Όταν το ταλέντο συναντά το ψέμα, γεννιούνται οι μύθοι.
Η φιλοδοξία κάποιες φορές λειτουργείως κινητήριος δύναμη και κατάρα, μια εσωτερική φλόγα που ωθεί τον ήρωα μπροστά, ακόμη κι όταν καίει τα πάντα γύρω του.
Ο «MartySupreme» αποτελεί το σόλο σκηνοθετικό ντεμπούτο του ΤζοςΣάφντι και αφηγείται μια ιστορία φιλοδοξίας που ισορροπεί ανάμεσα στον μύθο και την απάτη. Το σενάριο είναι χαλαρά βασισμένο στη ζωή του ΜάρτιΡάισμαν, του θρυλικού —και διαβόητου— παίκτη πινγκ πονγκ που ξεκίνησε ως απατεώνας και κατέληξε πρωταθλητής, στοιχείο που διαπερνά ολόκληρη τη δραματουργία της ταινίας. Αν και ο Σάφντι, μαζί με τον συνσεναριογράφοΡόναλντΜπρόνσταϊν, δεν ενδιαφέρεται για μια πιστή βιογραφία, χρησιμοποιεί τον Ράισμαν ως αρχέτυπο, έναν άνθρωπο που επιβιώνει χάρη στο θράσος, το ταλέντο και την ικανότητά του να μετατρέπει την απάτη σε τέχνη.
Ο ΜάρτιΜάουζερ (ΤίμοθιΣαλαμέ) εργάζεται στο μαγαζί παπουτσιών του θείου του, μια δουλειά χωρίς προοπτική, που λειτουργεί ως υπενθύμιση της κοινωνικής του στασιμότητας. Από τις πρώτες σκηνές γίνεται σαφές πως ο ήρωας δεν αντέχει την ιδέα μιας συνηθισμένης ζωής. Ο Μάρτι διαθέτει μια έμφυτη ικανότητα να «πουλάει» τον εαυτό του, είτε πρόκειται για παπούτσια, είτε για την εικόνα του μελλοντικού πρωταθλητή πινγκ πονγκ. Το άθλημα εισέρχεται στη ζωή του όχι ως οργανωμένη καριέρα, αλλά ως υπόγειος κόσμος, γεμάτος στοιχήματα, αυτοσχέδιους αγώνες και μικροαπάτες.
Η αφήγηση ακολουθεί τον Μάρτι καθώς βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε αυτό το περιβάλλον, όπου τα όρια ανάμεσα στον αθλητισμό και την κομπίνα είναι θολά. Ο ήρωας μας μαθαίνει να χρησιμοποιεί ψυχολογικά τρικ, προκλήσεις και θεατρικές συμπεριφορές για να αποσυντονίζει τους αντιπάλους του. Το πινγκ πονγκ παρουσιάζεται ως παιχνίδι ταχύτητας, αλλά κυρίως ως παιχνίδι μυαλού, μια αρένα όπου κερδίζει όποιος ξέρει να διαβάζει τον άλλον καλύτερα.
Τα χρέη του Μάρτι λειτουργούν ως μόνιμος μοχλός πίεσης. Δεν είναι απλώς αποτέλεσμα ατυχίας, αλλά συνέπεια της επιλογής του να ζει διαρκώς ένα βήμα πριν την κατάρρευση, ποντάροντας κάθε φορά τα πάντα. Αυτή η λογική του όλα ή τίποτα συντείνειστη μεταμόρφωσή του από περιθωριακό σε θρύλο του αθλήματος. Ωστόσο, ο Σάφντι δεν εξιδανικεύει αυτή τη διαδρομή. Κάθε μικρή νίκη του Μάρτι συνοδεύεται από μεγαλύτερο ρίσκο και βαθύτερη αποξένωση.
Καθοριστικό ρόλο παίζει και η ερωτική του σχέση, μια σχέση παθιασμένη και ασταθής, που τροφοδοτεί την αυτοπεποίθησή του αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει τις ρωγμές του χαρακτήρα του. Η σύντροφός του(ΟντέσαΑζιόν) δεν είναι απλώς μάρτυρας της ανόδου του, αλλά μέρος της ίδιας της απάτης, συνένοχη και κριτής μαζί. Αντίστοιχα, ο χαρακτήρας που υποδύεται η ΓκουίνεθΠάλτροου λειτουργεί ως φωνή εμπειρίας, υπενθυμίζοντας πως πίσω από κάθε «λαϊκό ήρωα» κρύβεται συχνά ένας άνθρωπος που ξέρει πότε να λέει ψέματα.
