Είναι λογικό να αναρωτηθούμε ποιοι χαίρονται με όλη αυτή την αναμπουμπούλα της Μέσης Ανατολής. Αν κοιτάξουμε ιστορικά στοιχεία όσον αφορά τις τιμές πετρελαίου, θα δούμε ότι μόνο μικρά χρονικά διαστήματα οι τιμές ήταν χαμηλές. Κατόπιν έρχεται μια ανατροπή και οι τιμές παίρνουν ξανά την ανηφόρα. Στη σημερινή αναμπουμπούλα Ισραήλ – Περσίας, οι τιμές ανέβηκαν αμέσως παρά του ότι τα αποθέματα πετρελαίου είναι ήδη αγορασμένα με χαμηλότερες τιμές.
Υπάρχει εδώ μια λογική που λέει ότι «πρέπει να πουλήσω σε αυξημένες τιμές για να έχω δυνατότητα αντικατάστασης των αποθεμάτων». Αυτό είναι μια εμπορική πρακτική που κανονικά εφαρμόζεται από όλες τις εμπορικές επιχειρήσεις, αλλά στην ουσία είναι παράνομη. Η ορθή εμπορική πρακτική είναι πρώτα να αγοράζει και μετά να πουλάει ο έμπορος ενώ τώρα πουλάει με νέες τιμές ένα προϊόν που του έχει στοιχίσει λιγότερο και βγάζει υψηλά κέρδη. Το Υπουργείο Οικονομικών όμως δεν θέλει να επεμβαίνει σε αυτά τα θέματα γιατί φοβάται μην επηρεάσει την… αγορά, όπως μου έχει πει φίλος μου έγκυρος λογιστής.
Βέβαια θα μου πείτε τώρα ότι με τον πόλεμο χαίρονται οι βενζινοπώλες και τα διυλιστήρια; Προφανώς όχι. Χαίρονται, όμως, οι μεγάλες εταιρείες εξόρυξης και αυτοί που στο χρηματιστήριο αγοράζουν και πουλάνε options ή συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης όπου τα κέρδη είναι αστρονομικά. Τώρα που μιλάμε, αν ένας είχε σε options 100.000 θα είχε κέρδος τουλάχιστον 20 εκατομμύρια δολάρια! Με τα options υπάρχουν κέρδη στην άνοδο, αλλά και στην πτώση των τιμών των προϊόντων στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων. Μιλάμε για αστρονομικά νούμερα!!! Έχετε υπ’ όψη σας ότι το 95% του όγκου του παγκόσμιου εμπορίου γίνεται με αυτά τα options και είναι αυτό που λέμε στα ελληνικά «αέρας». Άρα αν λάβουμε υπ’ όψη μας την εγκληματολογική αρχή των Αμερικανών αστυνομικών και μετέπειτα όλων των άλλων «ακολούθα το χρήμα» για την εξιχνίαση κάποιου εγκλήματος, τότε είναι προφανές ποιοι χαίρονται.
Ποιοι άλλοι χαίρονται; Μα είναι προφανές. Αυτό που λέγαμε παλιά οι Πασόκοι, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, δηλαδή οι βιομηχανίες παραγωγής στρατιωτικού εξοπλισμού. Ο πλανήτης μετά τον καταστροφικό Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έζησε σχεδόν για μισό αιώνα μια σχεδόν γενικευμένη ειρήνη την επονομαζόμενη «Pax Americana» – αν εξαιρέσουμε τον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτή η ειρήνη οφείλεται στην λεγόμενη «ισορροπία του τρόμου» μεταξύ του δίπολου Αμερική – ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου, τον Γενάρη του 1989, αμέσως ξεκίνησαν οι πόλεμοι με την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ που την ακολούθησε η συντονισμένη αντίδραση της Αμερικής και ΟΗΕ με εισβολή συμμαχικών δυνάμεων σε αυτή τη χώρα. Με την οριστική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης τον Δεκέμβρη του 1991, αμέσως άρχισαν οι συγκρούσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία που κράτησαν από το 1991 μέχρι το 2001 και με πρωτοβουλία της Γερμανίας, όπως είναι γνωστό.
