Γράφει ο Γιώργος Πένταρης
Είναι η διδάκτωρ ξένων γλωσσών που πέθανε στις 7 Μαρτίου από σχολικό εκφοβισμό. Ηθικοί αυτουργοί οι συντελεστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Όταν λέμε συντελεστές εκπαιδευτικής διαδικασίας εννοούμε Υπ. Παιδείας, ΟΛΜΕ, ΕΛΜΕ, Δ/νση σχολείου, γονείς και μαθητές. Η Δρ. Χριστίδου πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο εξ’ αιτίας του άγχους και της κακής ψυχικής κατάστασης που προκλήθηκε από την τρομοκρατία μαθητών της τάξης της και η οποία δεν έτυχε καμιάς υποστήριξης από την Διεύθυνση του σχολείου.
Σας παραθέτω αυτούσιο δημοσίευμα καθηγήτριας της Μέσης Εκπαίδευσης μετά τον θάνατο της Χριστίδου που για ευνόητους λόγους δεν αναφέρω όνομα: «Ήμουν μαθήτρια Λυκείου όταν, λίγα βήματα μπροστά μου, στην είσοδο του σχολείου, δύο μαθητές έφτυσαν στο πρόσωπο την καθηγήτρια των Αγγλικών. Μια πολύ όμορφη γυναίκα, πάντα προσεγμένη, με ταγιέρ και ψηλά τακούνια, καλοχτενισμένα μαλλιά και κομψές τσάντες. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς μια φιγούρα του σχολείου μας, μια καθηγήτρια όπως τόσες άλλες. Εκείνο το πρωί όμως κατάλαβα κάτι που δεν γράφεται σε κανένα βιβλίο παιδαγωγικής, ότι μέσα σε μια τάξη ο σεβασμός δεν είναι πάντα δεδομένος. Και όταν χαθεί, ο δάσκαλος μένει μόνος απέναντι σε μια πραγματικότητα που το σύστημα συχνά δεν ξέρει (ή δεν θέλει) να διαχειριστεί».
Η, στην ουσία, δολοφονία της Χριστίδου από μαθητές – ηθικούς αυτουργούς, σήκωσε το χαλί και σηκώθηκε η μπόχα που υπάρχει στο Ελληνικό σχολείο της Μέσης Εκπαίδευσης. ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ – BULLYING. Γίνονται εκατοντάδες εκδηλώσεις στα σχολεία για τον σχολικό εκφοβισμό που υπόκεινται οι μαθητές από άλλους μαθητές και μη. Όμως καμιά εκδήλωση δεν έχει γίνει για τον εκφοβισμό στον οποίο υπόκεινται οι καθηγητές. Η άτυχη καθηγήτρια είχε στείλει υπόμνημα στο Υπ. Παιδείας για την τρομοκρατία στην οποία υπόκειταν, αλλά αυτό της γύρισε μπούμερανγκ από την Δ/νση του σχολείου, που την παρέπεμψε σε υγειονομική επιτροπή ως «ανίκανη να κάνει μάθημα». Μάθημα σε μια τάξη προκλητικών μαθητών που δεν έχουν μάθει τί είναι όρια και που μετέφεραν στην τάξη τις συμπεριφορές των γονιών τους μέσα στην κοινωνική τους ζωή.
Με τον λεγόμενο «εκδημοκρατισμό» του σχολείου και την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς σε Υπουργείο Παιδείας και εκπαιδευτικό σύστημα, η ιδέα του «ενός σχολείου ευχάριστου για τα παιδιά» άρχισε να παράγει δικαιωματιστές με μηδενικές υποχρεώσεις και με το πέρασμα των χρόνων υποβαθμίστηκε σπειροειδώς η ποιότητα της εκπαίδευσης.
Τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουμε ζήσει χιλιάδες καθοδηγούμενες κινητοποιήσεις και καταλήψεις μαθητών χωρίς να καίγεται καρφί σε κανέναν. Ποιοι δεν θυμούνται τις κινητοποιήσεις εναντίον της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Υπ. Παιδείας του ΠΑΣΟΚ Γρ. Αρσένη που ανέδειξαν ως πολιτική προσωπικότητα τον Τσίπρα; Πόσες ώρες μαθήματα χάθηκαν τότε εις βάρος όλων των μαθητών για να αναδειχτεί ως πολιτική προσωπικότητα ο Τσίπρας; Στην ουσία ο Τσίπρας πάτησε στις πλάτες όλων αυτών των μαθητών για να αναδειχτεί. Από τότε βέβαια, το μακρινό 1998, έχουν γίνει εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, καταλήψεις μαθητών και συμμετοχές σε πορείες. Είναι ένα φαινόμενο που υφίσταται μόνο στην Ελλάδα και την ευθύνη την φέρουν τα πολιτικά κόμματα που εξέθρεψαν τον μαθητικό συνδικαλισμό και έβλεπαν τους μαθητές ως δυνητικούς ψηφοφόρους.
