Γράφει ο Γιώργος Πένταρης
Ο τίτλος του σημερινού άρθρου μου αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Πλούταρχο που συγκρίνει τους βίους αρχαίων Ελλήνων ηγετών με αντίστοιχους Ρωμαίους. Με την ευκαιρία, λοιπόν, της γιορτής της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στον Περσικό κόλπο, θα κάνω μια απόπειρα σύγκρισης του αγώνα των Ελλήνων με τον αγώνα για την απελευθέρωσης της Παλαιστίνης.
Λίγο πολύ γνωρίζουμε ότι στη σημερινή περιοχή του Ισραήλ υπήρχαν από τα αρχαία χρόνια, ως λαός, η εθνότητα των Εβραίων. Η Ρωμαϊκή κατάκτηση της περιοχής ήταν η απαρχή της Εβραϊκής διασποράς μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία συνεχίστηκε και κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, δημιουργώντας τις Εβραϊκές κοινότητες της Δύσης. Παρά τη μετανάστευση, στα παλιά Εβραϊκά εδάφη έμειναν αρκετοί Εβραίοι που αναγκάστηκαν να ζήσουν με τους Άραβες, οι οποίοι κατέκτησαν αυτές τις περιοχές από το 637 μ.Χ. από τους Βυζαντινούς μετά την πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τον χαλίφη Ουμάρ. Η κατάκτηση διήρκεσε μέχρι το 1099 μ.Χ. που έγινε η Α’ Σταυροφορία και ξανακατακτήθηκε από τους Άραβες του Σαλαντίν το 1187 μ.Χ. και η περιοχή κυριαρχήθηκε από αραβικούς πληθυσμούς, αλλά και από την παρουσία Εβραίων.
Ο μεγαλύτερος πληθυσμός των Εβραίων της διασποράς ήταν στην Ισπανία, όπου με το διάταγμα της Αλάμπρας του 1492 επί Φερδινάνδου και Ισαβέλλας, αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τον δρόμο της εξορίας και προς την υπόλοιπη Ευρώπη και την Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι Εβραίοι προόδευσαν, αλλά ο Ναζισμός του Χίτλερ με τα έξι εκατομμύρια θύματα των κρεματόριων, δημιούργησαν την ανάγκη δημιουργίας Εβραϊκού κράτους στα πατροπαράδοτα εδάφη τους, στα οποία όμως κυριαρχούσαν οι Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα Παλαιστίνιοι. Να σημειωθεί ότι οι περιοχές αυτές ήταν κτήσεις της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ακόμη και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Στις 14 Μαΐου 1948 ιδρύεται το σύγχρονο Εβραϊκό κράτος στα πατροπαράδοτα εδάφη και αυτόματα άρχισε ο αγώνας των Παλαιστινίων για την διάλυση του νεοσύστατου κράτους. Ο χαρακτήρας του αγώνα των Παλαιστινίων έλαβε τον χαρακτήρα του απελευθερωτικού αγώνα με το σύνθημα «ή όλα ή τίποτα» κάτι σαν το «Ελευθερία ή θάνατος» των προγόνων μας.
Το Ισραήλ, λόγω του ολοκαυτώματος, είχε την στήριξη του ΟΗΕ και του μεγάλου κράτους του Ισραήλ που είναι η Αμερική, λόγω της μεγάλης Εβραϊκής διασποράς και της κυριαρχίας της στην οικονομία αυτής της μεγάλης δημοκρατικής τότε χώρας. Αυτό είχε ως συνέπεια την αντοχή του κράτους του Ισραήλ στις συνεχόμενες μέχρι σήμερα επιθέσεις των γειτονικών αραβικών κρατών.
Ας παραλληλίσουμε τον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821 με εκείνον των Παλαιστινίων για να μπορέσουμε να καταλάβουμε στο μέτρο του δυνατού τα τεκταινόμενα στην Μέση Ανατολή. Όπως γράφει ο Γέρος του Μοριά στα απομνημονεύματά του, ξεκίνησαν τον αγώνα για την λευτεριά χωρίς να κάτσουν να μετρήσουν τα υπέρ και τα κατά. Λίγο πολύ ήταν τρέλα, όπως λέει ο Γέρος, αλλά ήταν αποφασισμένοι με το «ελευθερία ή θάνατος» να μην κάνουν πίσω όπως έλεγε η λογική και πολλοί λόγιοι, π.χ. ο Κοραής. Παρά τους εμφυλίους πολέμους των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και παρά το αρνητικό κλίμα στην Ευρώπη του Μέτερνιχ, οι Έλληνες κατάφεραν με τις θυσίες τους, με το κλίμα του φιλελληνισμού και τις κατάλληλες διπλωματικές κινήσεις να πείσουν την Ευρώπη των αυτοκρατοριών για το δίκαιο του αγώνα τους.
