Γράφει ο Γιώργος Πένταρης
Όλοι θα έχετε ακούσει την έκφραση του τίτλου του άρθρου που προέρχεται από τους Ινδιάνους της Αμερικής, που έθαβαν ή ξέθαβαν το «τσεκούρι του πολέμου». Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι έγινε αυτές τις μέρες με τη δημοσιοποίηση και τον πλειστηριασμό φωτογραφιών από την εκτέλεση 200 Ελλήνων στην Καισαριανή. Τυχαία είδα μερικές ανακοινώσεις στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ) από την στιγμή της ανακοίνωσης του πλειστηριασμού σε ιστοσελίδα πλειστηριασμών.
Αμέσως άρχισαν τα δημοσιεύματα για τους ήρωες κομουνιστές που εκτέλεσαν οι Γερμανοί και ανακοινώσεις των κομμάτων της Αριστεράς που απαιτούσαν να παρέμβει η Πολιτεία να αγοράσει τις φωτογραφίες. Από τις ανακοινώσεις, εκείνη με το μεγαλύτερο θράσος ήταν αυτή του ΚΚΕ που ζητούσε, λίγο πολύ, να πάνε οι φωτογραφίες στον Περισσό.
Το επόμενο είναι απόσπασμα από την δήλωση του ΚΚΕ για τις φωτογραφίες που έγινε στις 15 Φεβρουαρίου 2026. «…. Εγείρεται συνεπώς σοβαρό ιστορικό και ηθικό ζήτημα και θα πρέπει με ευθύνη του κράτους τα ντοκουμέντα αυτά να αποκτηθούν και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, για να είναι προσιτά στον λαό και τη νεολαία ως πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.».
Η κυβέρνηση, δια της Υπουργού Πολιτισμού, παρενέβει και σταμάτησε τη δημοπρασία με σκοπό η Βουλή να αγοράσει τις φωτογραφίες εφ’ όσον αυτές είναι γνήσιες. Το θέμα όμως δεν σταμάτησε εδώ.
Άρχισαν διάφορα δημοσιεύματα για τους 200 ήρωες κομουνιστές «σύμβολο του ηρωικού αγώνα του λαού μας και αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του ΚΚΕ», όπως λέει η ανακοίνωση αυτού του κόμματος. Ξεχνάνε όμως να αναφέρουν ότι ανάμεσα στους εκτελεσθέντες ήταν και πολλοί Έλληνες που δεν ήταν κομουνιστές. Οι αλλεπάλληλες ανακοινώσεις για ήρωες έφεραν αντιδράσεις από την άλλη πλευρά της ιστορίας και έτσι ξεθάφτηκε το τσεκούρι του πολέμου. Αλληλοκατηγορίες και από τις δύο πλευρές.
Για τους εκτελεσθέντες υπάρχουν διάφορες αντικρουόμενες απόψεις και θα ήθελα να αναφέρω μερικές γιατί έχουν ιδιαίτερη σημασία. Είναι γνωστό ότι όταν άρχισε ο πόλεμος ήταν πολλοί φυλακισμένοι κομμουνιστές, μέλη και μη του κομουνιστικού κόμματος, και πολλοί δημοκράτες από το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά. Πολλοί από τους φυλακισμένους ζήτησαν και πήγαν στο Αλβανικό Μέτωπο, ενώ άλλοι παρέμειναν στους τόπους κράτησης. Κατά την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς, από όλους τους τόπους κράτησης οι φυλακισμένοι διέφυγαν, εκτός από εκείνους της Ακροναυπλίας που παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Πολλοί ισχυρίζονται ότι επειδή οι φύλακες είχαν φύγει πλην δέκα ατόμων θα μπορούσαν να είχαν δραπετεύσει, αλλά κάτω από την καθοδήγηση των φυλακισμένων στελεχών του ΚΚΕ δεν διέφυγαν και περίμεναν την απελευθέρωσή τους από τους Γερμανούς γιατί τότε ίσχυε το σύμφωνο μη επίθεσης Μολότοφ – Ρίμπεντροπ. Το θέμα είναι ότι οι κρατούμενοι πήγαν Χαϊδάρι και από το 1941 εκτελέστηκαν το 1944 επειδή οι σύντροφοί τους σκότωσαν στους Μολάους τον Γερμανό στρατηγό Κρεχ και τρεις οπλίτες. Η απάντηση των Γερμανών ήταν η εκτέλεση των 200 και ακόμη 100 κομμουνιστών από τον αρχηγό των ταγματασφαλιτών Λακωνίας Παπαδόγγονα και άλλοι 25 από διάφορους άλλους με ευκαιρία την αντεκδίκηση για άλλους λόγους.
Γράφονται, λοιπόν, αλήθειες και ψέματα που στην ουσία υποδαυλίζουν το μίσος ανάμεσα στους Έλληνες για υποθέσεις που έγιναν πριν από ογδόντα χρόνια. Ανακύπτει το ερώτημα: Πώς γίνεται μετά από τέσσερα πέμπτα του αιώνα και τη στιγμή που οι πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει εδώ και καιρό, να υπάρχει ακόμη αυτό το άσβεστο μίσος όπως φαίνεται ξεκάθαρα στα ΜΚΔ;
Αν δούμε νηφάλια το πράγμα θα διαπιστώσουμε ότι ο κύριος τροφοδότης είναι κυρίως το ΚΚΕ – και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Το ΚΚΕ, ευρισκόμενο στους ηττημένους και στην παρανομία, δεν είχε κανένα δημόσιο αφήγημα πριν την νομιμοποίησή του το 1974 με την πτώση της χούντας. Ήταν μια πράξη συμφιλίωσης του Καραμανλή που επέτρεψε στο ΚΚΕ να διαδώσει τις ιδέες του με κάθε νομιμότητα και να αναπαράγει την ιδεολογία του. Μη ξεχνάτε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν στο φόρτε του τη δεκαετία του ‘70 και τα κομμουνιστικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη ήταν σε πλήρη ανάπτυξη μαζί με τα κινήματα ειρήνης.