Σε αυτό το σημείο να πω πως δεν είναι αμέτοχοι και οι εκπαιδευτικοί με τους συνδικαλιστικούς εκφραστές τους την ΟΛΜΕ και τις ΕΛΜΕ. Φτάσαμε σε ένα σημείο που ο εκδημοκρατισμός στην τάξη – επειδή το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής ακολουθούσε την πολιτική ορθότητα – να παράγει αγράμματους και προκλητικούς μαθητές. Να σημειώσω ότι πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά ο γενικός κανόνας ισχύει.
Οι μαθητές με την ανοχή των φοβισμένων καθηγητών, με την απειλή των ΜΜΕ εναντίον καθηγητών αν έκαναν το καθήκον τους και την ύποπτη αδιαφορία του Υπ. Παιδείας, έφτασαν να είναι οι τρομοκράτες στις τάξεις. Να απαιτούν με την ήσσονα προσπάθεια υψηλούς βαθμούς μη σεβόμενοι κανένα θεσμό. Στα κοινωνικά δίκτυα, λόγου του θανάτου της καθηγήτριας, αποκαλύπτεται από αναρτήσεις εκπαιδευτικών η κόλαση μέσα στην οποία ζουν. Δεν ζουν μόνο τις απειλές των μαθητών αλλά και των θρασυτάτων γονέων τους και χωρίς την κάλυψη από κανένα φορέα. Λουφάζουν στο καβούκι τους και υπομένουν πότε θα τελειώσει η ώρα, πότε θα τελειώσει ο χρόνος και πότε θα πάρουν σύνταξη.
Διαβάστε δήλωση άλλου καθηγητή: «…Η, επίσης πρόσφατη, παραίτηση συναδέλφου σε νησί, όπου δέχθηκε επίθεση από τους μαθητές, δεχόμενος απειλές και εκφράσεις όπως “εδώ δεν ήρθες για να κάνεις μάθημα” και “θα μας βάλεις σε όλους 16 γιατί έτσι γουστάρουμε”, δείχνει και την πολύ μεγάλη ευθύνη διευθυντών, που έχουν απωλέσει τον έλεγχο του σχολείου τους κι απλώς κρατούν την κρίσιμη θέση ευθύνης για το ονόρε και το επίδομα… (Τα γεγονότα γνωστά και είχαν αναρτηθεί και με κείμενα και σειρά αλληλογραφίας στα εκπαιδευτικά blogs). Δεν είναι τυχαίο ότι ουκ ολίγοι εκπαιδευτικοί, το πόσοι θα φανεί, αναμένουν ως μάννα εξ ουρανού την υπογραφή της απόφασης για δικαιώματα μετάταξης των εκπαιδευτικών. Ούτε ένας ούτε δύο επιθυμούν να αποχωρήσουν, γιατί δεν αντέχουν άλλο τις εργασιακές συνθήκες που επικρατούν (οι μαθητές έχουν μόνον δίκιο)».
Οι καθηγητές στα προβλήματά τους δεν έχουν καμιά κάλυψη από τα συνδικαλιστικά τους όργανα. Για παράδειγμα, η ΟΛΜΕ μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει βγάλει καμιά ανακοίνωση για την, με ηθική αυτουργία, δολοφονία της άτυχης καθηγήτριας. Ούτε βέβαια η τοπικές ΕΛΜΕ. Παρεμπιπτόντως όμως λύσσαξαν να μη γίνουν τα Ωνάσεια σχολεία υπακούοντας στις εντολές του ΚΚΕ. Δεν παρέχουν καμιά κάλυψη στους καθηγητές από τις ψευδές καταγγελίες μαθητών και γονέων και από τις υπερβολές ψεμάτων από τα κανάλια σε περίπτωση που κάποιος καθηγητής, που σέβεται τον εαυτόν του, προσπαθήσει να επιβάλει κάποια τάξη. Θα στεναχωρηθεί, βλέπετε, και θα πληγωθεί ο ευαίσθητος μαθητής και θα έχουμε ανάγκη περισσότερων ψυχολόγων.