Να σημειώσουμε ότι καμιά από τις μεγάλες δυνάμεις δεν ήταν διατεθειμένη να αναγνωρίσει αρχικά τον αγώνα των Ελλήνων για απελευθέρωση και Εθνική ανεξαρτησία. Παρά τις αντιδράσεις των μεγάλων δυνάμεων, ποτέ οι Έλληνες της διασποράς, που είχαν δώσει τα πάντα για τον αγώνα, δεν έκαναν επιθέσεις κατά κάποιο τρόπο τρομοκρατικές – αν και αυτές οι ιδέες υπήρχαν στην πολιτική σκηνή. Έκαναν όμως τον δικό τους πόλεμο και τις δικές τους θυσίες και όπως έγραψα πριν και με τις κατάλληλες διπλωματικές κινήσεις και παρά τις καταστροφές του Ιμπραήμ και με την βοήθεια των τριών μεγάλων δυνάμεων, κατάφεραν να επιβιώσουν και με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις 3 Φλεβάρη του 1830 αναγνωρίζεται το νέο Ελληνικό κράτος. Από τότε η Ελλάδα διάνυσε μια πορεία αγώνων με νίκες και ήττες με οδηγό την Μεγάλη Ιδέα που θάφτηκε με την Μικρασιατική καταστροφή του 1922. Η Ελλάδα, πάντα με την διορατικότητα των ηγετών της, τους αγώνες του Ελληνικού λαού και με την βοήθεια των συμμάχων της, έφτασε από τα σύνορα της στον Σπερχειό το 1830, να είναι αυτή που είναι σήμερα. Μια χώρα δημοκρατική και μέσα στις πλούσιες του Δυτικού κόσμου.
Ας πάμε τώρα στους Παλαιστίνιους. Από την ίδρυση τους κράτους του Ισραήλ και το σύνθημά τους «όλα ή τίποτα», άρχισαν έναν αγώνα όχι για δημιουργία δικού τους κράτους στα ελεύθερα Παλαιστινιακά εδάφη, αλλά για καταστροφή του κράτους του Ισραήλ αγνοώντας τους πολιτικούς συσχετισμούς. Οι Έλληνες από την άλλη πλευρά, έχοντας γνώση ότι η δημιουργία εθνικού κράτους σε μια εποχή αυτοκρατοριών, δεν ήταν αποδεκτή, φρόντισαν με τις ενέργειές τους να εξευμενίσουν τις Ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες. Αν και ίσχυαν τα ψηφισμένα από τις εθνοσυνελεύσεις Συντάγματα, δέχτηκαν την Βασιλεία γιατί έτσι δεν έρχονταν σε κάθετη πολιτική ρήξη με τα βασίλεια της Ευρώπης. Φαντάζεστε σε μια Ευρώπη που η βασιλεία ήταν δεδομένη και η οποία είχε ανασυσταθεί και στην Γαλλία μετά την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλό, να έχουμε ένα μικρό κράτος χωρίς βασιλιά; Ένας από τους λόγους που φαγώθηκε και ο Καποδίστριας.
Η Ελλάδα έκανε πολέμους για τους αλύτρωτους αδερφούς, αλλά πάντα με την βοήθεια συμμάχων και εκμετάλλευση ευκαιριών. Οι Παλαιστίνιοι από την άλλη πλευρά έκαναν πολέμους με την προτροπή των γειτονικών αραβικών κρατών, τα οποία όμως δεν είχαν την πολιτική και στρατιωτική δύναμη να στηρίξουν τον αγώνα τους. Σε κάθε πολεμική σύγκρουση που γινόταν με το Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι έχαναν εδάφη. Η άρνησή τους για ειρηνική διευθέτηση του ζητήματος δημιούργησε την έλλειψη υποστηρικτών και το ζήτημα της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης μπήκε στις Ρωμαϊκές Καλένδες, μέχρι που έγινε πάλι γνωστό στην Ευρώπη, με την οδυνηρή σφαγή στο Ολυμπιακό χωριό του Μονάχου στις 5 Σεπτεμβρίου 1972, όταν η παλαιστινιακή οργάνωση «Μαύρος Σεπτέμβρης» απήγαγε και δολοφόνησε 11 Ισραηλινούς αθλητές. Από τότε η Ευρώπη μπήκε στον αστερισμό της τρομοκρατίας με αποκορύφωση τους δίδυμους πύργους στις 11 Σεπτέμβρη του 2001 δίδοντας το άλλοθι στην Αμερική για επεμβάσεις στον Μουσουλμανικό κόσμο.
