Η συγγραφέας Γλυκερία Θ. Κακούρη μιλάει στη Μαίρη Λαρεντζάκη – Γκιώνη
Η Γλυκερία Θ. Κακούρη ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Πτυχιούχος του τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2003), απόφοιτος της σχολής σεναρίου ΑΝΤ1 (2021) και μεταπτυχιακή φοιτήτρια Δημιουργικής Γραφής στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Έχουν εκδοθεί πέντε μυθιστορήματα και πέντε παραμύθια της, που εικονογράφησε η ίδια. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπες και ηλεκτρονικές συλλογικές εκδόσεις κι έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς (πιο πρόσφατη διάκριση: Βραβείο Αίσωπος στην προκριματική φάση του 11ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Ποίησης Καβάφης από την International Art Academy). Διασκευάζει κλασικά έργα για παιδικές διαδραστικές παραστάσεις (π.χ. Μικρός Νικόλας, Ραπουνζέλ, Ποπάυ κ.α.), που ανεβαίνουν σε παιδικές σκηνές σε όλη την Ελλάδα, είναι ενεργό μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας και συμμετέχει ως σεναριογράφος σε τηλεοπτικές σειρές. Είναι παντρεμένη και μητέρα τεσσάρων παιδιών.
Μυθιστορήματά της είναι τα «Πύρινα Φύλλα», εκδ. Ανάτυπο 2023, «Έδωσα Υπόσχεση» εκδ.Ανάτυπο, 2017, «Ένοχες Σιωπές» Δυάς Εκδοτική, 2014, επανέκδοση, εκδ. Ανάτυπο 2021, «Περιμένοντας την Άνοιξη», εκδ. Ερωδιός, 2010, «Ανάμεσα σε δύο κόσμους», εκδ.Ερωδιός, 2005, επανέκδοση, εκδ.Ανάτυπο, 2019 και έχει γράψει τα παραμύθια «Η τελευταία σταγόνα – The last droplet», δίγλωσσο, εκδ. Ανάτυπο, 2024, «Πάσχα στο χωριό», εκδ. Ανάτυπο, 2023, «Τα Χριστούγεννα του κυρίου Παράξενου», εκδ. Ανάτυπο, 2022, «Το τραγούδι της Θάλασσας», εκδ. Ανάτυπο, 2020, «Ο Τεμπελάκος», Δυάς Εκδοτική, 2011, επανέκδοση, εκδ. Ανάτυπο, 2020. Έχει επίσης γράψει τα θεατρικά «Παιδιά στην εφηβεία, μαμάδες σε υστερία», αυτοέκδοση, 2025, «Έδωσα Υπόσχεση», εκδ. Ανάτυπο, 2019 (η ομώνυμη θεατρική παράσταση απέσπασε το Βραβείο Κοινού στους Πανελλήνιους Αγώνες Τέχνης των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη το 2019).
Τέλος, είχε συμμετοχή (επιμέλεια ή/και διάλογοι, σκαλέτα) στις τηλεοπτικές σειρές: 2026 «Να μ’ αγαπάς», 2024: «Σαν Ψέμα», 2023-2024 «Έρωτας Φυγάς», 2022-2023 «Παγιδευμένοι», 2022 «Άγρια Γη», 2022 «Κλινική», 2021-2022 «Ήλιος».
«ΠΑΛΜΟΣ»: Σε ποιο περιβάλλον μεγαλώσατε και πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια στην Θεσσαλονίκη;
ΓΛΥΚΕΡΙΑ Θ. ΚΑΚΟΥΡΗ: Μεγάλωσα σε ένα όμορφο περιβάλλον με ζεστές, οικογενειακές στιγμές. Τα παιδικά μου χρόνια μοιράστηκαν ανάμεσα στο χωριό του πατέρα μου τους χειμώνες και το χωριό της μητέρας μου τα καλοκαίρια. Θυμάμαι που διάβαζα σε ένα δωμάτιο με τζαμαρία – ένα «παράθυρο» στη φύση – κι αυτό με ξεκούραζε και με ταξίδευε. Όταν μετακομίσαμε στη Θεσσαλονίκη στα εφηβικά μου χρόνια, δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στο αστικό περιβάλλον, αν και η Θεσ/νίκη πάντα με γοήτευε σαν πόλη. Το διάστημα της προσαρμογής αποτέλεσε μάθημα ζωής για μένα. Ωστόσο, πάντα αναζητώ ένα «παράθυρο» στη φύση.
