Ο ποιητής Σταύρος Συγούρας μιλάει στη Μαίρη Λαρεντζάκη – Γκιώνη
Ο Σταύρος Συγούρας γεννήθηκε στο Πεθελινό Σερρών και ζει στις Σέρρες. Απόστρατος αστυνομικός, βρήκε στην ποίηση τον μυστικό δρόμο προς το άγνωστο της ψυχής. Από το 2021, «οι λέξεις του χαράσσουν μονοπάτια αυτογνωσίας, τις σκιές φωτίζοντας και τα ανείπωτα της ύπαρξης. Κάθε του ποίημα ένα αδειανό ποτήρι, που γεμίζει με το αίμα και τη σκόνη των ονείρων του.»
Έχει κυκλοφορήσει, από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, τις συλλογές «Ποιητικοί Στοχασμοί» (2024), σαράντα οκτώ ποιημάτων και «Σκιές και Χρώματα Ψυχής» (2025) ογδόντα ποιημάτων. Έργα που συνομιλούν με τη σιωπή και το φως. Ήδη ετοιμάζει την έκδοση της τρίτης ποιητικής συλλογής του με περισσότερα από 185 ποιήματα.
«ΠΑΛΜΟΣ»: Σε ποιο περιβαλλον μεγαλώσατε και πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια στις Σέρρες;
ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΥΓΟΥΡΑΣ: Τα σχολικά μου χρόνια τα έζησα στη γενέτειρα μου, στο Πεθελινό Σερρών. Τα γυμνασιακά μου, έξι έτη, στο Σιδηρόκαστρο Σερρών.
«Π»: Πώς συνάδει το επάγγελμα του αστυνομικού με την ποίηση;
ΣΤ.Σ.: Ο αστυνομικός είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας και δεν είναι κάτι ξεχωριστό από οποιονδήποτε καθημερινό άνθρωπο. Λόγω της φύσης του επαγγέλματός του, λαμβάνει πληθώρα παραστάσεων και ερεθισμάτων από τα συμβάντα στα οποία επι λαμβάνεται. Αυτά εμπλουτίζουν τον εσωτερικό του κόσμο με συναισθήματα.
«Π»: Τί είναι για εσάς η ποίηση;
ΣΤ.Σ.: Δεν είναι απλώς η έκφραση, αλλά η δραπέτευση από τους συμβιβασμούς της καθημερινότητας. Δεν γεννιέται με ιδέες μα με λέξεις, που μέσα τους βρίσκει την ελευθερία της. Είναι ο τρόπος της ψυχής να θυμάται, να νιώθει, να βρίσκει ομορφιά μέσα στη σιωπή και να την κρατά σαν θησαυρό.
Δεν είναι δουλειά της να σκουπίζει δάκρυα, αλλά να τα κάνει να ρέουν σαν ποτάμι. Η ποίηση υπάρχει για να σκάβει βαθιά, να ανοίγει τάφρους, από όπου θα ξεχειλίσουν τα δάκρυα, για να πνίξουν το σύμπαν με την αλήθεια τους.
Το μυστικό μέσα στο ποίημα το κρύβει ο ποιητής, όχι για να το αποκρύψει αλλά για να αναγκάσει τον αναγνώστη να ψάξει καλά για να το βρει.
«Π»: Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε να γράφετε;
ΣΤ.Σ.: Δυστυχώς, οι ανάγκες για επιβίωση και στήριξη της οικογένειας δεν μου επέτρεψαν να ασχοληθώ νωρίτερα από την ηλικία των 62 ετών.
«Π»: Αγαπημένοι σας ποιητές;
ΣΤ.Σ.: Πολλοί, όμως ιδιαίτερα αγαπώ τους μεγάλους Έλληνες ποιητές. Σταχυολογώ: Ελύτη, Σεφέρη, Ρίτσο, Αλκυνόη Παπαδάκη και βέβαια τον τεράστιο Καββαδία.
«Π»: Έχετε εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές με πολυάριθμα ποιήματα. Τί πραγματεύονται και ποιοί οι τίτλοι τους;
ΣΤ.Σ.: Οι δύο ποιητικές συλλογές είναι «Ποιητικοί Στοχασμοί» και «Σκιές και Χρώματα Ψυχής» από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Πραγματεύονται τη ζωή, τον πόθο για ζωή, τα παλιά νοσταλγικά για μας τους μεγαλύτερους χρόνια και βέβαια τον έρωτα και την αγάπη.
Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω, είναι ήδη προς έκδοση, η τρίτη ποιητική συλλογή μου, τον τίτλο της οποίας δεν θα αποκαλύψω, είναι ποικίλης ύλης με μια ιδιαίτερη έμφαση στη θάλασσα που υπεραγαπώ!
«Π»: Ποιό είδος ποίησης αγαπάτε ή ακολουθείτε;
ΣΤ.Σ.: Η έμμετρη είναι πιο όμορφη, εφόσον η ρίμα είναι ομαλή. Βέβαια η ελεύθερη ποίηση αφήνει την δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης.
«Π»: Θέλετε να μοιραστείτε με το αναγνωστικό κοινό ενα μικρό ποίημά σας;
ΣΤ.Σ.: Ένα βιωματικό «Πάντα Παιδί» από την πρώτη συλλογή μου «Ποιητικοί Στοχασμοί».