Οι Παλαιστίνιοι ίδρυσαν διάφορες οργανώσεις, όπως το PLO του Γιασέρ Αραφάτ, με σκοπό την απελευθέρωσή της. Αντί να απελευθερωθούν, έχαναν εδάφη. Να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα δεν είχε αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ και στην ουσία ήταν υπέρ του αγώνα των Παλαιστινίων, οι οποίοι όμως δεν δίστασαν να κάνουν τρομοκρατικές ενέργειες στη χώρα μας, όπως του πλοίου Ακίλε Λάουρο, του ξενοδοχείου Αμαλία, της αιματοχυσίας στο αεροδρόμιο του Ελληνικού από την οργάνωση Μαύρος Σεπτέβρης στις 5 Αυγούστου του 1973.
Μαζί με τις άλλες αεροπειρατείες, ανατινάξεις αεροσκαφών και άλλων τρομοκρατικών ενεργειών από τους ίδιους ή από υποστηρικτές τους, κατάφεραν να κάνουν τον απελευθερωτικό αγώνα των Παλαιστινίων συνώνυμο της τρομοκρατίας. Ο Αραφάτ με τους Φενταγίν του και τον Μαύρο Σεπ[τέμβρη τα έβαλαν με την Ιορδανία και έχασαν. Έτρεχε στας Ευρώπας για υποστήριξη αλλά κανείς δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά λόγω της υποστήριξής του στην τρομοκρατία. Μόνο στην Ελλάδα βρήκε υποστήριξη από το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αριστερά κόμματα. Την ίδια υποστήριξη είχε και ο Καντάφι και σήμερα είναι και οι δύο με την Τουρκία ως «ευχαριστώ».
Η αποτυχία της PLO ριζοσπαστικοποίησε τους Παλαιστίνιους και έτσι ιδρύθηκαν οι οργανώσεις Χαμάς στην Γάζα και η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η οποία είναι υπεύθυνη για την διάλυση του ευημερούντος κράτους του Λιβάνου. Το Ισραήλ, εκμεταλλευόμενο τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον του, εύρισκε ευκαιρία για επέκταση και σήμερα οι Παλαιστινιακοί θύλακες έχουν σχεδόν κατακτηθεί από το Ισραήλ. Κάθε προσπάθεια ειρήνευσης υπονομευόταν από τους Παλαιστίνιους με την καθοδήγηση του καθεστώτος του Ιράν.
Φτάσαμε, λοιπόν, σε ένα σημείο που το Ισραήλ είχε γύρω του τρεις εχθρούς, Χεζμπολάχ, Χαμάς και Χούθι με τις ευλογίες του ισλαμικού κράτους του Ιράν. Επόμενο ήταν το Ισραήλ να οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να επιβιώσει σε ένα εχθρικό περιβάλλον, ενεργώντας πολλές φορές και εκτός κανόνων του διεθνούς δικαίου αντιδρώντας σε ανάλογες ενέργειες των αντιπάλων του. Αν σήμερα μαίνεται ο πόλεμος στον Περσικό κόλπο και στη Μέση Ανατολή, δεν οφείλεται στο Ισραήλ, αλλά στην επικράτηση ριζοσπαστικών στοιχείων που έβαζαν πάντα το συμφέρον τους πάνω από τα συμφέροντα του απλού λαού. Η Δυτική όχθη του Ιορδάνη που κατοικείται από Παλαιστίνιους, που τυπικά τουλάχιστον δεν εμπλέκονται σε τρομοκρατικές ενέργειες, δεν έχουν προβλήματα με το Ισραήλ.
Τελειώνοντας θέλω να σημειώσω ότι πολλές φορές έχουν φτάσει οι αντιμαχόμενοι σε συμφωνία, όπως του Καμπ Ντέιβιντ, και με τελευταίες τις συμφωνίες του Αβραάμ, που υπονομεύτηκαν από τα Ιρανόφιλα ριζοσπαστικά Παλαιστινιακά στοιχεία.