«Π»: Τι σας ώθησε στη συγγραφή;
ΓΛ.Θ.Κ.: Θεωρώ ότι αυτό που με ώθησε στη συγγραφή ήταν η αγάπη μου για τα βιβλία. Η αίσθηση του νοερού ταξιδιού, όταν διάβαζα ένα βιβλίο, με γαλήνευε και γέμιζε δημιουργικά τις ώρες μου από πολύ μικρή ηλικία. Θαύμαζα τους ανθρώπους που έγραφαν. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα την ανάγκη να εξωτερικεύσω τους προβληματισμούς μου με ένα τρόπο πιο ποιητικό, με έναν τρόπο που να αγγίζει άμεσα την ψυχή του αναγνώστη. Η πρώτη μου σκέψη, όταν ξεκίνησα το πρώτο μου μυθιστόρημα, ήταν να γράψω ένα βιβλίο που θα ήθελα να διαβάσω.
«Π»: Τι είναι για εσάς η λογοτεχνία;
ΓΛ.Θ.Κ.: Η λογοτεχνία είναι η μεγάλη μου αγάπη. Ο χώρος που ζω και αναπνέω, εκεί όπου βρίσκω τον εαυτό μου. Ένα πνευματικό πεδίο έκφρασης απόψεων και εσωτερικών αναζητήσεων από ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγάπη και φροντίζουν τη μορφή και το περιεχόμενο του λόγου. Υπό το πρίσμα της λογοτεχνίας κάθε θέμα (ηθικό, κοινωνικό, ιστορικό, θρησκευτικό) μπορεί να φωτιστεί και να γίνει πιο οικείο στον αναγνώστη μέσα από μια πιο ανθρώπινη και προσωπική ματιά.
«Π»: Αγαπημένοι σας Έλληνες και ξένοι λογοτέχνες;
ΓΛ.Θ.Κ.: Υπάρχουν κάποιοι κλασικοί αγαπημένοι μου συγγραφείς, με τους οποίους μεγάλωσα, αλλά γενικότερα είμαι ανοιχτή στο να διαβάσω σύγχρονους συγγραφείς, περισσότερο ή λιγότερο γνωστούς, γιατί θεωρώ ότι κάθε βιβλίο είναι ένας ολόκληρος κόσμος και σίγουρα κάτι θα σου προσφέρει. Ενδεικτικά θα αναφέρω από τους παλιούς τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, του οποίου έχω διαβάσει σχεδόν όλα του τα βιβλία, και τον Στρατή Μυριβήλη. Ειδικά το «Η ζωή εν τάφω» όσες φορές κι αν το διαβάσω, συγκινούμαι απίστευτα. Φυσικά, μ’ αρέσει πολύ κι ο τρόπος γραφής του Καραγάτση, του Καζαντζάκη και του Σαμαράκη. Από ξένους θα αναφέρω τον Βίκτωρ Ουγκώ με το εμβληματικό βιβλίο του «Οι άθλιοι», και τον Ντοστογιέφσκι. Από τους σύγχρονους θα αναφέρω τον Ισίδωρο Ζουργό και την Ιωάννα Καρυστιάνη, αλλά σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι πολλοί αξιόλογοι, που ελπίζω να γνωρίσω το έργο τους καλύτερα.
«Π»: Τι διαβάζετε; Έχετε χρόνο με τέσσερα παιδιά;
ΓΛ.Θ.Κ.: Αυτό το διάστημα προσπαθώ να διαβάσω σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς, κάποιους από τους οποίους έχω τη χαρά να γνωρίζω και προσωπικά. Πιστεύω ότι υπάρχουν αξιόλογες φωνές στην Ελλάδα σήμερα και ειδικά εμείς που αγαπάμε τα βιβλία, θα πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία να ακουστούν. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δεις την οπτική ενός νέου συγγραφέα και τον τρόπο που παρουσιάζει τη σύγχρονή του πραγματικότητα. Γιατί, ας μην ξεχνάμε, κάθε βιβλίο πέρα από την ιδιαίτερη προσωπικότητα του συγγραφέα του, είναι και γέννημα-καθρέφτης της εποχής του. Κι η δική μας εποχή έχει μεγάλη ανάγκη από σκεπτόμενους ανθρώπους, από ανθρώπους που θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τον σκόπελο της ΤΝ και να την χρησιμοποιήσουν σωστά χωρίς να τους χρησιμοποιήσει εκείνη. Βέβαια, οι οικογενειακές υποχρεώσεις μου είναι τόσες, που δεν προλαβαίνω να διαβάσω όσο θα ήθελα, τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Ωστόσο, το επιδιώκω, ειδικά τα καλοκαίρια.
