Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος
Πριν 10 μέρες, αγαπητοί φίλοι, συγκλονιστήκαμε όλοι από το τραγικό γεγονός της αυτοκτονίας των δύο κοριτσιών στην Ηλιούπολη. Πιασμένες χέρι – χέρι έδωσαν τέλος στη ζωή τους πηδώντας στο κενό από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας.
Θλιβερό γεγονός από μόνο του είναι η απώλεια της ανθρώπινης ζωής. Γίνεται τραγικό όταν αυτό αφορά δύο 17άχρονα παιδιά και ακόμα τραγικότερο αν ο λόγος ή ένας από τους λόγους που ώθησαν τα κορίτσια να προβούν σε αυτή την ενέργεια (όπως ειπώθηκε) είναι ο φόβος της αποτυχίας στις Πανελλαδικές εξετάσεις.
Στο σημείωμα το οποίο άφησε η μία κοπέλα αναφέρει:
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα.»
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, αγαπητοί φίλοι, είναι αποτυχημένο. Ομολογείται από όλους αλλά μέχρι τώρα δεν κάθισαν ποτέ μαζί κόμματα, εκπαιδευτική κοινότητα, κοινωνικοί φορείς, να συζητήσουν και να καταλήξουν σε ένα μόνιμο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο θα είναι προσανατολισμένο στο να αναδεικνύει τις ικανότητες και τα ιδιαίτερα προσόντα των παιδιών. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο δεν θα αλλάζει κάθε φορά που αλλάζουν οι κυβερνήσεις ή πολλές φορές ακόμα όταν αλλάζουν οι υπουργοί μέσα στην ίδια κυβέρνηση!
Σήμερα όλη η προσπάθεια και ο αγώνας παιδιών και γονιών γίνεται στο να εισέλθει ο μαθητής σε κάποιο πανεπιστήμιο. Εκεί τελειώνουν όλα! Γι’ αυτό και υπολογίζεται ότι αυτοί που τελικώς παίρνουν πτυχίο είναι το 50% των εισακτέων.
Καλό είναι οι γονείς, ενόψει των πανελλήνιων εξετάσεων που ξεκινούν σε ένα μήνα περίπου από σήμερα, να μην εξασκούν αφόρητη πίεση στα παιδιά τους για «ντε και καλά» εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Δεν πρέπει να βλέπουν ως δική τους κοινωνική καταξίωση την εισαγωγή του παιδιού τους σε ένα πανεπιστήμιο. Γιατί μην μου πείτε ότι δεν γίνεται αυτό…! Δεν έχετε ακούσει τις μανάδες έξω από τα εξεταστικά κέντρα, η μία να απευθύνεται στην άλλη λέγοντας «πώς γράψατε εσείς σήμερα;» ή «τι γράφετε αύριο;» λες και είναι οι ίδιοι οι γονείς οι εξεταζόμενοι.
Μια αποτυχία στις εισαγωγικές εξετάσεις δεν είναι αποτυχία ζωής. Είναι απλά ένα γεγονός το οποίο συνέβει, το αφήνουμε πίσω και πάμε παρακάτω. Δεν είναι το τέλος της ζωής – είναι η αρχή μιας υπέροχης ζωής.
Ενόψει, λοιπόν, των φετινών Πανελλήνιων εξετάσεων, ας θυμηθούμε το γράμμα του ιερέα π. Χαράλαμπου, γνωστού ως πατέρα Λίβυου, με το οποίο έλεγε δημόσια το 2017 μπράβο στον γιο του που δεν κατάφερε να περάσει σε κάποια σχολή. Έλεγε λοιπόν:
«Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα…
»Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εξετάσεων 2017. Συγχαρητήρια στον τρίτο γιό μου τον Αλέξανδρο!!! Δεν πέρασε Πουθενά!!! Μπράβο που “απέτυχε”. Μια χαρά. Κι αν πετύχαινε πάλι μπράβο θα του έλεγα γιατί ήθελε πολύ την σχολή της Πληροφορικής. Αλλά και τώρα που δεν τα κατάφερε, είναι όλα όμορφα. Και είμαι το ίδιο περήφανος γι αυτόν, και στην επιτυχία μα ιδιαιτέρως στην αποτυχία του.
»Οι μεγάλες στιγμές στην ζωή μας συγγενεύουν με μεγάλες ατυχίες και αποτυχίες. Όταν, μικρέ, μια μέρα θα κοιτάξεις πίσω την ζωή σου, και πλέον θα έχεις ώριμα μάτια, θα δεις ότι τα λάθη, οι ήττες και οι αποτυχίες, σε προχώρησαν μπροστά και σε ώθησαν για κάτι άλλο που ήξερε ο Θεός μα εσύ τότε ούτε καν φανταζόσουν. Ο Steve Jobs είχε πει σε αποφοίτους “δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε αποτυχία – αποτυχία είναι απλά η ζωή που προσπαθεί να μας αλλάξει κατεύθυνση…”. Εγώ θα πρόσθετα ο Θεός που ανοίγει άλλους παράδοξους δρόμους. Και η αγαπημένη πονεμένη και “αποτυχημένη” Σαρλότ Ράμπλινγκ, μας φωνάζει μέσα από την δοξασμένη και πληγωμένη της ζωή, “ότι είμαστε εδώ το οφείλουμε σ’ αυτές τις στιγμές που μας δυσκόλεψαν. Αυτές οι στιγμές είναι η προίκα της ζωή μας…”
»Γι’ αυτό θέλω να σου πω ότι δεν είμαι περήφανος μόνο στις επιτυχίες σου μα και στις φαινομενικές ήττες σου, γιατί αγαπώ αυτό που είσαι και όχι εκείνο που ήθελε ο εγωισμός μου να είσαι. Και γιατί αγαπώ εσένα, με όλα τα σημάδια της διαδρομής σου, που – πίστεψε με – δεν κρίθηκε σήμερα, απλά σήμερα ξεκίνησε. Και να σου πω και κάτι; Ποτέ δεν θα σε χρησιμοποιούσα για να νιώσω εγώ “επιτυχημένος”. Δεκανίκι του δικό μου κενού δεν θα γινόσουν ποτέ. Σε αγαπώ γι’αυτό που είσαι!!!
»Να θυμάσαι μικρέ, ότι στα λάθη μας μαθαίνουμε, και ότι για να φτάσεις στον παράδεισο, θα χρειαστεί να περάσεις πολλές φορές από την κόλαση. Καλό ταξίδι ζωής…»
«Ποτέ δεν θα σε χρησιμοποιήσω για να νιώσω εγώ επιτυχημένος» λέει ο πατέρας Χαράλαμπος στον γιο του. Καλό είναι να το έχουν αυτό υπόψιν τους όλοι οι γονείς. Το κάθε παιδί είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα με τις δικές του δεξιότητες. Η εισαγωγή σε ένα πανεπιστήμιο ή ακόμα και το πτυχίο δεν ΄φέρνουν οπωσδήποτε και την ευτυχία του παιδιού. Την ευτυχία θα την ανακαλύψει μόνο του. Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά είναι να τα αντιμετωπίζεις πάντα ως ισότιμους συνομιλητές. Η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός δεν επιβάλλονται αλλά κατακτώνται!
