Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος
Την προηγούμενη Τρίτη 30 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε στο «Καμίνι» συνεδρίαση Λογοδοσίας της δημοτικής αρχής με μοναδικό θέμα συζήτησης το Δασόκτημα Βέικου.
Στη συνεδρίαση – η οποία να τονίσω είναι η δεύτερη μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα για το Δασόκτημα – κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις δημοτικών συμβούλων και πολιτών η τεχνική ομάδα υποστήριξης του Δήμου Γαλατσίου, η οποία αποτελείται από δύο δικηγόρους, έναν τοπογράφο κι έναν δασολόγο. Οι περισσότερες ερωτήσεις αφορούσαν το νομικό κομμάτι και απαντήσεις έδωσε ο δικηγόρος κ. Παπαδημητρίου. Ερωτήσεις για το θέμα έθεσαν οι δημοτικοί σύμβουλοι Γρηγόρης Χαραλαμπίδης, Μάνθος Ιμπριάλος, Γερμάνος Μελισσουργός, Αγγελική Σαπουνά και ο πρόεδρος της «Δράσης» Ηλίας Ανδριόπουλος. Ο τελευταίος, αφού αναφέρθηκε στις ενστάσεις οι οποίες έχουν υποβληθεί στην Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων κατά του δασικού χάρτη του Γαλατσίου, πρότεινε έναν οδικό χάρτη νομικών ενεργειών, με τον οποίο συμφώνησε ο δικηγόρος κ. Παπαδημητρίου.
Ο κ. Παπαδημητρίου, μάλιστα, σε μια από τις απαντήσεις του έκανε μνεία και στον πρώην πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) Μιχάλη Δεκλερή, ο οποίος είχε δηλώσει για το Δασόκτημα, και όχι μόνο, «Άπαξ δάσος, πάντα δάσος».
Σκαλίζοντας το αρχείο του «Παλμού», σταμάτησα σε δύο φύλλα, το ένα τον Απρίλιο του 1998 και το δεύτερο τον Μάιο του 1999 όταν πρώτο θέμα είχαμε το Δασόκτημα Βέικου.
Τον Απρίλιο του 1998 γράφαμε για την 1433/1998 απόφαση του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ υπό την προεδρία του Μιχάλη Δεκλερή, η οποία όριζε ως δασωτέα την έκταση του Κτήματος Βέικου. Γράφαμε σχετικά τότε:
«Επιτέλους, τέλος! Τέλος στις διεκδικήσεις, τέλος στις αμφισβητήσεις, τέλος στις παλινωδίες, τέλος στο χαρτοβασίλειο τόσων και τόσων εμπλεκόμένων υπηρεσιών και προσώπων επί σχεδόν έναν αιώνα, έβαλε το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ υπό την προεδρία του Μιχάλη Δεκλερή με την ιστορική πράγματι απόφαση 1433/98 που πήρε για το κτήμα Βέικου.
»Και είναι ιστορική απόφαση γιατί οριστικά πλέον το Κτήμα Βέικου χαρακτηρίζεται ως δασική έκταση. Με την απόφασή του αυτή το ΣτΕ απέρριψε την προσφυγή που είχαν κάνει ο Οικοδομικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος Ομορφοκκλησιάς και 35 ακόμα κάτοικοι φερόμενοι ως ιδιοκτήτες οικοπέδων στην συγκεκριμένη περιοχή. Με την προσφυγή τους οι αιτούντες ζητούσαν να ακυρωθούν οι 1147/10-10-94 απόφαση του Νομάρχη Αθηνών και η 1146/10-1994 πρόταση της Διεύθυνσης Δασών Αττικής για αναδάσωση στο Κτήμα Βέικου.
»Μπαίνει λοιπόν τέλος σε μια χρόνια εκκρεμότητα και όλοι καταλαβαίνετε τι όφελος προκύπτει για την περιοχή του Γαλατσίου, των γύρω δήμων και ευρύτερα του λεκανοπεδίου.»
Στο φύλλο του Μαΐου του 1999 κάναμε αναφορά στην 2889/1999 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου η οποία απέρριπτε την αγωγή του Οικοδομικού Συνεταιρισμού «Το Προάστιο» και την παρέμβαση των κληρονόμων Βέικου με την οποία ζητούσαν να αναγνωριστούν ως κύριοι μέρους της έκτασης. Λέγαμε σχετικά τότε:
«Απόφαση σταθμό για το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Κτήματος Βέικου αποτελεί η 2889/99 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου με την οποία αναγνωρίζεται, έστω και πρωτόδικα, η κυριότητα του δημοσίου σε τμήμα του κτήματος. Λαμβάνοντας υπόψιν και την ιστορική απόφαση 1433/1998 του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ με την οποία η έκταση ορίζεται αμετάκλητα και τελεσίδικα ως δασική αναδασωτέα, εύλογα μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι άναψε το πράσινο φως για την άμεση αναδάσωση αυτού του τελευταίου ίσως πνεύμονα πρασίνου της Αττικής.»
Φιλοξενούσαμε τότε και μια αποκλειστική δήλωση του κ. Μιχάλη Δεκλερή ο οποίος μας έλεγε: «Η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου με την οποία αναγνωρίζεται η κυριότητα του Δημοσίου σε έκταση 200 στρεμμάτων του κτήματος Βέικου είναι ένα σημαντικό βήμα για τη διευκρίνιση του νομικού καθεστώτος της επίμαχης περιοχής.»
Κλείνοντας θα διατυπώσω μια ερώτηση στην οποία βέβαια δεν περιμένω απάντηση: Γιατί μετά από τόσα χρόνια και μετά από τόσες δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες κατοχυρώνουν το δημόσιο δασικό χαρακτήρα της έκτασης, το θέμα δεν έχει μέχρι σήμερα ξεκαθαρίσει και παραμένει ακόμα θολό;
