Γράφει ο Γιώργος Πένταρης
Εδώ και καιρό ήθελα να γράψω για την εμπειρία μου από το ΕΣΥ, που αναγκάστηκα να δεχθώ τις υπηρεσίες του εξαιτίας ενός ατυχήματος (κατάγματος) λόγω πτώσης κατά την διάρκεια γρήγορου βαδίσματος στο πρόγραμμα της καθημερινής μου άσκησης. Αν και έχω ιδιωτική ασφάλιση, προτίμησα το ΚΑΤ θεωρώντας ότι, λόγω του μεγάλου αριθμού αντιμετώπισης καταγμάτων, οι γιατροί του θα είχαν την δέουσα εμπειρία. Δεν θα μιλήσω όμως γι’ αυτό. Θα μιλήσω για τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν κατά την διάρκεια του λειτουργήματός τους οι νοσηλευτές και το ιατρικό προσωπικό.
Στα επείγοντα περιστατικά της εφημερίας του ΚΑΤ όπου με μετέφεραν, είδα ότι οι πιο προκλητικοί, χυδαίοι και αγενέστατοι απέναντι στο προσωπικό ήταν οι συνοδοί των ασθενών. Δεύτεροι στην χυδαιότητα ήταν οι ασθενείς. Δεν βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι αλλά η πλειοψηφία είναι διαχρονικά αυτοί που σας περιέγραψα. Όταν με μετέφεραν στα επείγοντα, οι εφημερεύοντες γιατροί έκαναν τα πάντα να διαγνώσουν, σταθεροποιήσουν και κανονίσουν θάλαμο για τους ασθενείς. Θεωρώ ότι αυτά τα άτομα, γιατροί και νοσηλευτές, είναι ήρωες στη μάχη αντιμετώπισης ατυχημάτων τα οποία πάνω από το 60% είναι επικίνδυνα για τη μετέπειτα εξέλιξη και ζωή του ασθενούς. Διαπίστωσα προσωπικά ότι οι άνθρωποι έδιναν την ψυχή τους και τους συγχαίρω!
Από τις 9.30 μ.μ. που μπήκα στα επείγοντα, στις 12 τα μεσάνυχτα βρέθηκε κρεβάτι για να μεταφερθώ. Η φασαρία όμως από τα πολλά και σοβαρά περιστατικά και λόγω έλλειψης οργάνωσης έφερε καθυστέρηση και μεταφέρθηκα σε θάλαμο στις 3 τα ξημερώματα.
Μπήκα σε θάλαμο έξι (6) ατόμων που άκουγες ό,τι πιο χυδαίο από τους ασθενείς προς τις νοσηλεύτριες. Ένας είχε τρακάρει και είχε σπάσει τα πλευρά του με κίνδυνο να πάθει πνευμοθώρακα. Η εντολή των γιατρών ήταν να παραμείνει στο κρεβάτι ακίνητος. Αυτός όχι μόνο δεν έμεινε στο κρεβάτι του, αλλά έκοβε βόλτες στον διάδρομο και κάπνιζε μέσα στον θάλαμο! Σε παρατήρηση της νοσοκόμας, την έβρισε με χυδαίο τρόπο που αν μπορούσα να σηκωθώ, θα τον πλάκωνα στις φάπες. Οι νοσηλεύτριες με αυταπάρνηση προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν την παράλογη απαίτηση του κάθε …ιδιότροπου που νοσηλευόταν ή του συνοδού συγγενή του. Οι οικογένειες Ρομά που πλάκωναν κάθε νύχτα σε έναν δικό τους, άφηναν το μπαλκόνι σαν τα μούτρα τους γεμάτο χαρτιά από πιτόγυρα, αποτσίγαρα, κυπελάκια του καφέ και ό,τι άλλο θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί!
