Τρώμε φάπες διαχρονικά και από παντού. Το λέω γιατί τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε μια κυβέρνηση που παίρνει κάτω από τη βάση στο παλιό «έξω πάμε καλά» που έλεγε ο ιδρυτής της!!! Το αν η Ελλάδα είναι αυτή που είναι, οφείλεται στην αβελτηρία των πολιτικών της και των πολιτικών τους επιλογών. Από την Μικρασιατική Καταστροφή και την γενοκτονία των Ποντίων μέχρι τους εμφυλίους μετά το Έπος του ‘40, από το μετεμφυλιακό αστυνομικό κράτος μέχρι την χούντα, από την προδοσία της Κύπρου μέχρι σήμερα, τρώμε φάπες. Οι φάπες οφείλονται σε ένα κράμα αβελτηρίας του πολιτικού μας συστήματος, τις ανατροφοδοτήσεις του από συμφέροντα που βάζουν την χώρα σε δεύτερη μοίρα και από μια κακή κρατική δομή που είναι ρευστή και ευάλωτη σε κάθε επιθυμία υπουργίσκων των εκάστοτε κυβερνήσεων.
Είμαστε η χώρα του «δεν διεκδικώ» και μας έχουν όλοι, εχθροί και φίλοι, δεδομένους. Πήραμε τα Δωδεκάνησα, αλλά με κουτσουρεμένο καθεστώς, και φτάσαμε να ακούμε διάφορες διεκδικητικές φωνές από την Τουρκία. Κερδίσαμε την Βόρειο Ήπειρο και την παραδώσαμε αμαχητί στους Αλβανούς, επειδή το ήθελε η ηττημένη Ιταλία!!! Στην Κύπρο με την λάθος πολιτική – ακριβώς την ίδια που ακολουθεί η Παλαιστίνη – κάνουμε συνεχώς βήματα προς τα πίσω τα οποία οδηγούν καθαρά στην διχοτόμηση του νησιού. Μας δόθηκαν δύο ευκαιρίες να ενσωματωθεί η Μεγαλόνησος στην Ελλάδα και τις πετάξαμε λόγω των πολιτικών και μαξιμαλιστικών μας επιλογών. Το ότι το Μακεδονικό γιγαντώθηκε οφείλεται στα λάθη του Ελληνικού ΥΠΕΞ, όπως έχω αναλύσει σε παλιότερα άρθρα μου. Έρχεται το θέμα του Μακεδονικού και το χάνουμε από καθαρά δική μας αβελτηρία. Και το ΠΑΣΟΚ και ο Σαμαράς το θυσίασαν στον βωμό της μικροπολιτικής. Τα θυμάστε οι περισσότεροι. Οι μαξιμαλιστικές μας θέσεις, εκεί που ήταν φανερό ότι θα μπορούσαν να δοθούν άλλες ικανοποιητικές λύσεις, είχαν ως αποτέλεσμα συνεχείς υποχωρήσεις και κάθε φορά να πηγαίνουμε ένα βήμα πίσω. Αυτό γίνεται και στο Κυπριακό και αυτό γίνεται και στην Παλαιστίνη όπως είπα, και φαίνεται αν κοιτάξετε χάρτες της περιοχής της από το 1948 και μετά.
