Ο Γεώργιος
Ελ. Τζιτζικάκης γεννήθηκε το 1981. Zει στην Αθήνα και κατάγεται από
τα Χανιά.
Είναι Reiki Therapist του Usui System of Natural Healing.
Επι σειρά ετών έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών εκπομπών στο
ραδιόφωνο,
είναι στιχουργός και αρθρογραφεί σε έντυπα, εφημερίδες και περιοδικά
ανά την
Ελλάδα.
Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή ξεκινά από τα εφηβικά του χρόνια, όταν τα
δεκαεπτά του κερδίζει βραβείο από την «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών» για το
διήγημα του «Ο Ζητιάνος», Έκτοτε, έργα του έχουν εκδοθεί και κείμενά του έχουν
συμπεριληφθεί σε λογοτεχνικές συλλογές πλάι σε καταξιωμένους σύγχρονους
πεζογράφους
Οι ηλεκτρονικές του σελίδες για επικοινωνία είναι :
www.twitter.com/tzitzikakis
To group Tzitzikakis Books στο Facebook
Georgios Tzitzikakis FB profiles
ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ:
«Σιωπή… η δυνατότερη κραυγή…», διηγήματα (2000 -εξαντλημένο)
«Ένα γέλιο…που έκλαιγε…», διηγήματα (2005 -εξαντλημένο)
«Να μην ξεχάσω να ξυπνήσω», μυθιστόρημα (2010- Εκδόσεις Ιωλκός)
«Γυναίκα η Κόλαση… Γυναίκα κι ο Παράδεισος», διηγήματα (2012-Εκδόσεις
Περίπλους)
“Τ’ αηδονιού το δάκρυ”. μυθιστόρημα (2015 – Εκδόσεις Ωκεανίδα)
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΜΑΙΡΗ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ -ΓΚΙΩΝΗ
Ποια χαρακτηριστικά σας γνωρίσματα πιστεύετε
κληρονομήσατε από τον τόπο
καταγωγής σας τα Χανιά;
Σίγουρα το αψίκορο ταπεραμέντο, το επίμονο
χαμόγελο και το πείσμα πως όσα προβλήματα κι αν έρθουν, στο τέλος πάντα θα τα
καταφέρνεις. Όχι μόνο οι Κρήτες, αλλά γενικότερα οι άνθρωποι της περιφέρειας,
ερχόμενοι σε επαφή με τη γη και αμεσότερα τη φύση, πιστεύω πως έχουν εντοπίσει
το πραγματικό νόημα της ζωής: Πως και με τα λίγα περνάς καλά, αρκεί να έχεις
την υγεία σου για να απολαύσεις τη ζωή.
Τι σας ενέπνευσε και ασχοληθήκατε με την συγγραφή;
Γράφω από τα δεκατέσσερά μου. Δεν είχα
αρμονικά και ήρεμα παιδικά χρόνια και αυτό εξελίχθηκε σε ακόμη δυσκολότερες
στιγμές κατά την εφηβεία μου. Γράφοντας ξεσπούσα, προσπαθούσα να κατανοήσω
συμπεριφορές για τον κόσμο γύρω μου, αλλά έβρισκα και ένα μεγάλο απάγκιο
ελπίδας. Κατά ένα μεγάλο μέρος, όσα με πείσμα έγραφα αλλά σίγουρα και τα βιβλία
που διάβασα εκείνα τα χρόνια, με βοήθησαν να επιβιώσω καθώς με όπλισαν με
κουράγιο και πείσμα για ζωή.
