κυρίως αυτά που χαρακτηρίζουμε ως «ακροδεξιά ή ναζιστικά», εντόπισαν και ανέφεραν το κύριο πρόβλημα που έχει διχάσει την Αμερική, δηλαδή την λεγόμενη woke ατζέντα. Είναι γνωστό ότι όλα τα συστημικά ΜΜΕ φοβούνται πολύ να ακουμπήσουν κριτικά αυτό το ζήτημα, διότι τελικά οι υποστηρικτές αυτής της ατζέντας έχουν διεισδύσει σε τέτοιο βαθμό σε όλα τα κέντρα εξουσίας που κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για ρατσισμό ή να ξεμείνουν από διαφημίσεις. Σήμερα λοιπόν για πρώτη μέρα άκουσα από διάφορες πρωινές και απογευματινές ραδιοφωνικές εκπομπές να τίθεται η ερώτηση αν η woke ατζέντα ήταν αυτή που καταβαράθρωσε την κα Χάρις και τους Δημοκρατικούς. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση ενός δικηγόρου ομογενούς στην Αμερική που είπε ότι η νίκη του Τραμπ ήρθε για θέματα οικονομίας και ότι θα μειώσει τους φόρους των επιχειρήσεων, για το μεταναστευτικό και την καταπολέμηση της woke ατζέντας. Εδώ ας σταθούμε λίγο.
Πρώτα η μείωση των φόρων είναι μια μόνιμη επωδός και των δύο κομμάτων στις Αμερικάνικες εκλογές. Μόλις ένας στους τρεις Αμερικανούς δήλωνε ότι η οικονομία είναι σε καλή κατάσταση – παρά το γεγονός ότι τα μακροοικονομικά δεδομένα άλλα λένε. Η αίσθηση του κύματος ακρίβειας και οικονομικής ανασφάλειας υπερίσχυσε σαφώς των στοιχείων για το ΑΕΠ, το οποίο είναι ένα καμπανάκι για τον Μητσοτάκη.
Δεύτερον για το μεταναστευτικό που είπε ότι θα βάλει τάξη, γιατί τον υπερψήφισαν οι μετανάστες έναντι των Δημοκρατικών που τους υποστηρίζουν; Σε πολλές πολιτείες με μεγάλο πληθυσμό από μαύρους, λατινόφωνους, αραβόφωνους, μετανάστες από πρώην Ανατολική Ευρώπη και λαϊκά στρώματα, ο Τραμπ κυριάρχησε. Ακόμη και μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς πήγαν με τον Τραμπ παρά με την κυρία Χάρις, επειδή και αυτοί αισθάνονται απειλή από τις ανεξέλεγκτες εισροές μεταναστών, οι οποίες υποβοηθούνται από την woke ατζέντα.
Τρίτον, η κύρια αιτία όπως φαίνεται είναι η λεγόμενη woke ατζέντα, την οποία την είχαν αποδεχτεί πλήρως οι Δημοκρατικοί και αυτή είναι η αιτία του διχασμού της χώρας. Η Κάμαλα Χάρις επέμεινε στην woke ατζέντα, ως κορυφαίο ζήτημα στην προεκλογική της καμπάνια. Σημαία της το δικαίωμα στην άμβλωση και τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και των μειονοτήτων. Αυτή τη στιγμή στην Αμερική δεν μπορεί κάποιος να πει την λέξη black coffee, δεν μπορεί να πει μαύρος, δεν μπορεί να φλερτάρει μια γυναίκα και ο λευκός άντρας είναι εκ προοιμίου ρατσιστής, αποικιοκράτης, φαλλοκράτης και θα πρέπει να πληρώσει τις αμαρτίες των προγόνων του της δουλοκτησίας. Αυτή η ιδεολογία της «ακύρωσης / woke» έχει διχάσει τα Αμερικανικά πανεπιστήμια και παρεμβαίνουν ακόμη και στα ζητήματα των θετικών επιστημών. Αυτό το ζήτημα της woke ατζέντας είναι, θα λέγαμε, ένα μπούμερανγκ για την Ευρώπη, επειδή είναι παιδί του Γαλλοαλγερινού φιλοσόφου της «Αποδόμησης» Ζακ Ντεριντά και του άλλου φιλόσοφου που ήταν σκληρός παιδόφιλος, του Μισέλ Φουκώ. Οι θεωρίες τους, που ωρίμασαν τον Μάη του ‘68, πήγαν στην Αμερική και μας γύρισαν πίσω εμπλουτισμένες με την θεωρία του gender του Νεοζηλανδό-Αμερικανού ψυχολόγου John Money. Για την ιστορία, την θεωρία του κοινωνικού φύλου την ενέταξε στο νομικό μας σύστημα ο ΣΥΡΙΖΑ και την εμπέδωσε η ΝΔ με τον γάμο των ομοφυλοφίλων. (Σε μελλοντικό άρθρο θα αναφερθώ διεξοδικά σε αυτό το θέμα).