Ο ΤζοςΣάφντιστο πρώτο του σόλο εγχείρημα, μεταφέρει αναλλοίωτη την αγχώδη κινηματογραφική του ταυτότητα, αλλά με πιο εστιασμένο βλέμμα στον χαρακτήρα. Η σκηνοθεσία του MartySupreme είναι νευρική, πυκνή και σχεδόν ασφυκτική, με την κάμερα να κολλά πάνω στον Μάρτι, ακολουθώντας κάθε του παρόρμηση. Ο Σάφντι αντιμετωπίζει το πινγκ πονγκ όχι ως άθλημα αλλά ως πεδίο σύγκρουσης χαρακτήρων, ρυθμών και εγωισμών. Οι σκηνές αγώνων μοιάζουν με ψυχολογικά θρίλερ, ενώ η πόλη λειτουργεί σαν λαβύρινθος που σπρώχνει τον ήρωα διαρκώς σε λανθασμένες αποφάσεις. Η αφήγηση αποφεύγει τον κλασικό βιογραφικό τόνο και προτιμά μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη αίσθηση χάους, όπου η επιτυχία και η αποτυχία απέχουν ελάχιστα. Ο Σάφντι δεν εξιδανικεύει τον ήρωά του, τον παρακολουθεί με άγρια ενσυναίσθηση.
Ο ΤίμοθιΣαλαμέ δίνει μία από τις πιο εσωστρεφείς και επικίνδυνα εύθραυστες ερμηνείες του. Ο Μάρτιτου δεν είναι συμπαθής, αλλά είναι μαγνητικός, γεμάτος αυτοπεποίθηση που συχνά αγγίζει την αυταπάτη. Η ΟντέσαΑζιόν λειτουργεί εξαιρετικά ως καταλύτης χάους, προσδίδοντας στη σχέση τους ένταση, ερωτισμό και υπόγεια απειλή. Η χημεία τους είναι ασταθής, σχεδόν εκρηκτική. Η ΓκουίνεθΠάλτροου, πιο συγκρατημένη αλλά ουσιαστική, προσθέτει βαρύτητα και εμπειρία, ενσαρκώνοντας τον κόσμο της «νομιμοποιημένης» επιτυχίας. ΟράπερTyler, theCreator αξιοποιείται έξυπνα σε έναν ρόλο που ακροβατεί ανάμεσα στο χιούμορ και την απειλή.
Η μεγαλύτερη αδυναμία του MartySupreme είναι η επιμονή του στον ίδιο αφηγηματικό παλμό. Η συνεχής ένταση, αν και συνεπής στο ύφος του Σάφντι, κουράζει σε σημεία και στερεί από την ιστορία στιγμές πραγματικής ανάσας. Τέλος, η συναισθηματική απόσταση του φιλμ από τον ήρωα μπορεί να αποξενώσει, ο Σάφντι δεν ζητά ποτέ τη συμπάθεια του θεατή, κάτι που αποτελεί συνειδητή αλλά ριψοκίνδυνη επιλογή.
Στο τέλος, ο «MartySupreme» δεν αφηγείται απλώς την πορεία προς την κορυφή του πινγκ πονγκ. Αφηγείται τη γέννηση ενός μύθου, χτισμένου πάνω σε μισές αλήθειες, ρίσκο και καθαρή επιβίωση. Ο ΜάρτιΜάουζερ παραμένει μια φιγούρα αμφιλεγόμενη, απατεώνας ή πρωταθλητής; Ο Σάφντι αφήνει το ερώτημα ανοιχτό, υπονοώντας πως, σε έναν κόσμο σαν αυτόν, οι δύο έννοιες συχνά ταυτίζονται,η απατεωνιά δεν καταδικάζεται ποτέ αλλά αντιμετωπίζεται ως στρατηγική επιβίωσης, ως εργαλείο αυτοδημιουργίας σε έναν κόσμο όπου η αλήθεια έχει μικρότερη αξία από τη νίκη.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Συγγραφέας – Σκηνοθέτης
elissaiosb@gmail.com
