Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΝΤΑΡΗΣ
Από την εποχή του Καρλομάγνου, το 800 μ.Χ., οι ηγεμονίες της Ευρώπης αναλίσκονταν σε θρησκευτικούς κυρίως πολέμους, αλλά με βαθύτερα αίτια την κατάκτηση και την διατήρηση της εξουσίας. Η έντασή τους και το εύρος τους συνεχώς αυξάνονταν μέχρι που φτάσαμε στον καταστροφικό Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πόλεμος έληξε με την επέμβαση της Αμερικής, που διείδε μια ευκαιρία να κυριαρχήσει στην τότε κατεστραμμένη Ευρωπαϊκή ήπειρο, όπερ και εγένετο. Οι ΗΠΑ άνοιξαν μια πυρηνική ομπρέλα στη Δυτική Ευρώπη για προστασία από την «Κόκκινη Αρκούδα», τη νέα μορφή κομμουνιστκής γραφειοκρατίας και αυταρχισμού που προέκυψε στην Ανατολική Ευρώπη. Η κόκκινη αρκούδα δεν καθυστέρησε και όχι μόνο έφτιαξε πυρηνικά όπλα, αλλά έστειλε δορυφόρο γύρω από την γη που έκανε όλον τον Δυτικό κόσμο να τρέμει για ενδεχόμενη επίθεση.
Τότε άρχισε μια κούρσα εξοπλισμών και κατάκτησης του Διαστήματος, που πήρε την ονομασία «Ισορροπία του Τρόμου». Διήρκησε, δε, μισό αιώνα. Μέσα σε αυτό το πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο, ο κόσμος είδε να αναδύονται θεσμοί που στόχο είχαν την διατήρηση της ειρήνης και κυρίως την προστασία των αδύναμων από τις αυθαιρεσίες των δυνατών. Αυτό το τελευταίο ήταν σκληρό μάθημα από την επίδειξη ισχύος της ναζιστικής Γερμανίας σε μια εξουθενωμένη από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο Ευρώπη. Σε αυτή τη λογική χτίστηκαν ο ΟΗΕ, η ΕΟΚ, το Διεθνές Δίκαιο, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και άλλοι οργανισμοί. Η κατάρρευση του Σοβιετικού μπλοκ έφερε αυτόματα μια ανατροπή στην «ισορροπία του τρόμου» και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα με οδυνηρό τρόπο για την διεθνή οικονομία και τους θεσμούς.
Σήμερα είναι η εποχή του δυνατού. Οι δυνατοί καταρρακώνουν το Διεθνές Δίκαιο, τους άλλους θεσμούς και νομίζουν ότι ο κόσμος τους ανήκει. Οι ΗΠΑ, ως υπερδύναμη, αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισαν τις επεμβάσεις με πρώτη την ανατροπή του εκλεγμένου πρωθυπουργού του Ιράν Μοσαντέκ το 1953, επειδή τόλμησε να εθνικοποιήσει τα πετρέλαια της χώρας του. Δεν χρειάζεται να αναφέρω άλλες επεμβάσεις, όπως Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν κτλ, γιατί είναι γνωστές και ακόμη είναι γνωστό ότι σε όλες αυτές οι Αμερικανοί έχασαν δημιουργώντας προβλήματα όχι μόνο στις χώρες που επενέβησαν, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο που νομίζουν ότι τους ανήκει.
Το αποκορύφωμα αυτής της αντίληψης εκφράζεται σήμερα από έναν πρόεδρο που ούτε οι ψυχίατροι θα μπορούσαν να τον κατατάξουν σε κάποια ομάδα ψυχοπαθών, εχθροπαθών και ανοήτων. Ο κύριος Τραμπ βγήκε Πρόεδρος δύο φορές με το κίνημα MAGA = Μake America Great Again, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ήδη έχει αρχίσει το τέλος της Αμερικής που γνωρίζαμε. Με το που βγήκε είπε ότι θα σταματήσει το νέο Βιετνάμ της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά πέρασαν δύο χρόνια, ο πόλεμος μαίνεται και ο τύπος δεν κοκκινίζει από ντροπή για τις αμετροέπειές του. Πώς λες, κύριε Ντόναλντ, ότι θα λήξεις τον πόλεμο και αυτός συνεχίζεται; Θα σε πάρει κανείς στα σοβαρά;
Στην ομιλία του στον ΟΗΕ επαίρεται ότι μαζί με την Βενεζουέλα, της οποίας καταληστεύει τους φυσικούς πόρους με την σύμφωνη γνώμη της τοπικής ολιγαρχίας, κατέχουν το 60% του παγκόσμιου πετρελαίου. «Στον νικητή ανήκουν τα λάφυρα», επεσήμανε ο Τραμπ, πανηγυρίζοντας κυνικά για την έκβαση της στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. Αναρωτιέμαι ποια στρατιωτική επιχείρηση έκανε στην Βενεζουέλα; Απλώς με την βοήθεια της ολιγαρχίας καταληστεύει τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας καταδικάζοντας έναν φτωχό λαό στην ανέχεια. Αυτό είναι μια από τις συνέπειες της καταπάτησης θεσμών, όπως ο ΟΗΕ το Διεθνές Δίκαιο κτλ από τους ισχυρούς. Μου θύμισε το μυθιστόρημα του Μαρκές «Εκατό χρόνια μοναξιάς».
