Πραγματικά το νεκρό κοριτσάκι που βρέθηκε να επιπλέει στην θάλασσα του Παλαιού Φαλήρου στις 27/7/2025, έχει συνταράξει την κοινωνία μας και έχει μονοπωλήσει τα ΜΜΕ παρά τις πολιτικές συγκρούσεις για την διαφθορά στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι έρευνες της αστυνομίας κατάφεραν να εντοπίσουν την μάνα αυτού του μικρού άτυχου αγγέλου που, όπως αυτή λέει, της ξέφυγε από το χέρι όταν είχαν πάει για μπάνιο και πνίγηκε.
Όλα τα ΜΜΕ, και εμείς οι ίδιοι, μιλάμε ή σκεφτόμαστε την αδίστακτη και σκληρή μάνα που δολοφόνησε το παιδί της. Πόσο σκληρός πρέπει να είναι ένας άνθρωπος για να προβεί σε δολοφονία και ιδιαίτερα σ’ ένα παιδάκι και μάλιστα το παιδί του; Αυτή τη στιγμή η γυναίκα είναι στα χέρια της αστυνομίας και του ανακριτή που προσπαθεί να της εκμαιεύσει το πώς και πού έγινε το έγκλημα. Άλλοι λένε για πνιγμό στην θάλασσα, άλλοι ότι είχε κακοποιηθεί στο σπίτι με χτυπήματα τουλάχιστον πέντε φορές και είχε σπασμένα δόντια, και, κατά μια άλλη εκδοχή της μάνας, το παιδί έπεσε και χτύπησε στο μπάνιο και επειδή νόμιζε ότι πέθανε, μέσα στον πανικό της, πήγε να το πετάξει στη θάλασσα. Η υπόθεση είναι συγκεχυμένη αλλά είναι σίγουρο ότι θα διαλευκανθεί. Εκείνο που δεν θα διαλευκανθεί θα είναι ο ψυχισμός της μάνας που είναι μόνη και παράνομη στην χώρα και χωρίς τον πατέρα του μικρού παιδιού. Ο πατέρας, απ’ ό,τι έχει γραφτεί, είναι ποινικά διωκόμενος για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών και φυγοδικεί στο εξωτερικό…
Ας αναλογιστούμε, γιατί ήρθε αυτή η γυναίκα στην Ελλάδα; Ποια ήταν η ζωή της στην Αλγερία που αποφάσισε να έρθει εδώ; Είχε δουλειά εκεί; Μήπως κινδύνευε από κάποιους και θέλοντας να ξεφύγει τον κίνδυνο ήρθε παράνομα εδώ; Οι περισσότεροι παράνομοι μετανάστες γνωρίζουμε ότι έρχονται εδώ για την ασφάλεια που παρέχει η χώρα μας και τον δρόμο που τους ανοίγεται για μια νέα ζωή εδώ ή στην Ευρώπη. Αν περπατήσετε την οδό Αχαρνών, από Πλ. Βάθης μέχρι Κάτω Πατήσια, και τις παρόδους της, θα δείτε ότι όλα τα καταστήματα ανήκουν σε αλλοδαπούς που στέριωσαν στην χώρα μας. Στα πρόσωπά τους βλέπεις μια αισιοδοξία και όνειρα για το μέλλον. Αυτό το μέλλον είναι προφανές ότι θα ονειρεύτηκε και για τα παιδιά της η παιδοκτόνος μητέρα, αλλά τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα επιθυμούμε. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Πώς ζούσε εδώ με τρία παιδιά αφού ήταν παράνομη, όπως είπε, και δεν μίλαγε ελληνικά; Πώς πλήρωνε το νοίκι της και τα υπόλοιπα έξοδα;
Είναι ένα θέμα που θα πρέπει να διευκρινιστεί και ακόμη να διευκρινιστούν οι συνθήκες ζωής και τα προβλήματά της. Είχε, για παράδειγμα, τροφή για εκείνη και για τα τρία παιδιά της; Τί ήταν αυτό που τη οδήγησε σε ένα τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα; Το έπνιξε το παιδί, το σκότωσε και το πέταξε στη θάλασσα; Πόσο σκληρή πρέπει να είναι μια μάνα για να κάνει κάτι τέτοιο; Μήπως η απόγνωση για την ζωή τους, την έφερε σε αυτή την απονενοημένη πράξη; Ας θυμηθούμε ότι κι εμείς περάσαμε στην διάρκεια της ιστορίας μας καταστάσεις απόγνωσης. Η «Φόνισσα» του Αλεξ. Παπαδιαμάντη ήταν αυτή που εξέφρασε τις καταστάσεις που ζήσαμε εμείς, αλλά μπορεί και να εκφράζει τα συναισθήματα της Αλγερινής μάνας. Αν θυμάστε, η Φραγκογιαννού ή φόνισσα, καθώς ξενυχτάει στην κούνια της άρρωστης νεογέννητης εγγονής της, περνούν από το μυαλό της όλες οι δύσκολες στιγμές της ζωής που έζησε. Το μυαλό της θολώνει και σκοτώνει το βρέφος προκαλώντας του ασφυξία. Αν και αρχικά νιώθει τύψεις, κατά βάθος δεν μετανιώνει για την πράξη της. Αντίθετα, τής γίνεται έμμονη ιδέα ότι η μοίρα την έχει τάξει να σώσει τον κόσμο απαλλάσσοντάς τον από μικρά κορίτσια.
