Μια λαϊκή παροιμία λέει «όταν σε βλέπω, άντρα, σε θυμάμαι». Αυτό, αγαπητοί φίλοι, συμβαίνει με τους αγρότες και τις εκάστοτε κυβερνήσεις: μόλις οι κυβερνώντες δουν ότι οι αγρότες με τα τρακτέρ στήνουν μπλόκα και αποκλείουν τους εθνικούς δρόμους, τότε θυμούνται ότι ο αγροτικός τομέας έχει προβλήματα.
Προβλήματα τα οποία κάποια είναι διαχρονικά και κάποια άλλα είναι σημερινά. Το πρώτο και πιο σοβαρό πρόβλημα, το οποίο καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει αντιμετωπίσει είναι η απουσία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού για τον πρωτογενή τομέα παραγωγής. Στην Ελλάδα του σήμερα, όποιος θέλει, όπου θέλει, καλλιεργεί ό,τι θέλει. Μπορεί να δείτε, για παράδειγμα, να καλλιεργούν στο χωράφι ρόδα στο Κιλκίς και ντομάτες στο Μέτσοβο. Στην Ισπανία, όμως, που έχουν πάρει σοβαρά τον πρωτογενή τομέα, αυτό ξεχάστε το! Αλλού είναι οι ελιές, αλλού τα αμπέλια, αλλού τα μοσχάρια ή τα αμνοερίφια – όχι ό,τι νά’ναι όπου νά’ναι.
Ένα άλλο ζήτημα που δεν έχει αντιμετωπιστεί είναι η υπερβολική κατανάλωση νερού στον αγροτικό τομέα. Το 80% του νερού που καταναλώνουμε σήμερα πηγαίνει για τις αρδεύσεις των γεωργικών εκμεταλλεύσεων. Σε μια χρονική περίοδο μάλιστα που είναι έντονο το πρόβλημα της λειψυδρίας. Ο περιορισμός της κατανάλωσης του νερού στον αγροτικό τομέα μπορεί να προέλθει από την αλλαγή του τρόπου καλλιέργειας. Η σύγχρονη πλέον καλλιέργεια είναι η υδροπονία. Αυτό το δρόμο ακολουθούν χώρες του βορρά, όπως η Δανία και η Ολλανδία, οι οποίες με πολύ μικρότερες σε έκταση στρεμμάτων καλλιέργειες, παράγουν περισσότερα και πιο υγιεινά προϊόντα. Το νερό το οποίο καταναλώνεται στην υδροπονία, είναι αυτό που χρειάζονται τα φυτά και μόνο. Τα οποία φυτά αναπτύσσονται σε προστατευμένο από ασθένειες περιβάλλον και γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιούνται πολύ λιγότερα φυτοφάρμακα.
Ένα ακόμα διαχρονικό πρόβλημα είναι ο μικρός κλήρος και η έλλειψη συνεργατικής κουλτούρας. Αυτός είναι ο λόγος που η χώρα μας έχει απώλεια εσόδων από τη μη τυποποίηση των εξαγώγιμων προϊόντων, όπως είναι το ελαιόλαδο. Το 78% από το λάδι που εξάγουμε είναι χύμα. Αυτό σημαίνει ότι χάνουμε περίπου κάθε χρόνο 200 εκατ. ευρώ. Η απώλεια αυτή δεν είναι ένας σοβαρός λόγος για να ασχοληθούν οι κυβερνώντες με αυτό το ζήτημα και να δουν πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί;
Να έρθουμε και λίγο στο σήμερα και να δούμε γιατί οι αγρότες έχουν κλείσει εδώ και 10 μέρες τους δρόμους. Η φετινή κινητοποίησή τους, όπως όλα δείχνουν, δεν είναι όπως των προηγούμενων χρόνων. Τώρα υπάρχει οργή, θυμός και αγανάκτηση. Η κυβέρνηση άργησε να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος ή έκανε ότι δεν γνώριζε. Όπως έχουν τονίσει όλοι οι αγροτοσυνδικαλιστές, τα προβλήματα για τα οποία τους καλεί τώρα η κυβέρνηση να συζητήσουν, τα γνώριζαν οι αρμόδιοι υπουργοί εδώ και καιρό γιατί είχαν συναντηθεί μαζί τους πάρα πολλές φορές. Αλλά μάλλον δεν περίμεναν τέτοιο ξεσηκωμό, όχι μόνο από τους αγρότες αλλά και από τους κτηνοτρόφους, τους μελισσοκόμους, τους αλιείς, όλους τους ανθρώπους δηλαδή του πρωτογενούς τομέα.
Κι αφού γνώριζαν τα προβλήματα, δεν έκαναν απολύτως τίποτα! Όσο δεν έκλειναν οι δρόμοι από τα τρακτέρ, δεν κουνιόταν φύλλο. Τώρα όμως που έσφιξαν τα γάλατα, πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά οι κυβερνώντες γιατί οι δρόμοι δεν ανοίγουν, αν δεν δοθούν λύσεις.
Και μην νομίζετε, βέβαια, ότι οι λύσεις που θα δοθούν θα αντιμετωπίσουν ριζικά το πρόβλημα του πρωτογενούς τομέα. Οι λύσεις θα είναι ένα ακόμα μπάλωμα και του χρόνου πάλι οι αγρότες θα είναι στους δρόμους. Όσο δεν υπάρχει εθνικός σχεδιασμός για τον πρωτογενή τομέα, δυστυχώς αυτή θα είναι η κατάσταση και κάθε χρόνο θα είμαστε στο ίδιο έργο θεατές.