«Π»: Πώς γεννήθηκε η αγάπη και ίσως η ανάγκη για τη συγγραφή παραμυθιών;
ΓΛ.Θ.Κ.: Από πολύ μικρή είχα αυτή την ανάγκη. Έγραφα και εικονογραφούσα ιστορίες. Έπλαθα ολόκληρους κόσμους κι ύστερα τους ζωγράφιζα. Άλλοτε με μορφή κόμικ και άλλοτε με μορφή εικονογραφημένου παραμυθιού. Καθώς το παραμύθι είναι ένας όμορφος και άμεσος τρόπος επικοινωνίας με τα παιδιά, σκέφτηκα να αξιοποιήσω όλα αυτά που είχα στο μυαλό μου. Αυτό που μ’ αρέσει πρωτίστως στο παραμύθι είναι το χιούμορ – κι αυτό είναι κάτι που το έχουν ανάγκη μικροί και μεγάλοι.
«Π»: Έχετε παράξει σημαντικό έργο συγγραφικό. Σημαντική η συμμετοχή σας ως σεναριογράφος σε τηλεοπτικές επιτυχημένες σειρές. Μιλήστε μας γι’ αυτό.
ΓΛ.Θ.Κ.: Το σενάριο είναι, επίσης, μια μεγάλη μου αγάπη. Αν και τελείως διαφορετικό από τη λογοτεχνία όσον αφορά την απόδοση του κειμένου, υπάρχει μια κοινή βάση: Και στο μυθιστόρημα και στο σενάριο σειράς/ταινίας πλάθεις έναν ολόκληρο κόσμο, δημιουργείς ήρωες. Κάθε συνεργασία μου με τη σεναριακή ομάδα της εκάστοτε τηλεοπτικής σειράς μου προσέφερε μοναδικές εμπειρίες. Είχα τη χαρά να συμμετέχω στο σενάριο από διαφορετικές θέσεις, διάλογο, σκαλέτα μέχρι επιμέλεια και διαμόρφωση πλοκής. Ενδεικτικά αναφέρω τις σειρές «Ήλιος», «Παγιδευμένοι», «Έρωτας φυγάς», «Σαν ψέμα», «Να μ’ αγαπάς».
«Π»: Το βραβείο «Αίσωπος», η πρόσφατη διάκρισή σας στον 11ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης Καβάφης International Art Academy σας ευχαρίστησε; Η διάκριση τι προσδίδει στον δημιουργό;
ΓΛ.Θ.Κ.: Με χαροποίησε ιδιαίτερα η συγκεκριμένη διάκριση για την ποιητική μου συλλογή «Ειρωνικές ματιές». Πιστεύω ότι για κάθε δημιουργό μια διάκριση είναι αναγνώριση της δουλειάς του αλλά συγχρόνως αποτελεί και ευθύνη, ένα επιπλέον κίνητρο για να συνεχίσει να προσπαθεί με μεγαλύτερο ζήλο, με νέα διάθεση και ψυχική ευφορία για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
«Π»: Πώς δημιουργείται ενα θεατρικό έργο και ποιες οι ανάγκες στη διαμόρφωσή του; Είναι δύσκολο εγχείρημα;
ΓΛ.Θ.Κ.: Ναι, φυσικά και το θεατρικό έργο είναι ένα δύσκολο εγχείρημα είτε πρόκειται για διασκευή λογοτεχνικού έργου είτε για κάτι πρωτότυπο. Κι εδώ χρειάζεται να στηθεί ένας ολόκληρος κόσμος, έτσι ώστε να πειστεί ο θεατής ότι αυτό που βλέπει είναι αληθινό. Θαυμάζω τους θεατρικούς συγγραφείς που το πετυχαίνουν. Προσωπικά έχω ασχοληθεί με τη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματός μου «Έδωσα Υπόσχεση», όπου κερδίσαμε βραβείο κοινού σε Πανελλήνιους Μαθητικούς Αγώνες και τελευταία ασχολούμαι με παιδικές, διαδραστικές παραστάσεις που έχουν συγκεκριμένες προδιαγραφές (τραγούδια, διαδραστικά παιχνίδια, συγκεκριμένη διάρκεια κλπ).