Με την έναρξη της σύγχρονης τρομοκρατίας από τον μαύρο Σεπτέμβρη το 1967 στους Ολυμπιακούς του Μονάχου, ανατέλλει και αναπτύσσεται βαθμιαία η αντι-τρομοκρατία, που έμελλε να αλλάξει πολλά πράγματα στην ασφάλεια πολιτών και κρατών και την βαθμιαία στέρηση σε όλο τον κόσμο των ατομικών δικαιωμάτων. Η τρομοκρατία είναι πλέον γεγονός, δημιουργούνται μεγάλες εταιρείες αντιμετώπισής της και βασιμότατες υποψίες για υποκίνησή της ώστε να υπάρξει ανάπτυξη όπλων και μεθόδων καταστολής. Το αποκορύφωμά της ήταν ο Μπιν Λάντεν με τους Δίδυμους Πύργους στην Αμερική και τη νέα εισβολή και διάλυση του Ιράκ το 2003. Η εισβολή στηρίχτηκε στο ψέμα και στη μαύρη προπαγάνδα, κυρίως από το BBC και τον τότε Βρετανό πρωθυπουργό Τόνυ Μπλερ, που κάθε μέρα έλεγε ότι το Ιράκ έχει «mass destruction weapons», δηλαδή «όπλα μαζικής καταστροφής». Σήμερα το Ιράκ είναι υπό Αμερικανική κατοχή…
Ο πόλεμος ήρθε στην Ευρώπη τον Φλεβάρη του 2022 με το Ουκρανικό, που, όπως είχα προβλέψει τότε, θα ήταν ένα Βιετνάμ για την Ρωσία. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα δείξει ότι για αυτόν τον πόλεμο υπεύθυνος είναι ο Δυτικός κόσμος που έχασε τις ηθικές αξίες που είχε και πίστευε την Ε.Ε. του Σούμαν, του Ντεγκόλ, του Σιράκ και του Ντελόρ. Όταν προσχώρησε η Βρετανία – «αυτό το σκουλήκι που μπήκε στο ωραίο πράσινο μήλο» όπως έλεγε ο Ντεγκόλ – άρχισε σταδιακά να αλλάζει και σήμερα να έχουμε Ευρωπαίους ηγέτες που υπακούουν στην Αμερικάνικη Πρεσβεία των Βρυξελλών και στο «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα» Γερμανίας και Γαλλίας, αλλά και άλλων κρατών. Είδαμε το αδιανόητο για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα να ζητάνε τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης με την διάθεση δισεκατομμυρίων ευρώ. Μέσα σε αυτό το μεγάλο φαγοπότι της στρατιωτικής βιομηχανίας θέλει να μπει και η Τουρκία, η οποία μας απειλεί ευθέως και κοντεύουμε με την πολιτική του Γεραπετρίτη να φινλανδοποιηθούμε.
Η αδικαιολόγητη επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και φτάσαμε σήμερα σε μια κρίσιμη για την παγκόσμια ειρήνη κατάσταση. Λέω ότι είναι κρίσιμη γιατί δεν είναι μόνο η επίθεση στην Περσία που είναι εν εξελίξει, είναι και διάφορες κατηγορίες που άρχισαν να κυκλοφορούν ότι οι βαλλιστικοί πύραυλοι της Περσίας καθοδηγούνται προς το Ισραήλ από το Κινέζικο GPS, το Beidou όπως ονομάζεται. Αυτή η κατηγορία εμπλέκει στην σύγκρουση την Κίνα και είναι μια καλή ευκαιρία για την Αμερική να συγκρουσθεί με αυτή τη Μεγάλη χώρα. Την Κίνα που έγινε μεγάλη όχι μόνο στον πληθυσμό, αλλά και στην τεχνολογία και στο διάστημα και στα καταναλωτικά αγαθά με την μεταφορά σε αυτή της βιομηχανικής παραγωγής του Δυτικού Κόσμου. Ήταν αυτό που λέμε παγκοσμιοποίηση που στην ουσία ξεκίνησε το 1995 με την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου που σήμερα η Αμερική του Τράμπ θέλει να ανατρέψει, ακολουθούμενη από τους Ευρωπαίους κολαούζους. Ο Τραμπ με τις δηλώσεις του νομίζω ότι αποκοιμίζει τον κόσμο, αλλά πρακτικά προετοιμάζεται για την μεγάλη σύγκρουση.
Ο κόσμος, κατά τη γνώμη μου, είναι στο κατώφλι μια μεγάλης αλλαγής που μόνο καλό δεν θα φέρει. Αυτοί που θα μείνουν στο απυρόβλητο θα είναι αυτοί που παράγουν όπλα, θα είναι οι ιδεολογικοί λάτρεις ή γεράκια του πολέμου και οι κάθε λογής «λύκοι» που στην αναμπουμπούλα χαίρονται. Μόνο μια παγκόσμια κίνηση ειρήνης και την πίεση όλων των πολιτών είναι ικανή σήμερα να φρενάρει την φόρα που έχουν πάρει οι παγκόσμιοι ληστές. Θυμάμαι παλιά, επί ΕΣΣΔ, τα κινήματα ειρήνης και την σχεδόν καθημερινή δράση τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Σήμερα έχουν διαλυθεί, οι κυβερνήσεις στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι ανδρείκελα της στρατιωτικής βιομηχανίας χωρίς να έχουν κανένα όραμα για το λαό. Απορώ με τον ηγέτη των κινημάτων ειρήνης στην Ελλάδα, το ΚΚΕ, πώς το βλέπει το πράγμα;
Ας κλείσω σήμερα εδώ με την ευχή ο Θεός να βάλει το χέρι του!