Επειδή η κλινική ήταν τίγκα αλλά και λόγω της φύσης του τραύματός μου, μεταφέρθηκα στη διπλανή κλινική αθλητικών κακώσεων. Επειδή δεν μπήκα σε αυτή την κλινική λόγω εφημερίας και μεταφέρθηκα την μεθεπόμενη μέρα, είδα μια εχθρότητα από κάποιες νοσηλεύτριες, ότι δηλαδή «τους έγινα βάρος» κτλ. Είχα τη φαεινή ιδέα και μέσα στο πρόβλημά μου να είμαι μαζί τους όχι υπέρ του δέοντος ευγενικός, αλλά απλά ευγενικός. Άρδην η συμπεριφορά τους άλλαξε και έγιναν άλλοι άνθρωποι και μπορώ να πω είχα και την δέουσα προσοχή στη νοσηλεία μου. Τελικά η πρώτη μου διαπίστωση για την γαϊδουριά ασθενών και συνοδών επιβεβαιώθηκε και από τις μαρτυρίες αυτών οι οποίοι υπόκεινται το bullying (για να χρησιμοποιήσουμε και μια λέξη του συρμού), δηλαδή των νοσηλευτών. Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση και κατάλαβα σε τί κλίμα εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι. Σε συζητήσεις μαζί τους διαπίστωσα και τα άλλα προβλήματά τους όπως τα εξοντωτικά ωράρια εργασίας, η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού και οι υπερβολικά μεγάλες καθυστερήσεις στην καταβολή των υπερωριών και επιδομάτων.
Ένα μεγάλο θέμα είναι η καθαριότητα των χώρων που στην περίπτωση του ΚΑΤ είναι μια μεγάλη αποτυχία, ένα αστείο δηλαδή. Η καθαρίστρια έρχονταν στον θάλαμο και έκανε αυτό που λέμε πασάλειμμα. Σφουγγάριζε γύρω – γύρω τις γωνίες του θαλάμου και τέλος. Όταν έκανα παρατήρηση και ρώτησα ποια είναι η εταιρεία τους και ότι δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, δεν έπαιρνα καμιά απάντηση. Είναι προφανές ότι ήταν δασκαλεμένες.
Ένα άλλο πρόβλημα που διαπίστωσα ήταν η ποιότητα των υλικών. Πολλά από τα υλικά όπως π.χ. σωληνάκια από τους ορούς, πεταλούδες κτλ, ήταν ελαττωματικά δημιουργώντας προβλήματα στους ασθενείς. Για να αντιμετωπισθεί το τραύμα μου έβαλαν μέσα στα οστά δύο μεταλλικές λάμες και έχω γραπτή διαβεβαίωση ότι αυτές δεν επηρεάζονται από τις μαγνητικές τομογραφίες. Πριν μερικές μέρες όμως που έκανα μαγνητική να δούμε την πορεία του τραύματος αισθάνθηκα ένα κάψιμο εκεί που είναι τα μέταλλα. Ο γιατρός της μαγνητικής μου είπε ότι δεν έπρεπε να συμβαίνει αυτό και μάλλον δεν είναι καλής ποιότητας οι μεταλλικές λάμες. Θέλω να αναφέρω αυτό το θέμα, αλλά δεν υπάρχει στο ΚΑΤ η κατάλληλη υπηρεσία και έτσι προκύπτει η ανάγκη να υπάρχουν στα νοσοκομεία υπηρεσίες ποιότητας όπου θα αναφέρονται αστοχίες υλικών, νοσηλείας, συμπεριφοράς κτλ, ώστε να γίνονται οι κατάλληλες παρεμβάσεις. Όσον αφορά το φαγητό σε μια βαθμολογία από το 1 μέχρι το 10, παίρνει κατά την εμπειρία μου 6.
Αν θεωρήσουμε ότι οι γιατροί έχουν στα χέρια τους την μελλοντική πορεία ή την ζωή των ασθενών, θεωρώ ότι είναι υπαμειβόμενοι. Αυτό είναι ένα ζήτημα που καλείται να αντιμετωπίσει κάθε κυβέρνηση. Δεν είναι όμως μόνο οι αμοιβές των γιατρών. Είναι τα συνολικά προβλήματα χρηματοδότησης σε ένα σύστημα στο οποίο χρόνο με το χρόνο αυξάνονται οι ανάγκες νοσηλείας λόγω γήρανσης του πληθυσμού. Αυτό δεν είναι Ελληνικό πρόβλημα αλλά παγκόσμιο και ιδιαίτερα του Δυτικού κόσμου, ο οποίος έχει συνηθίσει σε μια αναβαθμισμένη ποιότητα υγειονομικής περίθαλψης.