Επειδή το θέμα δεν εξαντλείται μόνο στην woke ατζέντα, θα πρέπει να δούμε πολύ σοβαρά το ζήτημα της παγκοσμιοποίησης και πώς έχει επηρεάσει την Αμερική και πώς ερμηνεύει την άνοδο του Τραμπ. Αυτό θα το δούμε μέσα από τις εμπειρίες και τα μάτια που πιθανού Αντιπροέδρου του Τραπμ, του Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο Hillbilly Elegy: A Memoir of a Family and Culture in Crisis, το οποίο χαρακτηρίστηκε από την εφημερίδα Washington Post η «φωνή της Ζώνης της Σκουριάς». Το βιβλίο ήταν μια ελεγεία για τους «Χιλμπίλις», τους κατοίκους των μεσοδυτικών βιομηχανικών πολιτειών (το Σικάγο συμπεριλαμβάνεται), που την εποχή της βιομηχανοποίησης άκμαζαν και τις δύο τελευταίες δεκαετίες βίωσαν μία βίαιη μετάβαση στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ψηφιακής οικονομίας, με αιμορραγία θέσεων εργασίας και νέες απαιτήσεις από το εργατικό δυναμικό. Ήταν αυτοί που έμειναν πίσω, έμειναν ξεχασμένοι. Ήταν οι χαμένοι μίας περιόδου, κατά την οποία στον αναπτυσσόμενο κόσμο εκατοντάδες εκατομμύρια βγήκαν από τη φτώχεια και στον ανεπτυγμένο, οι πλούσιοι έκαναν πάρτι με τα χρηματιστηριακά κέρδη.
Η βιομηχανική παραγωγή μεταφέρθηκε στην Κίνα και όλη η περιοχή, όπως και η Ευρώπη, αποβιομηχανοποιήθηκαν και τώρα κοιτάμε να μαζέψουμε τα σπασμένα. Σε αυτούς στηρίχτηκε ο Τραμπ και στην πρώτη θητεία του και τώρα και έτσι ερμηνεύεται ο εμπορικός πόλεμος που είχε ξεκινήσει με την Κίνα και που τώρα είναι σίγουρο ότι θα ενταθεί.
Πολλοί κατηγορούσαν τον Τραμπ ότι στην θητεία του θα καταπατηθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και μάλιστα στη σύγχρονη εκδοχή τους, δηλαδή η woke και gender κουλτούρα, που αποδείχτηκε ότι ενοχλεί τη συντηρητική Αμερική. Απόδειξη στις λευκές γυναίκες πήρε 52% έναντι 47% της Χάρις, παρά την απόλυτη θέση του στο ζήτημα των αμβλώσεων. Επικράτησε κατά κράτος στους λευκούς άνδρες έναντι μαύρων (59%-39%). Θυμηθείτε τον αποικιοκράτη και ρατσιστή λευκό άντρα της Woke. Είναι φυσικό βέβαια που ηττήθηκε κατά κράτος στις μαύρες γυναίκες (92% επέλεξαν τη Χάρις) και τους άνδρες (78%-20%). Μόνο που οι μαύροι, παρά τη σημαντική αύξησή τους (32% από το 2000) είναι 48 εκατομμύρια στα συνολικά 335 εκατομμύρια των Αμερικανών και, συγκεκριμένα, οι μαύρες γυναίκες το 7% του εκλογικού σώματος και οι μαύροι άνδρες το 5%. Οι Λατίνοι άνδρες κατά 54% επέλεξαν τον Τραμπ, παρά τις απειλές του για δραστικό περιορισμό της μετανάστευσης και τις απειλές του για επαναπατρισμούς.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η anti-woke ατζέντα του Τραμπ ήταν ο κύριος συντελεστής της νίκης του. Τα συνθήματα Make America Great Again του πιθανού Αντιπροέδρου του Τζέι Ντι Βανς και το Retaking America: Crushing Political Correctness του Nick Adams (Νίκος Αδαμόπουλος με πατέρα από Πύργο) ήταν αυτά που νίκησαν.
Ό,τι έγινε, έγινε και ας ευχηθούμε να έχει πάρει μαθήματα από την πρώτη του θητεία και να είναι σοφότερος γιατί τώρα έχει μεγαλύτερη δύναμη, επειδή κέρδισε και τα δύο σώματα την Βουλή και την Γερουσία.