Αν προσπαθούσαμε να μπούμε στη θέση και στο μυαλό αυτής της γυναίκας τί θα σκεφτόμασταν; Θα σκεφτόμασταν με την λογική του Δυτικού κόσμου που η ανθρώπινη ζωή είναι μια από τις υπέρτατες αξίες ή με την λογική του μουσουλμάνου που η υπέρτατη αξία είναι ο Μωάμεθ; Έχω τύχει στην Λέσβο το 2015 την εποχή της μεγάλης εισβολής, που πολλοί μετανάστες σήκωναν τα μωρά τους στον αέρα και ήταν έτοιμοι να τα βροντήξουν κάτω αν δεν εξασφάλιζαν μια τρύπα για να μείνουν και να μπορούν να προσευχηθούν. Δεν αγαπούσαν τα παιδιά τους; Τα αγαπούσαν γιατί διαφορετικά δεν θα τα έπαιρναν μαζί τους. Η απόγνωση όμως τους έφερνε σε αυτή την ψυχολογική κατάσταση. Σε κάποια τέτοια κατάσταση ίσως ήρθε αυτή η γυναίκα και αν αληθεύει ότι το παιδί είχε κάποια αναπηρία ή μόνιμη ασθένεια που την επιβάρυνε ακόμη περισσότερο στην ανέχειά της, τότε μέσα στην θολούρα του μυαλού της να έκανε αυτό το έγκλημα, σκεπτόμενη ότι αν έφευγε από πάνω της αυτό το βάρος, ίσως να ήταν καλύτερα για τα άλλα παιδιά της. Ακούστηκε ότι πιθανόν να είναι και άρρωστη ψυχολογικά και ότι δεν είχε συνείδηση της πράξης της. Αυτό βέβαια είναι λιγότερο πιθανό γιατί οι ενέργειές της είχαν λογική, σχέδιο και αποφασιστικότητα.
Αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο γιατί σκέφτομαι τον ψυχικό κόσμο αυτής της γυναίκας. Μόνη με τρία παιδιά, ο πατέρας, όπως έγραψα, εξαφανισμένος, σοβαρές δυσκολίες στην διαβίωση, νέα 32 χρονών που έβλεπε ότι η ζωή φεύγει από μπροστά της χωρίς να την αγγίζει. Τί ένοιωθε όταν είχε και τα τρία παιδιά; Πώς πήρε την απόφαση να κάνει αυτό το έγκλημα; Υπήρχε αυτό που λέμε «μητρικό ένστικτο»; Τί σκεφτόταν όταν διέπραττε το έγκλημα; Όλα αυτά είναι θέματα που θα πρέπει να σκεφτόμαστε από την στιγμή που δεχόμαστε μετανάστες. Είναι και αυτοί άνθρωποι και σίγουρα έχουν αισθήματα, αλλά η σκληρή τους ζωή έχει κάνει τη σκέψη τους και τα αισθήματά τους πέτρα γιατί ένας κανόνας μετράει: Πώς θα επιβιώσω…
Εύχομαι σε όλους τους φίλους της στήλης και στους φίλους του ΠΑΛΜΟΥ να περάσετε καλά, με ούζα και τσίπουρα το μεσημέρι, είτε παραθαλάσσια είτε κάτω από κανένα πλάτανο, και ουίσκι ή μπυρόνια το βράδυ – με ρέγουλα όμως όλα και ποτέ να μην παίρνετε τιμόνι στα χέρια σας μετά από αυτά! Διότι είπαμε: η ζωή έχει τη μεγαλύτερη αξία!