Θεωρώντας δεδομένα τα οικονομικά του κράτους – που σημαίνει ότι δεν είναι εφικτή η αύξηση των δαπανών για την υγεία στον μέσο όρο της ΕΕ, δηλαδή πάνω από 10% του ΑΕΠ – νομίζω ότι θα πρέπει γίνουν κάποιες οικονομίες στον τομέα με εξορθολογισμό κατ’ αρχάς των δαπανών του ΕΣΥ και δεύτερον της αλλαγής της οργανωτικής δομής και αντίληψης της λειτουργίας του δημόσιου νοσοκομείου σε συνάρτηση με τον ιδιωτικό τομέα. Για παράδειγμα, τί χρειάζονται τρία νοσοκομεία στον νομό Ηλείας, Πύργο, Αμαλιάδα και Κρέσταινα; Θα μπορούσαν κάλλιστα να συγχωνευτούν στο νοσοκομείο Πύργου που είναι σύγχρονο και στο κέντρο του νομού. Σήμερα οι δρόμοι επιτρέπουν ταχύτατες επικοινωνίες για την αντιμετώπιση επειγόντων περιστατικών.
Σήμερα με την παράλληλη με το ΕΣΥ λειτουργία των διαγνωστικών κέντρων, η ποιότητα πρωτοβάθμιας υγείας έχει εκτοξευθεί στην Ελλάδα. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα. Μια μαγνητική σε διαγνωστικό κέντρο στοιχίζει 235 ευρώ και ο ασφαλισμένος του ΕΟΠΥΥ πληρώνει 35 ευρώ και την κάνει σχεδόν αμέσως. Στο νοσοκομείο δεν πληρώνει τίποτα και αν δεν είναι χαλασμένος ο μαγνητικός, θα την κάνει το νωρίτερο σε έξι μήνες. Πού είναι εδώ η ποιότητα; Επειδή υπάρχει η μεγάλη συμμετοχή στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα των ασφαλισμένων του ΕΟΠΥΥ το ποσό που πληρώνουν συνολικά φαίνεται αρκετά μεγάλο και ακούμε λόγια ότι οι Έλληνες ασφαλισμένοι πληρώνουν υψηλές ιδιωτικές δαπάνες σε σύγκριση με άλλες χώρες. Όταν όμως λέμε χώρες πρέπει να λέμε ότι πληρώνουμε περισσότερο από τις μισές πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες. Εδώ αν σε πονέσει η κοιλιά σου, πας αμέσως στον οικογενειακό γιατρό η σε γιατρό ιδιώτη με πολύ μικρή αμοιβή και την άλλη μέρα έχεις κάνει δωρεάν υπέρηχο. Στην Αγγλία θες τουλάχιστον έξι μήνες για το ίδιο θέμα!
Επειδή είχα πολύ χρόνο ξαπλωμένος στο νοσοκομείο, αναλογιζόμουν αυτό το σύστημα που φιλοδοξεί να προσφέρει τις πιο σημαντικές υπηρεσίες στον Έλληνα πολίτη. Κατάληξα στο συμπέρασμα ότι για την Ελλάδα το ΕΣΥ είναι ο μεγαλύτερος και δυσκολότερος οργανισμός πιο πάνω από τον στρατό και την παιδεία. Χρειάζεται μεγάλους πόρους όχι μόνο οικονομικούς, αλλά σε ανθρώπινο δυναμικό και τεχνικό εξοπλισμό που θα τυγχάνει ορθολογικής χρήσης. Αυτό δεν είναι εφικτό από καμιά κυβέρνηση, όση δύναμη και να έχει, χωρίς την συναίνεση και συνεργασία και των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Κανένα κόμμα, ό,τι και να πει, ό,τι και να σχεδιάσει και ότι κάνει δεν είναι ποτέ αρκετό αν δεν έχει την συναίνεση τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα, ποιο κόμμα μπορεί να λύσει εύκολα το πρόβλημα της αναμονής για χειρουργικές επεμβάσεις; Σήμερα αν θες να κάνεις επέμβαση ισχίου στο ΚΑΤ, έχει αναμονή ένα χρόνο. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο στους υπαμειβόμενους γιατρούς, αλλά και στην έλλειψη χειρουργικών αιθουσών. Πώς θα λυθεί το πρόβλημα; Μόνο με πολιτική συναίνεση για εξοικονόμηση και διάθεση πόρων. Αν έχουμε τέτοιες συναινέσεις τότε μπορούμε να αναδιοργανώσουμε δομικά το ΕΣΥ ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών. Το ΕΣΥ δεν είναι εσύ, είναι ΕΜΕΙΣ.
