Γράφει η ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΟΥΛΑ, Γραφίστρια (Πτυχιούχος B.Α. Graphic Design), Συγγραφέας, Απόφοιτη σχολής ΜΕΧΑ
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος τιμούμε τη γιορτή της Μητέρας, η οποία πρωτίστως ταυτίζεται με μία από τις ωραιότερες λέξεις στον κόσμο, αυτή της λέξης «μαμά», και δευτερευόντως με μία από τις πιο τρυφερές και ουσιαστικές γιορτές στον κόσμο! Μητέρα, Μάνα, Μανούλα, Μαμά…
Αιώνιο πρότυπο Μητέρας αποτελεί η Μητέρα Παναγία, η Μητέρα όλων μας, όπου στο πρόσωπό Της βρίσκουμε καταφύγιο και παρήγορο λιμάνι στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας.
Η γιορτή της Μητέρας για εμάς τους Έλληνες, όμως, φέρει ρίζες και από την αρχαία Ελλάδα, τότε που γιορτάζονταν η Γαία ή αλλιώς η Μητέρα Γη, η Ρέα, όπου θεωρούνταν η Μητέρα των Θεών. Πώς ξεκίνησε όμως η γιορτή της Μητέρας και αναβιώνει ως τις μέρες μας;
Η ημέρα της μητέρας δημιουργήθηκε από γυναίκες που θρηνούσαν το χαμό των παιδιών τους που ήταν στρατιώτες του Αμερικανικού Εμφυλίου, συγκεκριμένα από το 1861 έως το 1865, οι οποίες αγωνίστηκαν για την εξασφάλιση της ειρήνης. «Συγκεκριμένα, τη δεκαετία του 1850, όταν οι γυναίκες της Δυτικής Βιρτζίνια με επικεφαλής την Ann Reeves Jarvis διοργάνωσαν ένα κίνημα που ονόμασαν “Ημέρα της Μητέρας” ή αλλιώς “Mother’s Day”, με σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών υγιεινής και τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας, καταπολεμώντας τις ασθένειες και τον περιορισμό της μόλυνσης του γάλακτος.» Η σημείωση αυτή, επακριβώς όπως αναφέρεται από την ιστορικό Katharine Antolini από το West Virginia Wesleyan College.
Η γυναίκα όμως που θεωρείται υπεύθυνη για τη γιορτή της μητέρας στις μέρες μας, είναι η κόρη της Ann Reeves Jarvis, η Anna. Η Αnna όμως προς το τέλος της ζωής της, όταν είδε ότι η γιορτή άρχισε να μετατρέπεται σε μια καταναλωτική εκδήλωση, και όχι σε μια γιορτή ουσιαστική για τη Μητέρα, μια ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα, στη Μάνα, που με την ανιδιοτελή της αγάπη «τρέφει» σωματικά, ψυχικά και πνευματικά, ανατρέφει, μεγαλώνει το παιδί της ή τα παιδιά της, τότε ήταν που αγωνίστηκε αδιάπτωτα, ώστε να αποκτήσει η γιορτή ξανά τον ακραιφνή χαρακτήρα της.
Η Anna Jarvis δεν απέκτησε ποτέ δικά της παιδιά. Επιπλέον, το 1905 έχασε τη μητέρα της και το γεγονός αυτό την οδήγησε στην έμπνευση της δημιουργία της πρώτης γιορτής, για την Ημέρα της Μητέρας το 1908.
Στις 10 Μαΐου εκείνης της χρονιάς, οικογένειες συμμετείχαν σε εκδηλώσεις στη Δυτική Βιρτζίνια, στον τόπο καταγωγής της Jarvis καθώς και σε άλλες πόλεις.
Η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται ολοένα και περισσότερο εξαιτίας των προσπαθειών της Άννας, μέχρι που ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον το 1914 όρισε ως επίσημη ημέρα εορτασμού της Ημέρας της Μητέρας, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.
Η επιτυχία αυτή μετατράπηκε στο μάτια της Jarvis σε αποτυχία, διότι η γιορτή της μητέρας άρχισε να μετατρέπεται σε καταναλωτική γιορτή, άρχισε να αποκτά εμπορικό χαρακτήρα, κάτι που ενόχλησε, δυσαρέστησε και λύπησε πολύ την ίδια. Για να επαναφέρει τον πρωταρχικό σκοπό της γιορτής, ξόδεψε ολάκερη την περιουσία της.
Αφοσιώθηκε στον ιερό σκοπό της, έκανε μηνύσεις και επιτέθηκε στην Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, Ελεάνορ Ρούζβελτ, κατηγορώντας την ότι χρησιμοποίησε την Ημέρα της Μητέρας για να συγκεντρώσει οικονομικούς πόρους για φιλανθρωπίες. Διαμαρτυρίες, αγώνες, συλλήψεις, μηνύσεις… όλα τα είχε ο ιερός αγώνας της που συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Το 1948 η Anna Jarvis πέθανε σε ηλικία 84 ετών στο σανατόριο Marshall Square της Φιλαδέλφεια, από άνοια.
Μια γυναίκα που πάλεψε με όλη τη δύναμη της ψυχής της να επαναφέρει τη γιορτή της Μητέρας στον κατ΄ ουσίαν, καθ’ αυτό ιερό σκοπό της γιορτής και όχι στον εμπορικό της χαρακτήρα που επεδίωκαν κάποιοι να αποδώσουν. Αγωνίστηκε χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα που άλλη, ίσως στη θέση της, απαιτούσε να εξασφαλίσει και να επωφεληθεί από τη γιορτή. Μια γυναίκα πρότυπο παντός καιρού – αυτό κι αν είναι μεγαλείο ψυχής και αγάπης, μιας γυναίκας που δεν απέκτησε δικά της παιδιά, θυσιάστηκε και τίμησε τη Μητέρα της, καθώς και τις γυναίκες Μάνες όλου του κόσμου, για την προσφορά τους στη ζωή των παιδιών τους, τη συμβολή τους στο βίο τους, μα πάνω απ’ όλα με την ανιδιοτελή αγάπη τους απέναντι στα παιδιά τους.
Μανούλες, Μητέρες, Μαμάδες, Μανάδες όλου του κόσμου, στις πνευματικές Μητέρες, στις αληθινές Μανάδες που έγιναν Μάνες από αγάπη, όχι μόνον από βιολογικούς παράγοντες, στις γυναίκες που δεν απέκτησαν δικό τους παιδί και αγαπούν τα παιδιά όλου του κόσμου με όλο τους το «είναι» και στέκονται φύλακες άγγελοι, είναι δίπλα τους, και όχι η γυναίκα που θα φέρει απλά ένα παιδί στον κόσμο.
Χρόνια πολλά λοιπόν, Μαμά μου, χρόνια πολλά σε όλες τις Μανούλες, για όλα όσα μας προσφέρατε με υπομονή, επιμονή, αγάπη και πίστη, για ότι μας διδάξατε, μια ευχή δε φτάνει μόνο. Μεθαύριο, Κυριακή 10 Μαΐου σάς γιορτάζουμε, με αστείρευτη ευγνωμοσύνη και αγάπη, να σας χαιρόμαστε κάθε μέρα, και όχι μια φορά το χρόνο, αλλά όλο το χρόνο!
