Γράφει ο Γιώργος Πένταρης
Από τις 28 Φεβρουαρίου μαίνεται ο πόλεμος στον Περσικό, ο οποίος άρχισε με την συνδυασμένη επίθεση Αμερικανών και Ισραηλιτών εναντίον του Ιράν για καταστροφή του πυρηνικού του προγράμματος και αλλαγή καθεστώτος. Η επίθεση έγινε παρά τις διαβεβαιώσεις και των δύο επιτιθέμενων ότι το πυρηνικό πρόγραμμα αυτής της χώρας είχε ήδη πληγεί ανεπανόρθωτα από το Ισραήλ κατά την διάρκεια του προηγούμενου πολέμου των δώδεκα ημερών. Σήμερα ο κόσμος βαδίζει σε άγνωστα νερά και η ενεργειακή κρίση απειλεί να φέρει τα πάνω κάτω στον Δυτικό κυρίως κόσμο, δηλαδή στους έχοντες γιατί οι μη έχοντες δεν έχουν να χάσουν και τίποτα. Έχουν γίνει δεκάδες χιλιάδες αναλύσεις για το πρόβλημα στην Παλαιστίνη, απόρροια του οποίου είναι και ο σημερινός πόλεμος. Εκείνο που έχω επισημάνει από παλιά και νέα δημοσιεύματα είναι ότι λίγοι, πολύ λίγοι σχολιαστές εξετάζουν το θρησκευτικό και πολιτισμικό στοιχείο της πολύχρονης σύγκρουσης.
Πιστεύω λοιπόν ότι σήμερα η βαθύτερη αιτία των συγκρούσεων είναι περισσότερο θρησκευτική και πολιτισμική. Υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ του περιούσιο λαού του Θεού (Αβραάμ) και του λαού του Αλάχ (Μωάμεθ). Οι θρησκείες γενικά δημιουργήθηκαν από τον φόβο του ανθρώπου απέναντι στη δύναμη των φυσικών φαινομένων και στο τί συμβαίνει στον άνθρωπο μετά θάνατον. Ο φόβος του θανάτου έχει καθορίσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων σε παγκόσμια κλίμακα και οπωσδήποτε των φιλοσοφικών κινημάτων μέχρι τις μέρες μας. Οι παραπάνω φόβοι οδήγησαν τους ανθρώπους στην έννοια και στην πίστη στον Θεό. Σε Αυτόν που κινεί τον κόσμο, το κινούν ακίνητο κατά τον Αριστοτέλη ή τον Νουν του Αναξαγόρα που είναι η κινητήριος δύναμη που έδωσε μορφή στην ύλη. Ο Νους του Αναξαγόρα περιγράφεται ως μια οντότητα που γνωρίζει τα πάντα και ελέγχει τα πάντα. Ενώ τα πάντα περιέχουν μικρά μέρη από τα πάντα (σπέρματα), ο Νους είναι ο μόνος που είναι «αμιγής» (καθαρός, χωρίς ανάμειξη). Όσοι από εσάς έχετε ασχοληθεί λίγο με τα θρησκευτικά, θα δείτε ότι αυτές είναι ιδιότητες που αποδίδονται από τους Πατέρες της Εκκλησίας και στον Θεό Πατέρα του Ιησού…
Θα ήθελα εδώ να κάνω μια μικρή παρένθεση για να προσδιορίζαμε καλύτερα αυτόν τον Νου που ο Αναξαγόρας είχε πει ότι από την στιγμή που έδωσε μορφή στην ύλη, έπαψε να ασχολείται. Τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα μας λένε για την λεγόμενη μεγάλη έκρηξη (Big Bang) όπου, πριν από αυτή, τα πράγματα ήταν δουλειά του Θεού, όπως είχε πει ο Πάπας Φραγκίσκος. Μετά όμως την Μεγάλη Έκρηξη υπήρξε μια ενοποιός δύναμη, η βαρύτητα, που ένωσε τα άτομα του υδρογόνου και έγιναν τα μεγάλα αστέρια μέσα στα οποία οι πιέσεις και οι θερμοκρασίες ήταν τόσο μεγάλες που άρχισαν να δημιουργούνται σε μεγάλες ποσότητες τα άλλα φυσικά στοιχεία, όπως σίδηρος χρυσός, ουράνιο, χαλκός κτλ, και έγινε η ύλη που ξέρουμε σήμερα. Έγινε όμως και η ζωή. Πώς έγινε αυτή; Πώς έγιναν τόσο οργανωμένες οντότητες από τα στοιχειώδη υλικά των εκρήξεων των super nova; Εδώ ο Αριστοτέλης μάς μιλάει για την Εντελέχεια, δηλαδή την εσωτερική δύναμη που έχει η ύλη για την πραγμάτωση του σκοπού της. Ποιος έδωσε την Εντελέχεια; Ψάξτε να τον βρείτε….
Τον βρίσκουμε σε έναν «λαό τσοπαναραίων», όπως μου είχε πει κάποτε ο Ακαδημαϊκός κ. Θεοδόσης Τάσιος σε μια εκδήλωση. Αυτός είναι ο Θεός των Εβραίων του Αβραάμ. Η θρησκεία τους ήταν μια σκληρή θρησκεία της ερήμου και πίστευαν σε έναν Θεό σκληρό και εκδικητικό που ζητούσε παντοτινή αφοσίωση. Τότε ζητήθηκε από τον Αβραάμ να θυσιάσει τον πολυαγαπημένο του γιό τον Ισαάκ για να επιβεβαιώσει την πίστη του. Ο Αβραάμ δεν δίστασε και την τελευταία στιγμή εμποδίστηκε από τον Θεό που είχε πειστεί για την αφοσίωσή του.
