Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος
Όταν πρώτη είδηση είναι τα κυκλοφοριακά προβλήματα στους δρόμους και όταν παρατηρείς τους οδηγούς των Ι.Χ. να αναζητούν απεγνωσμένα μια θέση στάθμευσης, αυτό σημαίνει ότι έχει σχεδόν ολοκληρωθεί η επιστροφή των Αθηναίων από τις καλοκαιρινές διακοπές τους.
Και λέω σχεδόν γιατί πίσω έχουν μείνει και συνεχίζουν να απολαμβάνουν τη θάλασσα ή το βουνό εκείνοι που δεν έχουν επαγγελματικές υποχρεώσεις και επιπλέον έχουν και δικό τους εξοχικό. Κακά τα ψέματα, χρόνο με το χρόνο όλο και δυσκολεύουν τα πράγματα στη δυνατότητα των Ελλήνων για διακοπές. Και πώς να μην είναι δύσκολα όταν μια τετραμελής οικογένεια για μια βδομάδα σε ένα ελληνικό νησί με πολύ συντηρητική διαχείριση χρειάζεται το λιγότερο 3.500 ευρώ για έξοδα μετακίνησης, ύπνου και φαγητό. Τα ελληνικά νησιά, αγαπητοί φίλοι, έχουν γίνει απαγορευτικός προορισμός για την ελληνική οικογένεια. Αφήστε που για πολλούς άλλους εργαζόμενους απαγορευτική είναι ακόμα και η σκέψη για καλοκαιρινές διακοπές.
Είμαστε, λοιπόν, και πάλι εδώ και θα τα λέμε κάθε Παρασκευή όπως κάνουμε μέχρι σήμερα εδώ και χρόνια. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος απουσίασα κι εγώ για δυο βδομάδες και βέβαια όχι σε νησί αλλά σε στεριανούς θαλασσινούς προορισμούς: Πύργο, Ιτέα και Αίγιο.
Ορόσημο για την έναρξη της καινούργιας πολιτικής και οικονομικής περιόδου είναι η ΔΕΘ (Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης). Βέβαια, ποτέ δεν ήταν διεθνής και έχει καταλήξει να είναι σήμερα έκθεση διαφόρων οργανισμών του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Καλό είναι κάποια στιγμή να σταματήσει αυτή η κοροϊδία και οι αρμόδιοι να καθίσουν να σκεφτούν πώς θα οργανώσουν μια πραγματική εθνική και διεθνή έκθεση προϊόντων, υπηρεσιών και νεοφυών επιχειρήσεων από τη λειτουργία της οποίας θα προκύπτουν οικονομικά οφέλη τόσο για την πόλη της Θεσσαλονίκης όσο και την εθνική οικονομία. Διότι αυτή τη στιγμή οικονομικά οφέλη από την ΔΕΘ έχουν μόνο τα μπουζουξίδικα της Θεσσαλονίκης – ή αλλιώς πολιτιστικά κέντρα κατά τον αείμνηστο Βαγγέλη Γιαννόπουλο.
Η έναρξη, λοιπόν, της νέας οικονομικής περιόδου που έχουμε μπροστά μας γίνεται με τα εγκαίνια της ΔΕΘ, όπως πάντα από τον εκάστοτε πρωθυπουργό αλλά και με τις εν συνεχεία εξαγγελίες του γύρω από τα οικονομικά θέματα. Το πρωτόκολλο αυτό, να παρουσιάζεται δηλαδή πρώτος ο εκάστοτε πρωθυπουργός, να ακολουθεί ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και κατόπιν οι αρχηγοί των υπολοίπων κομμάτων διαρκεί εδώ και κάμποσες δεκαετίες και το σέβονταν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Αυτό μέχρι χθες. Διότι ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. Αλέξης Τσίπρας έσπασε αυτό το θεσμικό πρωτόκολλο και έτρεξε πρώτος να ανέβει στη Θεσσαλονική και να εξαγγείλει το οικονομικό του πρόγραμμα.
Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές είναι η ώρα των εξαγγελιών του και δεν γνωρίζω τί θα πει. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα έχουμε ένα δεύτερο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του 2014, όπου μας έλεγε για «σχέδιο ελπίδας, προοπτικής και δικαιοσύνης», για «έξοδο από την κρίση» και καταλήξαμε στον πάτο – στην κυριολεξία!
Τέλος, για τις εξαγγελίες του Τσίπρα αλλά και για αυτές του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά και του Νίκου Ανδρουλάκη θα πούμε περισσότερα στα επόμενα φύλλα.
Για τη θεσμική απρέπεια του Αλέξη Τσίπρα να ανέβει πρώτος στη Θεσσαλονίκη και μάλιστα στις 2 Σεπτεμβρίου, την παραμονή των εορταστικών εκδηλώσεων της 3ης Σεπτεμβρίου από το ΠΑΣΟΚ, έγινε πολλή κουβέντα μεταξύ των κομμάτων. Θα έπρεπε, όμως, μετά από τόσα χρόνια να γνωρίζουν όλοι τον χαρακτήρα του Αλέξη Τσίπρα – ο οποίος να σημειώσω ότι είναι στην πολιτική σκηνή από το 2008 όταν διορίστηκε από τον Αλέκο Αλαβάνο αρχηγός του Συνασπισμού.
Να σας θυμίσω μια πολύ πιο σοβαρή πολιτική απρέπειά του όταν τον Ιούλιο του 2015, στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, είχε δεσμευθεί ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει σε εκλογές μετά την ψήφιση του 3ου Μνημονίου αλλά έκανε ακριβώς το αντίθετο και προκήρυξε εκλογές για τον επόμενο Σεπτέμβριο. Ή όταν είχε ισχυριστεί ψευδώς ότι πρότεινε στη Φώφη Γεννηματά, πρόεδρο τότε του ΠΑΣΟΚ, να συγκυβερνήσουν. Αυτός ήταν, αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας και δεν πρόκειται να αλλάξει.
Καλό αποκαλόκαιρο με αισιοδοξία και χαμόγελο και εδώ θά’μαστε να τα λέμε!