Βραβευτήκατε στην ηλικία των δεκαεπτά
για το διήγημά σας με τίτλο “Ο Ζητιάνος” από την Πανελλήνια Ένωση
Λογοτεχνών. Πόσο σημαντικό ήταν αυτό για την πορεία σας;
Η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών με αυτά τα
βραβεία επιτελεί ένα μεγάλο έργο για τον πολιτισμό στη χώρα μας. Είναι όμορφο
να γράφεις κάτι και άνθρωποι της λογοτεχνίας να επιβραβεύουν την προσπάθειά
σου, σου δίνει φτερά αν μη τι άλλο να συνεχίσεις και μόνο γι’ αυτό και δεν θα
πρέπει ποτέ να σταματήσει ο θεσμός. Για εμένα προσωπικά, εκείνη η βράβευση είχε
καρμική σημασία. Θυμάμαι εκείνες τις μέρες ως πολύ δύσκολες· περνούσα τις
περισσότερες ώρες μου στον δρόμο, σε πάρκα, σε στέγες και σε σπίτια φίλων,
έψαχνα να βρω μεροκάματα και η αλήθεια είναι πως δεν θυμόμουν καν πως είχα
στείλει ένα διήγημά μου στον διαγωνισμό γιατί δεν περίμενα πως θα βραβευτεί.
Ομολογώ πως πήγα κάπως φοβισμένος να παραλάβω το βραβείο μου καθώς δεν είχα
συνηθίσει να με επιβραβεύουν για κάτι. Έφυγα όμως με ένα χαμόγελο και μια
πίστη, μια ελπίδα αν θέλετε, πως ίσως και αυτός να είναι ο δρόμος ο δικός μου,
αυτός που πρέπει να οδοιπορήσω για να με βγάλει κάπου. Έτσι όπως το βλέπω
σήμερα, ίσως τελικά εκείνο το βραβείο και να μου έσωσε τη ζωή.
Έχετε γράψει 5 βιβλία με ιδιαίτερους
τίτλους. Πώς καταλήγετε στον τίτλο κάθε βιβλίου; Θέλετε να μοιραστείτε με τους
αναγνώστες του ΠΑΛΜΟΥ τον τίτλο του νέου σας βιβλίου και λίγα πράγματα για την
υπόθεσή του;
Δίνω σημασία στον τίτλο κάθε βιβλίου καθώς
γνωρίζω πως είναι κάτι που θα με ακολουθεί στο μέλλον, αλλά κυρίως κάθε τίτλος
σηματοδοτεί για εμένα και μια περίοδο, γι’ αυτό και αποφασίζω ανάλογα με τα
βιώματα της περιόδου που γράφτηκε και κυρίως με το προαίσθημά μου. Ο τίτλος του
νέου μου βιβλίου θα είναι “Ένα δράμι δύναμης” και το βιβλίο θα
κυκλοφορήσει τέλος Μαΐου από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Είναι ένα μυθιστόρημα για ένα
παιδί που έχασε τους γονείς του, άφησε το χωριό του για τη μεγάλη πόλη και
τελικά εκεί έχασε τον ίδιο του τον εαυτό. Πήρε λάθος μονοπάτια και έμπλεξε με
τη νύχτα κάνοντας πολλά άσχημα πράγματα. Σήμερα πια τον βλέπουμε να έχει
εξελιχθεί σε έναν άνθρωπο της νύχτας, να ζυγίζει ολόκληρη τη ζωή του, να νιώθει
εντελώς χαμένος μέσα στη νοσταλγία του παρελθόντος και των παιδικών του χρόνων
και να γυρεύει μια λύτρωση για την ψυχή του. Αυτή τη λύτρωση την αποτολμά,
βάζοντάς τα με έναν ολόκληρο κύκλωμα υποκόσμου, για να σώσει από τα δίχτυα της
νύχτας τρεις γυναίκες που αγάπησε την κάθε μία για τους λόγους του. Είναι ένα
μυθιστόρημα δράσης και ταυτόχρονα μια ιστορία για πώς μπορεί κάποιος που
έρχεται αντιμέτωπος με αδιέξοδα, να δραπετεύσει διατηρώντας ένα μέρος της
καρδιάς του αγνό και γεμάτο ελπίδα. Πιστεύω ακράδαντα πως όλοι μας κουβαλάμε
μέσα μας μεγάλες ποσότητες δύναμης, οι οποίες ενεργοποιούνται σε εξαιρετικά
κρίσιμες καταστάσεις και αν το θελήσουμε να ακολουθήσουμε αυτές τις δυνάμεις,
είναι ικανές να μας αλλάζουν τη ζωή. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ελπίζω πως ο
αναγνώστης θα ταυτιστεί με ήρωα του βιβλίου, θα συναρπαστεί από το ταξίδι του
και θα ανακαλύψει κι ο ίδιος τη δική του δύναμη, εκείνη που βρίσκεται κρυμμένη
μέσα του.