Βλέπουμε ότι η έννοια της θυσίας – όχι απλής αλλά πολύ οδυνηρής! – παρουσιάστηκε από την απαρχή του Ισραήλ και έγινε σύμφυτη αυτού του λαού. Μέσα σε έναν κόσμο που βασίλευε η πολυθεΐα (Πέρσες, Αιγύπτιοι, Έλληνες με Μέγα Αλέξανδρο και Ρωμαίοι), αυτός ο σκληρός λαός της ερήμου κατάφερε να επιβιώσει και έμελλε να είναι ο γεννήτορας μιας νέας θρησκείας, του Ναζωραίου, που το πρώτο δόγμα της ήταν το «αγαπάτε αλλήλους». Μέσα σε δύο λέξεις εμπεριέχεται τέτοια δύναμη που αν εφαρμοζόταν θα άλλαζε άρδην τον κόσμο μας. Και ο Ιησούς αυτό το πίστευε βαθιά και πίστεψε ακόμη ότι αυτός ο κόσμος που ζούσε, έπρεπε να αλλάξει προς το καλύτερο κάνοντας αρχή από την θρησκεία των πατέρων του. Είπε ο Χριστός ότι «αν σε χτυπήσουν από την μια παρειά να γυρίσεις και από την άλλη» σε αντίθεση με την παλαιά θρησκεία του «οφθαλμού αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος».
Μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια, βλέπουμε ότι ακόμα εφαρμόζεται το δόγμα του λαού του Αβραάμ σε αντίθεση με τις διδαχές του Χριστού που και εδώ υπάρχουν αρκετές ενστάσεις. Η πίστη στις ιδέες δίνει στον άνθρωπο τεράστια δύναμη που αγνοεί τον θάνατο. Αυτό έγινε με τον δικό μας τον Σωκράτη, ο οποίος καταδικάστηκε από την Αθηναϊκή Δημοκρατία να πιεί το κώνειο, ενώ μπορούσε να εξοριστεί προδίδοντας όμως τις ιδέες του. Μια τέτοια θυσία έκανε και ο Ιησούς στον Σταυρό του μαρτυρίου. Διάλεξε να πεθάνει όχι μόνο για να υπερασπιστεί τις ιδέες του, αλλά περισσότερο για χάρη των ανθρώπων. Αυτή η θυσία που γίνεται για χάρη των άλλων έχει ανυπέρβλητη αξία και έγινε φωτεινό παράδειγμα για θυσίες που έχουν κάνει δυνατοί άνθρωποι στο πέρασμα των αιώνων. Ήταν κάτι που επέλεγαν μόνοι τους και δεν τους επιβαλλόταν από κανένα.
Μετά από έξι αιώνες από την θυσία του Ιησού, η έρημος της Αραβίας γεννά μια νέα θρησκεία που πάτησε στα χνάρια του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Γεννήθηκε το Ισλάμ. Δόγμα; «Θάνατος στους απίστους». Η διαφορά με το «αγαπάτε αλλήλους» είναι κραυγαλέα! Η έννοια της θυσίας εδώ έχει εκτεταμένη εφαρμογή ακόμη και σήμερα με τις επιθέσεις αυτοκτονίας από σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές εναντίον αθώων ανθρώπων με τους βομβιστές αυτοκτονίας τους «Σαγίντ», τους αποδεκτούς δηλαδή από τον Μωάμεθ ως απόγονοί του.
Οι συγκρούσεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν είναι σημερινές και οι αιτίες είναι κυρίως θρησκευτικές. Είναι μια μάχη για την κυριαρχία της Ιεράς γης που περπάτησε και δίδαξε ο Ιησούς, της Παλαιστίνη και της Ιουδαία.
Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχει και η άλλη υλιστική ερμηνεία ότι τα αίτια είναι καθαρά οικονομικά. Μπορεί αυτός ο ισχυρισμός να ισχύει, αλλά όχι πάντα και όχι για τις λαϊκές μάζες. Οι Άραβες του Μωάμεθ επεκτείνονται Δυτικά, Αφρική, Ισπανία και Δυτική Γαλλία, επειδή ήταν διδαχή του Προφήτη, απειλώντας τον Δυτικό κόσμο με εξισλαμισμό που σώθηκε στη μάχη του Πουατιέ. Αρχίζει μετά ο χρυσούς αραβικός αιώνας από την επιρροή των Ελληνικών κειμένων των βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας, Αντιόχειας κλπ, μέχρι που η επέμβαση των Σταυροφόρων, υπακούοντας τον Πάπα, ανέτρεψε τα πάντα και η σύγκρουση συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οι φανατικοί ισλαμιστές ονομάζουν τους Δυτικούς ως Σταυροφόρους και παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, το μίσος μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.
Το μέρος δηλαδή που γεννήθηκε, βάδισε και δίδαξε ο Χριστός, βρίσκεται σε συνεχή αναταραχή και οι αμνοί του Θεού που θα άρουν την αμαρτία του κόσμου είναι τα μικρά παιδιά από όλες τις πλευρές. «Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά / που κρατούνε στο χέρι τους / σαν το μύλο το χάρτινο / τις ελπίδες μας» που τραγουδά η Αρλέτα, δεν υπάρχουν σήμερα να κρατήσουν τις ελπίδες μας, πεθαίνουν από την πείνα κα τον τρόμο.
Φίλοι, καλή Ανάσταση, χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες και μη με υγεία.