Οι μαρτυρίες φίλων μου καθηγητών αμέτρητες. Υποχρεούνται όπως είδατε πιο πάνω στην δήλωση καθηγητή, να βάζουν υψηλή βαθμολογία και ας μην το αξίζουν. Έχει δίκιο η καθηγήτρια ιστορίας, κυρία Μαρία Ευθυμίου, που λέει ότι «είμαστε η χώρα των αρίστων αγράμματων». Οι καθηγητές δεν τολμούν να επιβάλουν μια στοιχειώδη πειθαρχία στην τάξη. Κανένας μαθητής δεν παίρνει αποβολή και ούτε μένει στην ίδια τάξη από μικρή βαθμολογία ή αδικαιολόγητες απουσίες, επειδή στο τέλος της χρονιάς στην συνεδρίαση του συλλόγου καθηγητών δικαιολογούνται. Ποιος τολμά να αντιδράσει όταν γνωρίζει ότι θα βρεθεί μπροστά σε μηνύσεις κηδεμόνων; Πού είναι η ΟΛΜΕ και η ΕΛΜΕ να τους προστατεύσουν; Κανείς μαθητής δεν μένει στην ίδια τάξη και κανείς δεν αποβάλλεται όχι μόνο δυο τρεις μέρες, αλλά δια παντός από το εκπαιδευτικό σύστημα όταν παραβαίνει τους σχολικούς κανονισμούς.
Στις αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα φάνηκε ότι πολλοί καθηγητές κατηγορούν τους γονείς που τα παιδιά τους έχουν κακή συμπεριφορά. Είναι γεγονός ότι οι γονείς φταίνε και τα παιδιά αντιγράφουν την προκλητική συμπεριφορά των γονέων τους, αλλά το σχολείο έχοντας πρωτίστως παιδαγωγικό χαρακτήρα θα έπρεπε να αναλάβει αυτόν το ρόλο, όπως ήταν παλιά που έπεφταν τιμωρίες με τη σέσουλα χωρίς να δω κανέναν συμμαθητή μου να έχει ψυχολογικά προβλήματα. Αντίθετα όλοι, μα όλοι και χωρίς φροντιστήρια, περάσαμε σε ανώτατες σχολές όλων των γνωστικών αντικειμένων.
Οι καθηγητές λοιπόν έχουν απεμπολήσει στην ουσία τον κύριο σκοπό τους, το λειτούργημά τους, που είναι παιδαγωγικός και προσπαθούν να διδάξουν μια γνώση που είναι ασύνδετη με τις ηθικές αξίες και την κοινωνική πρακτική. Αυτόν τον παιδαγωγικό ρόλο πρέπει να διεκδικήσουν οι καθηγητές με πιέσεις των ίδιων και των συνδικαλιστικών τους οργάνων που βέβαια δεν θα είναι αυτά τα κομματικά εγκάθετα του σήμερα. Αν δεν γίνει εδώ και τώρα παρέμβαση, τότε θα υπάρξει κι άλλος καθηγητής θύμα κι άλλος θα γράψει ανάλογα όπως αυτού που αλίευσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Τόσα χρόνια στην εκπαίδευση υπήρξα μάρτυρας γεγονότων που δεν έφτασαν ποτέ στη δημοσιότητα. Κακοποίησαν συνάδελφο μπροστά στα μάτια μου και δεν άνοιξε ρουθούνι. Με δύο μέρες αποβολή καθάρισαν και το γλέντησαν κιόλας. Τι να πρωτοθυμηθώ… Το ασθενοφόρο που παρέλαβε από το προαύλιο άλλον συνάδελφο, γιατί λιποθύμησε από την ένταση; Ή μια καθηγήτρια κάποτε που βγήκε από την τάξη τρέχοντας κι έκλαιγε; Ή την άλλη που την έριξαν από τις σκάλες σπρώχνοντάς την;».
Εκπαιδευτικοί: Τέρμα η ανοχή στους προκλητικούς γονείς, στους μαθητές, στην ΟΛΜΕ, στα πολιτικά κόμματα. Επιτέλους, αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων για να τιμήσετε την μνήμη της συναδέλφου σας και το λειτούργημά σας.
Υ.Γ. Ο κ. Εισαγγελέας που έχει αναλάβει την υπόθεση, πρέπει να την φτάσει ως το τέλος και να υπάρξει τιμωρία κάθε υπεύθυνου ανεξαρτήτως ηλικίας.Για όποιον έχει όρεξη, ας διαβάσει επιστολή παραίτησης καθηγητού ΕΠΑΛ προς το Υπ. Παιδείας και θα σας σηκωθεί η τρίχα από την βία που ασκείται στους φοβισμένους καθηγητές. Θα την βρείτε εδώ
