Γράφει η ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΟΥΛΑ, Γραφίστρια (Πτυχιούχος B.Α. Graphic Design), Συγγραφέας, Απόφοιτη σχολής ΜΕΧΑ
Σε προηγούμενο άρθρο μας, αναφερθήκαμε στα παλιά παιδικά παιχνίδια, αλλοτινών αλλά νοσταλγικών εποχών! Παλιά τα παιχνίδια των παιδιών ήταν πιο απλά και δεν στοίχιζαν απολύτως τίποτα. Ούτε κινητά τηλέφωνα, ούτε τάμπλετ, ούτε λάπτοπ, ούτε σόσιαλ μίντια…
Στη σύγχρονη εποχή τα παιδιά δυστυχώς, βυθίζονται όλο και περισσότερο στα ηλεκτρονικά παιχνίδια των υπολογιστών, σε παιχνίδια που τα παρασύρουν σε πλασματικούς και ανίερους κόσμους. Σήμερα, θα ανατρέξουμε σε μια εποχή τότε που γινόμασταν πασίδηλα μικροί εφευρέτες και αυτοσχεδιάζαμε, όπως ακριβώς έκαναν οι παππούδες μας και οι πατεράδες μας με τα δικά τους αυτοσχέδια παιχνίδια.
Στις μέρες μας, όλα αυτά είναι μια ξεθωριασμένη γλυκιά ανάμνηση, αλλά ποτέ μα ποτέ λησμονημένη. Πάμε να θυμηθούμε ακόμα μερικά από αυτά τα παιχνίδια, κάνοντας ακόμα μια αναφορά τιμής ένεκεν όλων αυτών των γενεών που στήριξαν τα παιδικά τους όνειρα πάνω σε όμορφα αυτοσχέδια και πρακτικά παιχνίδια. Ας γίνουμε για λίγο ξανά παιδιά!
Και θα ξεκινήσουμε από τις «μικρές κυρίες» εκείνης της χρονική περιόδου, ένα παλιό κοριτσίστικο παιδικό παιχνίδι που ονομάζονταν «σχοινάκι» και παίζονταν ως εξής, δύο κορίτσια κρατούσαν το σχοινί από τις δύο άκρες λίγο χαλαρά ώστε να κάνει το σχοινί «κοιλιά». Τότε άρχιζαν να γυρίζουν το σχοινάκι και τα κορίτσια με τη σειρά τους έμπαιναν μέσα στο παιχνίδι, πηδούσαν ψηλά προσπαθώντας να μην το πατήσουν μέχρι να τελειώσουν το μέτρημα ως το δέκα, ώστε να είναι οι νικήτριες του παιχνιδιού.
Ακόμα, ποιός είναι αυτός που δε θυμάται τα «Αγαλματάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα»; Ένα παιδί έκλεινε τα μάτια και τα «φύλαγε», έκλεβε και κρυφές ματιές που και που, έτσι δημιουργούνταν και περισσότερο σασπένς στο παιχνίδι, λέγοντας την παραπάνω φράση, «Αγαλματάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα»;
Καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού τα άλλα παιδιά κινούνταν γρήγορα και πήγαιναν πέρα δώθε. Όταν άνοιγε τελικά τα μάτια το παιδί που τα φύλαγε, και κάποιο παιδί κουνιόταν ακόμα, τότε έπαιρνε την θέση του και τα «φύλαγε» εκείνο, δηλαδή το παιδί που κουνήθηκε.
Επίσης, η «Μπουκάλα» ένα παιχνίδι που παίζονταν κυρίως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε παραλία, στην αμμουδιά αλλά και στα πάρτι της εποχής εκείνης για λίγο μεγαλύτερα παιδιά, τότε που ξεκινούσε το πρώτο αθώο φλερτ στα χρόνια της αθωότητας.
Τα παιδιά έπρεπε να κάθονται κάτω στο έδαφος και σε κύκλο. Κάθε φορά που ένας παίκτης στριφογύριζε στο έδαφος ένα μπουκάλι, και το στόμιο του μπουκαλιού έδειχνε ένα παιδί, αυτό το παιδί έπρεπε να δώσει ένα φίλι στο άτομο που θα επέλεγε συνήθως εκείνο ή οι υπόλοιποι της παρέας! Τότε ήταν που έδιναν και έπαιρναν τα πειράγματα, και αν ήταν και φιλί όχι στο μάγουλο αλλά στο στόμα, αναπτύσσονταν και οι πλατωνικοί έρωτες και τα φλερτ της εποχής! Για παράδειγμα, στη μουσική αισθηματική κωμική ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου του 1966 «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, θυμάστε, η μπουκάλα είχε την τιμητική της στην παραλία του Σχοινιά όταν η Λίζα (Αλίκη Βουγιουκλάκη) γνωρίζει τον Γιώργο (Δημήτρη Παπαμιχαήλ) και δίνουν το πρώτο φιλί στο παιχνίδι της μπουκάλας.
Τι λέτε για ένα πατητό, και ποιος δεν το θυμάται αλήθεια; Οι μανάδες σίγουρα, έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη τους, γιατί ήταν αυτές που έπρεπε μετά να αναλάβουν το πλύσιμο και το καθάρισμα των παπουτσιών.
Τα παιδιά ένωναν τα πόδια τους και έθεταν στόχο να πατήσουν το πόδι κάποιου άλλου παιδιού, φωνάζοντας κατά σειρά, πρώτος, δεύτερος και ούτω καθεξής.
Πόσο απλά παιχνίδια ανέξοδα, που γέμιζαν, τροφοδοτούσαν ουσιαστικά την ψυχή και το μυαλό, με αντίτιμο τα χαμόγελα και τη χαρά! Παλιά παιδικά παιχνίδια λοιπόν, που μας δημιουργούν χαρά, συμπάθεια, οπτιμισμό και αγάπη για τα παλιά εκείνα χρόνια της αθωότητας όλων μας! Μια μακρινή αλλά νοσταλγική περίοδος, με γλυκές θύμησες παίρνουν σάρκα και οστά και αναπαρίσταται ξανά μέσω αυτών των εικόνων.
Παλιά αγαπημένα παιχνίδια που αντιστέκονται στο χρόνο και στην τεχνολογία και συνεχίζουν να σκορπίζουν χαμόγελα μετά από αρκετές δεκαετίες!
Σε επόμενο άρθρο θα δώσουμε ραντεβού, ώστε να αναφερθούμε και σε άλλα ακόμα νοσταλγικά παιχνίδια. Θα κλείσουμε με το εξής μήνυμα, έτσι για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι: το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ για τα μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά!