Στην Ελλάδα, εκτός του ΚΚΕ, αναπτύχθηκαν και άλλες αριστερές ή αριστερίστικες δυνάμεις, όπως π.χ. τα (μλ) ΚΚΕ και ΚΚΕ (μλ), ΕΚΕ και διάφορες άλλες ομάδες, όπως ο Προλεταριακός Αγώνας. Όλοι αυτοί είχαν στόχο την δημιουργία επαναστατικών προϋποθέσεων ώστε να ξεσηκωθεί ο λαός να κάνει την σοσιαλιστική επανάσταση. Δηλαδή ζητούσαν την ανατροπή του Συντάγματος, την ανατροπή της δημοκρατίας με σκοπό την επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Γύρω από την δράση των κομμουνιστών δημιουργήθηκαν μύθοι και εμπότισαν την νεολαία της εποχής – εμού μη εξαιρουμένου – για τα ιδανικά του κομμουνισμού και τη γη της Επαγγελίας, την (τότε) ΕΣΣΔ. Άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς μέσα από πράξεις και δημοσιότητα της αριστερής κουλτούρας που μόνο ο αείμνηστος Μάνος Χατζηδάκης τολμούσε δημόσια να καταγγείλει.
Με την έλευση του ΠΑΣΟΚ το 1981 και την αλλαγή των νόμων για την παιδεία, όλα τα πολιτικά κόμματα βρήκαν γόνιμο έδαφος για στελέχη και ψηφοφόρους στα πανεπιστήμια και στα σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Τα ιδρύματα έγιναν φυτώρια στελεχών και οπαδών των πολιτικών κομμάτων, μια κατάσταση που ακόμη συνεχίζεται.
Εκείνη τη μεταπολιτευτική εποχή, η Ελλάδα συνταρασσόταν από απεργίες και κρατικοποιήσεις. Η κυβέρνηση του Καραμανλή είχε κατηγορηθεί για «σοσιαλμανία». Αυτή η σοσιαλμανία, η οποία δεν έγινε από την θέληση του Καραμανλή, αλλά από την συνδικαλιστική πίεση ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, είχε ως αποτέλεσμα την εξάρθρωση της Ελληνικής βιομηχανίας και κυρίως της μεταποιητικής. Όλες οι προβληματικές του ΠΑΣΟΚ βάρεσαν λουκέτο. Οι απεργίες υπονόμευσαν όλο τον βιομηχανικό κλάδο των λευκών συσκευών, πράγμα το οποίο γνωρίζω από πρώτο χέρι ως τότε στέλεχος και απεργός συνδικαλιστής στο γνωστό Ράδιο Αθήναι. Η συνταγή ήταν απλή και την ακολουθούσε ανίδεο και το ΠΑΣΟΚ μέσα από το συνδικαλιστικό κίνημα: Απεργίες και μαξιμαλιστικές απαιτήσεις με σκοπό την αποδιοργάνωση του βιομηχανικού κλάδου, δημιουργία συνθηκών εξαθλίωσης της εργατικής τάξης με στόχο την δημιουργία προϋποθέσεων για την σοσιαλιστική επανάσταση και οι βιομηχανίες έκλειναν ή μια μετά την άλλη.
Ήρθε, όμως, η πτώση σαν χάρτινος πύργος της Σοβιετικής Ένωσης και τότε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης διαλύθηκαν και πολλά τέθηκαν εκτός νόμου. Μόνο στην Ελλάδα το ΚΚΕ παραμένει σταθερό και με συνεχή ανανέωση στελεχών. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει ανανέωση στελεχών, αν δεν υπήρχε αφήγημα και ιστορία ηρωικών κατορθωμάτων ανεξάρτητα αν τα κατορθώματα αυτά είναι μεγαλοποιημένα ή αμφισβητούμενα από πολλούς ερευνητές. Διαβάστε την τελευταία παράγραφο από το απόσπασμα που έβαλα στην αρχή: «…για να είναι προσιτά στον λαό και τη νεολαία ως πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, παρουσιάζεται ηρωική κάθε πράξη αντίστασης του ΕΛΑΣ όπως η εκτέλεση 77 Γερμανών αιχμαλώτων στα Μαζέικα Αχαΐας που είχε ως αποτέλεσμα το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, την πάρα-τρίχα εκτέλεση όλων των ανδρών του χωριού μου Λαμπέτι, επειδή οι αντάρτες σκότωσαν δύο Γερμανούς.
Όπως λοιπόν ο Παπαδόγγονας σκότωσε 100 κομμουνιστές στην Λακωνία και πολλοί άλλοι Χίτες και Ταγματασφαλίτες σκότωσαν πολλούς αθώους πολίτες, έτσι και το ΚΚΕ δια του ΕΛΑΣ σκότωσε αθώους Έλληνες και άλλους τους έσυρε δια της βίας στο λεγόμενο σιδηρούν παραπέτασμα. Αυτά είναι πράγματα που έγιναν πριν από 80 χρόνια, όπως έγραψα, και είναι απαράδεκτο σήμερα που τα προβλήματα της χώρας είναι σχετικά με την θέση της στην παγκόσμια γεωπολιτική, στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, της Βιοτεχνολογίας και της κλιματικής κρίσης που αλλάζουν τον κόσμο, εμείς να ξεθάβουμε σκουριασμένα τσεκούρια. Έλεος!
