Γράφει η ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΟΥΛΑ, Γραφίστρια (Πτυχιούχος B.Α. Graphic Design), Συγγραφέας, Απόφοιτη σχολής ΜΕΧΑ
Η Σαρακοστή, δηλαδή οι «μεγάλες σαράντα ημέρες» ως το Πάσχα, είναι η χρονική περίοδος όπου ο χριστιανός νηστεύει αλλά και προσεύχεται. Στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο των Ορθοδόξων Χριστιανών, η χρονική περίοδος της συγκεκριμένης νηστείας, προετοιμάζει τους Χριστιανούς για τη μεγαλύτερη εορτή του εκκλησιαστικού ημερολογίου, το Πάσχα ή αλλιώς τη Λαμπρή.
Καθώς πρόκειται να διανύσουμε την παρακλητική αυτή περίοδο, οι χριστιανοί καλούμαστε όχι μόνο να νηστέψουμε, αλλά και κυρίως να προσευχηθούμε. Είναι η χρονική περίοδος όπου προετοιμαζόμαστε για μια από τις μεγαλύτερες γιορτές ή, πιο εύστοχα, ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα του εκκλησιαστικού ημερολογίου μας, την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Η μετάνοια, η συγχώρεση, αλλά κυρίως η προσευχή, είναι αυτή που τροφοδοτεί απαραίτητα πνευματικά και ψυχικά τη ζωή μας.
Αλήθεια, πόσες φορές όλοι μας δεν έχουμε προσευχηθεί με όλη τη δύναμη του νου μας, του πνεύματός μας, συνεπώς και της ψυχής μας, για κάτι που προσδοκούμε, που περιμένουμε να συμβεί, ώστε να αλλάξει τη ρότα της καθημερινότητας μας, να δημιουργήσει νέους ατραπούς στη ζωή μας, να γυρίσει προς το καλύτερο και καθόλου εμβόλιμα, μια ακόμη σελίδα στο βίο μας; Η προσευχή είναι μια νοητική ενέργεια, μια διαδικασία αναγκαία, αδιαμφισβήτητα απαραίτητη για τον άνθρωπο, για την ίδια του τη ζωή και την ύπαρξη. Προσευχή κατ’ ουσίαν όμως είναι η εσωτερική επικοινωνία με το Θεό, με τον Πλάστη και Δημιουργό μας.
Ο σκοπός της προσευχής είναι η υπέρτατη ανάγκη του ανθρώπου να στηρίξει, να «ακουμπήσει» θα λέγαμε τις ελπίδες του στο Ανώτερο, είναι ένα κίνητρο, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, να ισορροπήσει η ψυχή του, ώστε να πορευτεί, να προχωρήσει και να εξελιχθεί καλύτερα στη βιοτή του.
Πολλές φορές όταν προσευχόμαστε, είτε για εμάς είτε για τους άλλους, η προσευχή γίνεται πρωτίστως ανάγκη και εξελίσσεται αυτόματα σε αγάπη, επέρχεται ηρεμία στην ψυχή μας, αδειάζει, φιλτράρεται ο εγκέφαλός μας από τα περιττά και τοξικά, και επικεντρώνεται στα ουσιώδη, στα ουσιαστικά, γιατί όταν ερχόμαστε στη θέση του άλλου, τότε είναι που ξεκινάμε από το πιο ανθρώπινο σημείο αυτό της ενσυναίσθησης.
Του να νιώσουμε τον πόνο και την αγωνία του άλλου, για τη δυσκολία που αντιμετωπίζει, όταν ερχόμαστε στη θέση του και «μπαίνουμε στα παπούτσια του», τότε είναι που η προσευχή μας δίνει δύναμη, ελπίδα, κατά συνέπεια συνεπικουρεί και πραγματώνεται.
Η προσευχή στην Εκκλησία μας έχει κέντρο τον Ιησού Χριστό, είναι Χριστοκεντρική, με πυρήνα πάντα την αγάπη για το συνάνθρωπό μας, γι’ αυτό ο χριστιανός προσεύχεται, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά πρωτίστως για τον διπλανό του, για το συνάνθρωπό του. Γι’ αυτό και στο «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», στη φράση αυτή, σε αυτό το μικρό αλλά τόσο μεγάλο «με» συμπεριλαμβάνεται και ο άλλος, δηλαδή ο συν-άνθρωπος, ο διπλανός μας, κατ’επέκταση ο κόσμος όλος.
Η προσευχή συγκεντρώνει το νου και προσφέρει γαλήνη, ηρεμία και ψυχική ανάταση. Αξίζει βεβαίως να σημειωθεί, ότι ο Άγιος Ιωάννης στην «Κλίμακα», τονίζει τη σπουδαιότητα της προσευχής στη ζωή μας, και γιατί δεν πρέπει να ταυτίζουμε σε καμία περίπτωση, την προσευχή τη χριστιανική, με διάφορους διαλογισμούς. Η προσευχή μας έχει διάφορα είδη, όπως ατομική, ομαδική, μονολογική καθώς και κανόνες που διέπουν την καθεμία.
Η προσευχή στη ζωή μας, η προσευχή για τον άνθρωπο είναι απαραίτητη, όπως ο αέρας που αναπνέουμε, όπως το νερό που έχει ανάγκη το φυτό για να αναπτυχθεί, η τροφή που πρέπει να καταναλώσουμε για να ζήσουμε, έτσι και η προσευχή στη ζωή μας είναι αναγκαία, ώστε να υπάρχουμε ολοζώντανοι πνευματικά, να ελπίζουμε, να προσμένουμε και να τροφοδοτούμαστε από δύναμη πνεύματος και ψυχής, να πορευόμαστε, να προχωράμε.
Η προσευχή είναι το απαύγασμα της σοφίας του νου και η καλοσύνης της ψυχής, σε εμάς, και αυτόματα και συνακόλουθα στο συνάνθρωπό μας. Μόνο καλό μπορεί να επιφέρει σε εμάς αλλά και στους γύρω μας.
Η προσευχή είτε γίνεται στο σπίτι μας, είτε γίνεται στην εκκλησία ή οπουδήποτε αλλού, ωφελεί, γεννά και τροφοδοτεί το καλό, το άριστο. Καταρρίπτει κάθε τι αρνητικό και τοξικό και δημιουργεί νέους φωτεινούς ατραπούς στη συνείδηση μας, στο τρόπο σκέψης μας και στον τρόπο που συμπεριφόμαστε, χωρίς μισαλλοδοξίες και πάθη.
Η προσευχή είναι μια μορφή προσωπικής, ατομικής ελευθερίας, βούλησης και σκέψης, κατ’ επέκταση και συμπεριφοράς.
Εν κατακλείδι, μια προσευχή γεμάτη βαθύ πνευματικό άρα και συναισθηματικό έρεισμα, με βαθιά πνευματική συγκέντρωση, προσήλωση όχι μόνο για εμάς αλλά πρωτίστως για τους άλλους, για τους συνανθρώπους μας, αποτελεί μια μορφή προσωπικής, ατομικής ελευθερίας, ελεύθερης βούλησης, που μπορεί να αποφέρει χρόνια, βίο ενδεδυμένο από πνευματικό και ψυχικό φως.
Χρόνια λοιπόν γεμάτα μετάνοια προς το καλύτερο και συγχώρεση, προσευχή με ενσυναίσθηση από όλους μας, για όλους μας. Καλή πορεία, καλή διάβαση, γεμάτη φως στον καθένα χωριστά, προς το Πάσχα, προς την Ανάσταση!