Πώς κρίνετε τα πράγματα στην Ελληνική Λογοτεχνία;
Με
ικανοποιεί το γεγονός πως πάρα το ότι ζούμε σε δύσκολες εποχές, υπάρχει ακόμα
μεγάλη βιβλιοπαραγωγή και αρκετή ποικιλία θεμάτων που μπορεί να ικανοποιήσει
κάθε αναγνώστη. Είμαι της γνώμης πως για κάθε αναγνώστη υπάρχει το κατάλληλο
βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο μιλάει διαφορετικά στη σκέψη και την καρδιά του
κάθε αναγνώστη. Πολύ φοβάμαι όμως πως επειδή η εποχή μας τρέχει με ταχύτατους
ρυθμούς αλλά και επειδή υφίστανται τη φθορά της συνεχόμενη προβολής, οι
σημερινές πένες θα στερηθούν στο μέλλον τον τίτλο “Κλασσικό”. Ίσως
και να κάνω λάθος, και πραγματικά το εύχομαι γιατί τελευταία έχω διαβάσει
μερικά εξαιρετικά βιβλία και πιστεύω πολύ στις νέες πένες της χώρας μας. Και
επειδή όταν μιλάμε για Ελληνική Λογοτεχνία και βιβλίο, μιλάμε όχι μόνο για τον
συγγραφέα αλλά κυρίως για τους αναγνώστες, να καταθέσω πως με χαρά διαπιστώνω
ότι ο Έλληνας αναγνώστης, βιβλίο το βιβλίο αλλάζει τα επίπεδα των απαιτήσεών
του και γίνεται περισσότερο επιλεκτικός, ξεχωρίζοντας τα άξια διαμάντια της
Ελληνικής Λογοτεχνίας.
Στέλνετε
μηνύματα με την γραφή σας; Ποιά είναι η δική σας πρόταση για τους αναγνώστες
που σας κάνει ξεχωριστό;
Δεν
επιδιώκω να το παίξω φιλόσοφος με τη γραφή μου, καθώς δεν είμαι φυσικά. Πιστεύω
όμως πως η ίδια η ζωή, και δη στις δύσκολες στιγμές της, σε διδάσκει και σε
προικίζει με κάποια μέρη σοφίας. Αν μη τι άλλο, σου υπενθυμίζει τη θνητότητα
και την ασημαντότητά σου μέσα στο σύμπαν, όπως ταυτόχρονα και τη σημαντικότητά
σου στην κοινωνία αν κάνεις κάποια πράγματα που θα επηρεάσουν εσένα και τους
γύρω σου. Καθώς λοιπόν οι ήρωές μου είναι καθημερινοί άνθρωποι, με πάθη αλλά
και τη γνώση της ζωής, κατ’ επέκταση ανάγεται από τις ιστορίες τους και ένα
ποσοστό σοφίας. Η αλήθεια είναι πως κατά βάση, επιθυμώ να περνάω στους ήρωές
μου τις δικές μου θέσεις μου απέναντι στη ζωή, αξίες όπως η ελπίδα, η αγάπη, η
αξιοπρέπεια, ο έρωτας, η φιλία και άλλα. Ο κύριος στόχος μηνυμάτων πάντως είναι
η μεγάλη αλήθεια της ζωής: Τελειώνει! Άρα πρέπει να τη ζήσουμε και όχι να την
αναλύσουμε.
Ταξιδεύετε για τα βιβλία σας;
Ταξιδεύω
πρώτα για τον Γιώργο και ύστερα για τα βιβλία. Λατρεύω τα ταξίδια, εντός και
εκτός της χώρας και αν μπορούσα θα ήμουν συνεχώς επιβάτης σε ένα αεροπλάνο,
καράβι ή τρένο, αγκαζέ με ένα τετράδιο, μουσική στα αυτιά και μια φωτογραφική μηχανή.