«Π»: Τι πραγματεύονται τα παραμύθια σας;
ΓΛ.Θ.Κ.: Τα παραμύθια μου πραγματεύονται απλά, καθημερινά θέματα που απασχολούν μικρούς και μεγάλους. Απαραίτητα στοιχεία η περιπέτεια, το χιούμορ και η καλή εικονογράφηση. Τι γίνεται, όταν ένα παιδάκι δεν θέλει να πάει στο σχολείο; Τι συμβαίνει στη θάλασσα, όταν αδιαφορούμε για την καθαριότητά της; Τι θα συμβεί, όταν μείνει μια τελευταία σταγόνα νερού πάνω στη γη; Πέρα από τα οικολογικά – κοινωνικά θέματα στα παραμύθια «Ο Τεμπελάκος», «Το τραγούδι της Θάλασσας» και «Η τελευταία σταγόνα – The last droplet», έχω γράψει και δυο εποχικά παραμύθια, όπου το χιούμορ και τα έθιμα πλέκονται ευχάριστα «Τα Χριστούγεννα του κ.Παράξενου» και «Πάσχα στο χωριό».
«Π»: Τα μυθιστορήματά σας έχουν βιωματικά στοιχεία;
ΓΛ.Θ.Κ.: Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό ένας συγγραφέας βασίζεται και στα βιώματά του, προκειμένου να αποδώσει καλύτερα μια ιστορία που επινόησε. Σκέψεις, συναισθήματα, μνήμες, ίσως και η γεύση μιας παλιάς ανάμνησης μπορεί να αποτελέσει συνειδητά ή ασυνείδητα την πρώτη ύλη σε ένα μυθιστόρημα. Οπότε, ακόμα κι όταν δεν το επιδιώκει, ο συγγραφέας «ζει» μέσα στο βιβλίο του, έστω κι αν αυτό είναι αθέατο στους άλλους. Στη δική μου περίπτωση επέλεξα συνειδητά να μπολιάσω με βιωματικές πινελιές το νέο μου μυθιστόρημα «Το τελευταίο παραμύθι της Ανατολής» καθώς «γεννήθηκε» από παλιές διηγήσεις της οικογένειάς μου.
«Π»: Πότε ξεκινήσατε να γράφετε παραμύθια;
ΓΛ.Θ.Κ.: Ξεκίνησα να γράφω παραμύθια και παιδικές ιστορίες από μαθήτρια δημοτικού και αργότερα ως φοιτήτρια. Το πρώτο μου παραμύθι που τελικά εκδόθηκε το έγραψα εμπνευσμένη από τα μικρότερα αδέρφια μου και τα υπόλοιπα επηρεασμένη από τα παιδιά μου και τους μαθητές μου. Με το παραμύθι επικοινωνείς σοβαρά ζητήματα σε μικρά παιδιά με έναν απολαυστικό τρόπο: γίνεσαι και εσύ παιδί.
«Π»: Τι σας λένε τα παιδιά σας; Είναι χαρούμενα για ό,τι κάνετε;
ΓΛ.Θ.Κ.: Ναι, είναι χαρούμενα γιατί πλέον έχουν μεγαλώσει και αντιλαμβάνονται ότι η συγγραφή είναι μια δημιουργική ασχολία, που με γεμίζει και γίνεται με αγάπη, για να μιλήσει στις καρδιές.
Παλιότερα ως μαθητές νηπιαγωγείου μου ζητούσαν καθημερινά να διαβάζουμε παραμύθια και μου τόνιζαν πόσο αστεία ήταν και πόσο τα συζητούσαν με τους συμμαθητές τους. Πιστεύω ότι τα παιδιά εισπράττουν τη χαρά, όταν οι γονείς κάνουν κάτι που αγαπούν, κι ακόμα περισσότερο όταν νιώθουν ότι οι γονείς εξακολουθούν να είναι κοντά τους παρά τις ασχολίες τους.
«Π»: Πώς δημιουργούνται ιστορίες που γίνονται εικόνες; Πώς ξεκινά το ταξίδι;
ΓΛ.Θ.Κ.: Το ταξίδι μπορεί να ξεκινήσει από οπουδήποτε. Από μια λέξη, μια φράση, μια εικόνα, μια ιστορία που άκουσες… Μπορεί να ξεκινήσει ένα πρωινό, την ώρα που ετοιμάζεσαι με τα παιδιά για το σχολείο, μπορεί να ξεκινήσει σε μια απογευματινή βόλτα στην παραλία, σε μια συνθήκη που δεν περιμένεις. Κάθε ερέθισμα μπορεί να μετουσιωθεί σε λέξεις και εικόνες και να οδηγήσει σε ένα απολαυστικό παραμύθι.