Ενώ είχαμε κυριαρχία σε όλο το Αιγαίο και πλήρη δικαιοδοσία σε όλα τα θέματα θαλασσίων ερευνών και έρευνας και διάσωσης, σιγά σιγά αυτό το διαχρονικό δικαίωμα το διεκδίκησε η Τουρκία και εμείς το χάνουμε. Ενώ το 2000 στρατιωτικά, αλλά και οικονομικά, ήμασταν στην ίδια περίπου θέση με την Τουρκία, σήμερα είμαστε γι’ αυτή τη χώρα αμελητέα ποσότητα. Και δεν οφείλεται σε πληθυσμιακά κριτήρια, αλλά κυρίως σε οικονομικά και στη σταθερή και αδιαπραγμάτευτη εξωτερική πολιτική που είναι πάντα διεκδικητική. Διεκδικήσαμε τίποτα με την καταστροφή των Κωνσταντινοπουλιτών το γνωστό «Ανθελληνικό Πογκρόμ» του Σεπτέμβρη του 1955 ή μήπως αντιδράσαμε για τον αφελληνισμό της Ίμβρου και της Τενέδου;
Ο Παπανδρέου το 1987 δεν δίστασε να φτάσει στα πρόθυρα του πολέμου και η Τουρκία, βλέποντας ότι η Ελλάδα δεν αστειευόταν, υποχώρησε προσωρινά αλλάζοντας και στρατηγική για το θέμα. Η νέα στρατηγική της Τουρκίας είναι η στρατιωτική ισχύς και η αμφισβήτηση και η διεκδίκηση των Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Θέτει το λεγόμενο Casus belli τον Ιούνιο του 1995 για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων και εμείς, ως κότες, το δεχτήκαμε γιατί είχαμε στην κυβέρνηση έναν ασθενή και αδύναμο Παπανδρέου και όλη η κυβέρνηση κοίταζε πώς θα επιβίωνε χωρίς αυτόν. Η Τουρκία καιροφυλακτεί και κάνει τα Ίμια όταν ο Σημίτης μόλις είχε αναλάβει την κυβέρνηση και έτσι από καθεστώς Ελληνικής δικαιοδοσίας, τα Ίμια ουδετεροποιούνται με την επιτυχημένη όπως φαίνεται Τουρκική τακτική. Το στρατηγικό σχέδιο της Τουρκίας όσον αφορά την στρατιωτική ισχύ ξεδιπλώνεται και αναπτύσσεται πλήρως από τον Ερντογάν, ενώ παράλληλα στην Ελλάδα συμβαίνουν τα αντίθετα από καθαρά πολιτικές επιλογές.
Επιλέγεται η οδός των προμηθειών εξοπλισμού και όχι και η παράλληλη Εθνική παραγωγή που τότε είχαμε δυνατότητες. Μη ξεχνάτε ότι εδώ έχουμε φτιάξει τα υποβρύχια Τ 214 που ακόμα και σήμερα τρομοκρατούν τον Τουρκικό στόλο. Επιλέχτηκε το καθαρά κρατικό μοντέλο της στρατιωτικής βιομηχανίας που ήταν καταδικασμένο να αποτύχει, ενώ η Τουρκία επέλεξε ένα κράμα δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Έπρεπε να περάσουν 25 χρόνια για να το καταλάβουμε και να ιδρύσουμε το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ), το οποίο θα διαπιστώνει τις απαιτήσεις των ΕΔ, θα δημιουργεί τις προδιαγραφές και θα ζητά να αναλαμβάνει ο ιδιωτικός τομέας τα περαιτέρω, ακριβώς δηλαδή αυτό που κάνει η Τουρκία. Η Τουρκία όμως έχει κάνει άλματα και εμείς μόλις ξεκινήσαμε και ως αρχή σπαταλήσαμε ένα κάρο λεφτά για το περίφημο drone «Αρχύτα» που κατασκευάζει η ΕΑΒ και ακόμη δεν έχει γίνει ούτε ένα φτερό του ενώ ο Ελληνικός ιδιωτικός τομέας, χωρίς καμιά κρατική ενίσχυση, παράγει drone που εκτοξεύουν πυραύλους!!!
Σήμερα ήμαστε στην εξής θέση: Έχουμε μια Τουρκία που έχει γίνει γίγαντας της πολεμικής βιομηχανίας και εμείς αγοράζουμε τα πάντα. Πώς θα ανταγωνιστούμε την Τουρκία σε δέκα χρόνια αν σήμερα το 80% των εξοπλισμών της είναι εγχώριας παραγωγής; Απλώς δεν θα μπορούμε, αν δεν αλλάξουμε ρότα. Αλλαγή ρότας όμως σημαίνει γενικότερο εθνικό σχέδιο μελετημένο και πολυετές και μια πολιτική ηγεσία που θα έχει πείσει και τον λαό ότι θα το εφαρμόσει.