Πιστεύω πως ο συγγραφέας οφείλει κατά ένα μεγάλο μέρος να είναι βιωματικός και
αυτόπτης, και αν δεν το καταφέρνει πάντα, τότε θα πρέπει οι γνώσεις και η
φαντασία του να υπερκαλύπτουν αυτή την απουσία μαρτυρίας. Προσωπικά, μου αρέσει
να έρχομαι σε επαφή με την Ιστορία, με τη φύση, με διαφορετικές κουλτούρες και
γλώσσες. Περισσότερο απ’ όλα, αγαπώ στα ταξίδια μου να γνωρίζω πολλούς, νέους
και διαφορετικούς ανθρώπους και να τους κάνω φίλους μου όχι μόνο επειδή θα μου
χαρίσουν μια ιστορία από κάποια εμπειρία τους αλλά επειδή έχουν να με διδάξουν
πράγματα με το να γίνουν κομμάτι της δικής μου ζωής.
Τι αγαπάτε;
Αγαπώ το καλοκαίρι, τον ήλιο, τη θάλασσα, τους
φίλους, τα γέλια, το διάβασμα, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, τον έρωτα, τη
μουσική, τα βινύλια, τις μηχανές… Η λίστα δεν νομίζω πως πραγματικά τελειώνει
για κάποιον που αγαπάει την ίδια τη ζωή. Εγώ αγαπώ ακόμα και τις δυσκολίες που
θα έρθουν γιατί μέσα από αυτές κάτι θα διδαχτώ. Εξάλλου, η αγάπη για όλα τα
πράγματα, έχει τις ρίζες της στην αγάπη που έχεις για τον ίδιο σου τον εαυτό.
Τι σας
οργίζει;
Δύσκολα
οργίζομαι με κάτι, με ενοχλεί όμως η πονηριά, η αχαριστία, ο εγωισμός και η
κακεντρέχεια. Θεωρώ πως ο κόσμος είναι ένα τεράστιο μέρος όπου χωράνε όλοι,
τόσο για να ζήσουν όσο και για να δημιουργήσουν. Όταν λοιπόν κοιτάζω κάποιους
να κυνηγάνε την αναγνώριση ή την επιτυχία με δόλιες τακτικές και εις βάρος
τρίτων, αυτό με ενοχλεί. Βλέπω πίσω από τη μάσκα που φοράνε και πραγματικά
λυπάμαι που αναγνωρίζω ένα τέρας με αγγελικό πρόσωπο. Θα πεις, ο κόσμος αυτός
είναι, έτσι λειτουργεί… Για εμένα όμως δε θέλω ο κόσμος να είναι αυτός!
Σημασία στη ζωή δεν έχει πόσα θα καταφέρεις αλλά πόσα θα προσφέρεις, δεν είναι
αγώνας δρόμου η ζωή αλλά ένας περίπατος όλος κι όλος και το λησμονούμε συνεχώς.
Σημασία έχει να μπορείς να μοιραστείς τη χαρά σου και να διαιρέσεις τον πόνο
σου, να προσφέρεις αγάπη ακόμη και στα πρόσωπα που γνωρίζεις πως δε θα σου
δώσουν ποτέ, είτε γιατί δε θέλουν, είτε γιατί δεν μπορούν. Να υπερβείς τον
εγωισμό σου, να συγχωρήσεις εκείνους που σου έκαναν κακό και να πεις, δεν
πειράζει, αυτό μπορούσαν και αυτό έκαναν, εγώ θα πράξω αλλιώς. Ζωή, δεν είναι
το “Εγώ” αλλά το “Εμείς”!
Μοιραστείτε
με τους αναγνώστες του ΠΑΛΜΟΥ μια δική σας φράση αγαπημένη.
Να γελάτε
δυνατά για να σπάνε τα άσχημα, να ρισκάρετε για τα απίθανα και να ζείτε τις
στιγμές πριν αυτές τελειώσουν.