«Π»: Με τη γραφή στέλνετε μηνύματα προς τους αναγνώστες σας;
ΓΛ.Θ.Κ.: Πιστεύω ότι όποιος γράφει, κάτι θέλει να πει. Πέρα από την πλοκή του έργου υπάρχει ένα κεντρικό μήνυμα που μιλά στην ψυχή του αναγνώστη. Αυτό το μήνυμα είναι που οδηγεί συνειδητά ή ασυνείδητα στη συγγραφή ενός βιβλίου. Συνήθως σε ένα μυθιστόρημα συνυπάρχουν κι άλλα μηνύματα. Η μυθοπλασία σου προσφέρει τη δυνατότητα να αγγίξεις φλέγοντα ζητήματα και να προβληματίσεις τον αναγνώστη προσφέροντάς του ταυτόχρονα αισθητική απόλαυση χωρίς να καταφύγεις σε διδακτικό τόνο. Στα μυθιστορήματά μου πραγματεύομαι κοινωνικά και ηθικά ζητήματα που απασχολούν την καθημερινότητά μας. Δεν ψάχνω το εξεζητημένο και το ασυνήθιστο. Γράφω γι’ αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και δίπλα μας.
«Π»: Είστε ευτυχισμένος άνθρωπος; Τι σας δίνει χαρά;
ΓΛ.Θ.Κ.: Ναι, είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος, γιατί θέλω να βλέπω τη ζωή με αισιοδοξία. Πάντα ψάχνω την ελπίδα, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται μαύρα. Θέλω να πιστεύω σε κάτι καλύτερο. Φυσικά υπάρχουν στιγμές στενοχώριας και στιγμές χαράς, η ζωή μας είναι μια διαρκής εναλλαγή καλών και δύσκολων στιγμών. Το θέμα είναι το πώς αντιμετωπίζουμε εμείς αυτά που μας συμβαίνουν. Βλέπουμε ανθρώπους που φθείρονται με το παραμικρό και άλλους που δεν παραπονιούνται παρά το βαρύ σταυρό που κουβαλούν. Η χαρά βρίσκεται στην απλότητα, στη γαλήνη της ψυχής. Μια ζεστή αγκαλιά είναι χαρά. Ένα βλέμμα κατανόησης. Η εικόνα ενός γλάρου που πετά ελεύθερος στη θάλασσα…
«Π»: Γιατί γράφετε;
ΓΛ.Θ.Κ.: Γράφω για να επικοινωνήσω αυτά που θέλω με έναν τρόπο διαφορετικό, μεταφορικό, συμβολικό. Γράφω για τη ζωή, για την αγάπη, την αδικία, την καταπίεση, τα ανθρώπινα πάθη και τις αδυναμίες, τον αγώνα του ανθρώπου να βγει νικητής, το ψυχικό σθένος, την ελπίδα, το όνειρο. Γράφω γιατί πιστεύω στον Άνθρωπο.
«Π»: Τι σας στενοχωρεί;
ΓΛ.Θ.Κ.: Η μικροψυχία, η μεμψιμοιρία, η αχαριστία. Το ότι πολλές φορές οι άνθρωποι αναλώνονται σε ανούσια πράγματα ξεχνώντας ότι η ζωή είναι μικρή και πολύτιμη. Το ότι υποτιμούν και δεν σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους. Καθημερινά ακούμε για τραγικά περιστατικά, τα περισσότερα εκ των οποίων οφείλονται στον ανθρώπινο παράγοντα. Απ’ ό,τι φαίνεται οι άνθρωποι δυσκολεύονται να μάθουν από τα λάθη του παρελθόντος.
«Π»: Τι ετοιμάζετε;
ΓΛ.Θ.Κ.: Μόλις κυκλοφόρησε το νέο μου ιστορικό μυθιστόρημα «Το τελευταίο παραμύθι της Ανατολής», το οποίο αγαπώ πολύ και θεωρώ βιβλίο ζωής, καθώς βασίστηκα σε προφορικές διηγήσεις και αληθινά περιστατικά, τα οποία εμπλούτισα κατόπιν εκτεταμένης έρευνας σε ιστορικά και λαογραφικά βιβλία – ένα ταξίδι εποχής που με γοήτευσε. Για την ώρα δρομολογώ παρουσιάσεις του νέου μου βιβλίου, ενώ έχω στα σκαριά και το επόμενο, επίσης ιστορικό, αλλά και πρότζεκτ σεναρίου σε στάδιο ανάπτυξης, όπως και παιδικά, κωμικά θεατρικά, διηγήματα, ποιήματα, παραμύθια. Όσο μπορώ να το υποστηρίξω, θα συνεχίσω να κάνω συγγραφικά σχέδια και να υπηρετώ αυτό που αγαπώ.
