Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος
Ολοκληρώθηκε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο το ετήσιο Σεπτεμβριανό πανηγύρι της Θεσσαλονίκης, που το έχουμε βαφτίσει Διεθνή Έκθεση. Επειδή όλοι το λένε και το πιστοποιούν, επειδή κι εγώ έχω παρευρεθεί μερικές χρονιές, μόνο διεθνής έκθεση δεν είναι!
Μπορεί όταν ξεκίνησε ο στόχος να ήταν αυτός αλλά κατάντησε – γιατί κατάντια είναι! – να είναι έκθεση δημόσιων Υπηρεσιών και Οργανισμών με παρέλαση πολιτικών προσώπων και υπηρεσιακών παραγόντων. Η ΔΕΘ μπορεί να γίνει αυτό που λέει ο τίτλος της αλλά θέλει επανασχεδιασμό και αναβάθμιση. Και βέβαια νέο χώρο, σε σημείο μάλιστα που να μπορούν οι Υπηρεσίες να προσφέρουν εξυπηρέτηση στους επισκέπτες. Η Έκθεση πρέπει να βγει εκτός της πόλης της Θεσσαλονίκης και ο σημερινός χώρος να γίνει ένα θαυμάσιο πάρκο αναψυχής που τόσο πολύ έχει ανάγκη η πόλη.
Παρακολούθησα τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις των πολιτικών αρχηγών, Μητσοτάκη, Ανδρουλάκη, Τσίπρα, οι οποίοι κατά κύριο λόγο παρουσίασαν το οικονομικό τους πρόγραμμα. Μακάρι όσα είπαν να γίνονταν και πράξη γιατί θα ήταν μια πραγματική ανάσα για το ελληνικό νοικοκυριό. Θα αφιερώσω λίγες γραμμές σε όσα είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης για έναν και μόνο λόγο: ήταν ο μόνος ο οποίος είπε δυο λόγια παραπάνω για τον πρωτογενή τομέα παραγωγής και ειδικά για το θησαυρό της ελληνικής γης, το ελαιόλαδο. Είμαι κι εγώ ελαιοπαραγωγός ως αγρότης ειδικού καθεστώτος, συνεπώς έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ΄θέμα. Είπε λοιπόν ο Νίκος Ανδρουλάκης στην ομιλία του για τον πρωτογενή τομέα παραγωγής:
«Δημιουργούμε νέο παραγωγικό μοντέλο για τον πρωτογενή τομέα παραγωγής με έμφαση στην προστιθέμενη αξία του ελληνικού προϊόντος, στη στήριξη των νέων αγροτών και στην ανασυγκρότηση της κτηνοτροφίας. Το ελληνικό προϊον αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν μεταποιείται, όταν τυποποιείται κι όταν φτάνει οργανωμένα στις αγορές. Έτσι ο πλούτος απλώνεται από το χωράφι στη μεταποίηση και την τοπική οικονομία. Φανταστείτε ένα επιχειρηματικό πάρκο στην Κρήτη, στη Λέσβο, στη Μεσσηνία, αφιερωμένο απόλυτα στο ελαιόλαδο. Θα περιλαμβάνει ελαιουργεία, μονάδες τυποποίησης, εργαστήρια ποιοτικού ελέγχου, ερευνητικό κέντρο, υπηρεσίες μάρκετινγκ και εξαγωγών κι όλα αυτά στον ίδιο χώρο. Ένα ολοκληρωμένο παραγωγικό οικοσύστημα που ενισχύει καθοριστικά την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας.»
Πολύ ωραία ακούγονται και μακάρι να γίνουν πράξη! Έχω πολλές φορές αναφερθεί στο παρελθόν για το ελληνικό ελαιόλαδο, το οποίο είναι αρίστης ποιότητας αλλά την υπεραξία του δικού μας παραγώμενου προϊόντος την εκμεταλλεύονται άλλοι και τούτο γιατί το 78% του εξαγώμενου ελαιολάδου είναι χύμα και όχι τυποποιημένο. Η μη τυποποίηση έχει απώλεια για τους ελαιοπαραγωγούς κατά δύο ευρώ το κιλό. Φανταστείτε πόσα χρήματα χάνουν κάθε χρόνο οι αγρότες μας. Θα μου πείτε και γιατί δεν προχωρούν μόνοι τους στην τυποποίηση; Για έναν απλό λόγο: η διαδικασία αυτή θέλει συνεργασία και οι Έλληνες αγρότες δεν έχουν μάθει να συνεργάζονται.
Αν ποτέ ολοκληρωθεί η πρόταση για δημιουργία επιχειρηματικού πάρκου ελαιολάδου σε ΄όλους του τόπους παραγωγής του, τότε οι αγρότες θα απολαύσουν τα οφέλη από το «χρυσάφι» που παράγουν στο χωράφι τους.