«Κόσμος βουβός, αμίλητος
τρέχει, με προσπερνάει
καθένας στο κεφάλι του σκοτούρες κουβαλάει.
Σάμπως αλλάξαν οι καιροί
αλλάξαν κι οι ανθρώποι
μήτε μιλούν, μήτε γελούν
τους τσάκισαν οι κόποι.
Κλείνω τα μάτια και είμαι κει
στην φτωχική αυλή μας
τρέχω ξανά με φίλους μου
παίζω με το σκυλί μας.
“Έλα” ακούω την φωνή
του αείμνηστου πατέρα,
“τραπέζι η μάνα έστρωσε,
έλα περνά η μέρα”.
Ζεστό ψωμί, τυρί κι ελιές
στη στάμνα το νερό μας
τριγύρω όλοι καθόμαστε
κάνουμε τον σταυρό μας.
Αχ, νά’μουν πάντοτε παιδί
στα φτωχικά τα χρόνια
νάχω μια γελαστή καρδιά
και τρύπια παντελόνια.»
«Π»: Έχετε υποστηρικτικό περιβάλλον;
ΣΤ.Σ.: Στο ξεκίνημα της συγγραφικής μου πορείας, το 2023, το περιβάλλον μου υπήρξε αρνητικό με αυτή μου την επιλογή. Τώρα έχω την αμέριστη υποστήριξή του.
«Π»: Τα ποιήματά σας έχουν βιωματικά στοιχεία;
ΣΤ.Σ.: Ναι, όπως είδατε και με το παραπάνω ποίημα που μοιράστηκα, κάποια από αυτά είναι βιωματικά.
«Π»: Έχουμε κληρονομιά αιώνων στην ποίηση μας. Αυτό δημιουργεί και την ευθύνη για ό,τι γράφουμε;
ΣΤ.Σ.: Ναι η ευθύνη στους ώμους ημών των νεωτέρων είναι βαριά. Έχοντας ως οδηγούς εκείνους να πορευόμαστε με τρόπο που να μην προσβάλλει την μνήμη και το τεράστιο έργο τους.
«Π»: Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είστε ερωτικός ποιητής;
ΣΤ.Σ.: Κάποιες φορές φίλοι με αποκαλούν ερωτικό ποιητή. Νομίζω πως ενίοτε μου ταιριάζει ο χαρακτηρισμός.
«Π»: Διορθωνετε τα γραπτά σας πολλές φορές πριν τα εκδώσετε;
ΣΤ.Σ.: Πάντα και πολλές φορές τα ποιήματά μου περνούν από την κρησάρα.
«Π»: Ποιές ώρες την ημέρα σας αρέσει να γράφετε;
ΣΤ.Σ.: Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες. Συνέβη στις 3 τα μεσάνυχτα να σηκωθώ από το κρεβάτι για να γράψω. Μια άλλη φορά οδηγώντας σταμάτησα σε πάρκινγκ και έγραψα στο κινητό μου τηλέφωνο ένα ολόκληρο ποίημα.
«Π»: Πώς βλέπετε την ελληνική πραγματικότητα σήμερα; Πώς θα περιγράφατε την κοινωνία σήμερα;
ΣΤ.Σ.: Είναι ζοφερή η παγκόσμια κοινωνική πραγματικότητα. Με λυπεί ιδιαίτερα το γεγονός πως το βασικό κύτταρο της κοινωνίας, ο πυρήνας της θα έλεγα, η οικογένεια, νοσεί.
«Π»: Η πληροφορία, το διαδίκτυο, τα μέσα μαζικής δικτύωσης, η ψηφιακή τεχνολογία τρέχει με απίστευτη ταχύτητα. Είναι πια η ανθρώπινη επαφή το ζητούμενο;
ΣΤ.Σ.: Σαφώς έχει περιοριστεί η ανθρώπινη επαφή, λόγω της ύπαρξης της τεχνολογίας. Όμως και μέσω αυτής μπορεί να υπάρξει πραγματική και ειλικρινής επικοινωνία. Δεν φταίει το μέσον αλλά η κακή χρήση του.
«Π»: Οι οικονομικές κρίσεις, οι πόλεμοι, οι περιβαλλοντικές κρίσεις, το κόστος ζωής, η ανεργία είναι θέματα που ακούτε να συζητούν στο περιβάλλον σας;
ΣΤ.Σ.: Όλα αυτά αποτελούν – ή θα όφειλαν να αποτελούν! – το κυρίαρχο θέμα στις συζητήσεις των υγειώς σκεπτόμενων πολιτών.
«Π»: Τι σας στενοχωρεί;
ΣΤ.Σ.: Το γεγονός πως ως κοινωνία έχουμε αποδεχτεί ως κανονικότητα όλα όσα μας υποβαθμίζουν ως νοήμονα όντα.
«Π»: Τί ετοιμάζετε;
ΣΤ.Σ.: Την έκδοση της τρίτης ποιητικής συλλογής μου με πάνω από 185 ποιήματα. Νομίζω πως θα είναι πιο «ώριμη» από τις δύο πρώτες.