Η Τουρκία, από τα «ήρεμα νερά» του Γεραπετρίτη και μετά, έχει αλλάξει και τακτική. Μέχρι τότε η διεκδίκηση γινόταν στον αέρα όπως γνωρίζουμε, αλλά μετά την λήξη της αερομαχίας δεν υπήρχε κανένα αποτέλεσμα για τους αντιπάλους. Μετέφερε λοιπόν το πεδίο αντιπαράθεσης στη θάλασσα όπου κάθε διεκδίκηση έχει ουσία και παραμένει. Υποχωρήσανε στην Κάσο και κατοχυρώθηκε για τους Τούρκους. Είπαμε για τα θαλάσσια πάρκα αντέδρασε η Τουρκία και δεν γίνονται, άρα άλλη κατοχύρωσή τους και εδώ. Μας λένε για τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό ότι στείλαμε χάρτες στις Βρυξέλλες όπως είχαμε εδώ και καιρό υποχρέωση και φάγαμε και πρόστιμα για τις καθυστερήσεις, αλλά αυτό που στείλαμε δεν είναι χωροταξικός σχεδιασμός, είναι κατευθύνσεις, δηλαδή τίποτα συγκεκριμένο. Η Τουρκία έβγαλε δικό της σχεδιασμό και θα τον εφαρμόσει και εμείς θα κοιτάμε. Στην ουσία η Τουρκία έχει επιλέξει να κόβει κομμάτια μας μόνο με την επίδειξη δύναμης και όχι της πραγματικής σύγκρουσης και η τακτική της όπως βλέπουμε είναι επιτυχής. Αν στην Κάσο δεν είχαμε υποχωρήσει και είχαμε πόλεμο, που κάποια στιγμή δεν θα τον αποφύγουμε, θα είχαμε ένα κράτος που επιτίθεται σε ένα άλλο που ασκεί τα νόμιμα κυριαρχικά του δικαιώματα. Αφήσαμε την Τουρκία να γιγαντωθεί και εμείς βέβαια ως πολιτικό σύστημα κοιτάμε τα επουσιώδη όπως υποκλοπές, πώς θα δώσουμε δουλειές σε κολλητούς, πώς θα κάνουμε νόμους για τους δικούς μας και η χώρα ως Έθνος βουλιάζει. Έχουμε παρατήσει την ουσία της παιδείας, έχουμε παρατήσει το σοβαρό Εθνικό θέμα της υπογεννητικότητας, έχουμε παρατήσει το ζήτημα της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης και επαναπαυόμαστε στον τουρισμό που ήδη η ΕΕ έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την ανάπτυξη που στηρίζεται σε πήλινα πόδια.
Η Τουρκία γαλουχεί στα σχολεία της την νέα γενιά με το ιδεολόγημα της «γαλάζιας πατρίδας» και εμείς δεν έχουμε βγάλει κιχ. Δεν θα έπρεπε να τεθεί αυτό το ζήτημα στην ΕΕ τώρα που ζητάει να μπει στο colpo grosso των εξοπλισμών; Τί θα γίνει σε είκοσι χρόνια από τους «νεό-Τουρκους» πολιτικούς που θα πιστεύουν ακράδαντα ότι έχουν δικαιώματα σε όλο το Αιγαίο; Φάπες τρώμε και από την Αλβανία. Δεχτήκαμε την ένταξή της στην ΕΟΚ χωρίς να θέσουμε ζητήματα για την κύρωση της συμφωνίας για της ΑΟΖ και την εξασφάλιση του Ελληνικού πληθυσμού και άλλα ζητήματα. Η Βουλγαρία μπλόκαρε τη είσοδο των Σκοπίων μόνο για αναθεώρηση ενός άρθρου στο Σύνταγμά της και η ΕΕ έχει πάρει το μέρος της αν και η Βουλγαρία συγκριτικά με την Ελλάδα είναι νέο μέλος στην κοινότητα. Εμείς είμαστε τα καλά παιδιά…
Ας πάμε στην Λιβύη τώρα. Υποστηρίξαμε τον Χαφτάρ και τον φέραμε και στην Αθήνα. Από την στιγμή που έγινε το ατύχημα της Ελληνικής αποστολής στην Λιβύη τα παρατήσαμε και τελικά τον Χαφτάρ τον προσεταιρίστηκε η Τουρκία. Είμαστε για γέλια. Να μην πούμε και για την Μονή Σινά που έπιασαν πάλι τον Γεραπετρίτη στον ύπνο. Οι κατακεφαλιές δηλαδή έρχονται η μια μετά την άλλη και μας έχουν αλαλιάσει. Απορώ τί τις θέλουμε τις Μπελάρα και τα F35 αφού δεν θα τα χρησιμοποιήσουμε.