Ο Τραμπ άρχισε την ομιλία του λέγοντας ότι «μπορώ να σας αναφέρω με υπερηφάνεια ότι η Αμερική επέστρεψε και ότι η χώρα μας είναι σήμερα ισχυρότερη από ποτέ». Δήλωσε, δε, για πολλοστή φορά ότι θα τελειώσουν σύντομα οι πόλεμοι σε Ουκρανία και Ιράν. Εδώ γελάμε γιατί το «κακομαθημένο παιδί» δεν έχει καταλάβει την ταπείνωση που δέχτηκε η Αμερική από το θεοκρατικό Ιράν. Ανέτρεψε την συμφωνία ελέγχου των πυρηνικών του Ιράν με τον Ομπάμα για να έχει την ευκαιρία να γίνει πολέμαρχος. Άλλαξε και τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης της Αμερικής σε Υπουργό Πολέμου. Η σημειολογία εδώ είναι προφανής! Όλα τα κράτη έχουν Υπουργείο Εθνική Άμυνας που δεν σηματοδοτεί επιθετικούς πολέμους ενώ ο Τραμπ έχει «Υπουργείο Πολέμου» που σηματοδοτεί επιθετικές ενέργειες. Μια υπερδύναμη με αυτή τη λογική κάνει την παγκόσμια ειρήνη επισφαλέστερη. Ονειρεύεται τον εαυτόν του κάτι σαν αντίγραφο – «κακέκτυπο» θα έλεγα – του Τσώρτσιλ.
Αυτό που λέω φαίνεται και από το απόσπασμα της ομιλίας του στον ΟΗΕ που παραθέτω: «Όταν άλλοι μίλησαν για ισχύ, εγώ τη χρησιμοποίησα. Έχω καταφέρει να αντιμετωπίσω τους κινδύνους. Νούμερο ένα κίνδυνος ήταν η Ισλαμική Δημοκρατική του Ιράν. Δεν είναι πια ο τραμπούκος της Μέσης Ανατολής. Όταν έγινα πρόεδρος ξεκίνησα διαπραγματεύσεις μαζί τους για να σταματήσουν το πυρηνικό τους πρόγραμμα. Αρνήθηκαν κι έκαναν λάθος» τόνισε ο Τραμπ. Βέβαια το «λάθος» των Ιρανών ήταν ότι διέλυσαν τις Αμερικάνικες βάσεις στα Εμιράτα!!! Ζούμε ένα εφιαλτικό σενάριο «Της Αλίκης στον κόσμο των θαυμάτων» από τα καμώματα του Τραμπ.
Αναφέρθηκε και στην Γροιλανδία, την οποία ήθελε να την κάνει πολιτεία της Αμερικής με την ισχύ του, αλλά ένα ψήγμα αντίστασης φάνηκε στον ορίζοντα από Δανούς και Γροιλανδούς, οι οποίοι στο τέλος υποχώρησαν δίνοντας γη και ύδωρ λόγω του μπαμπούλα Πούτιν. Στο θέμα της Γροιλανδίας και όχι μόνο φάνηκε η αδυναμία των Ευρωπαίων ηγετών να ορθώσουν ανάστημα στις απειλές του, που ξεκίνησαν με τις γελοιότητες των δασμών, 100 και 200%, τις νουθεσίες προς τους Ευρωπαίους του Αντιπροέδρου του Βανς κτλ. Πήγε να το κάνει και στην Κίνα και μαζεύτηκε σαν το σκυλί με την ουρά στα σκέλια όταν οι Κινέζοι του έκοψαν τις σπάνιες γαίες που είναι απαραίτητες για τα υψηλής τεχνολογίας όπλα του. Το ότι είναι ανόητος ο άνθρωπος φαίνεται και από τις δηλώσεις του για την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ). Οι παραγωγοί ΤΝ ζήτησαν να μπουν περιορισμοί στην ανάπτυξή της γιατί το παγκόσμιο νομοθετικό πλαίσιο δεν προβλέπει αυτές τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που έρχονται με ταχύτητα. Αρνήθηκε να συζητήσει για κανονισμούς χρησιμοποίησε τον όρο «υπερνοημοσύνη» όπως θα του είπαν κάποια τσιράκια του.
Να σημειώσω εδώ ότι είναι σημαντικό για τη δημοκρατία το ποια ΤΝ θα κυριαρχήσει γιατί θα διέπεται και από τις ανάλογες ανθρωπιστικές αξίες. Από μια πλευρά είναι δικαιολογημένη η αντίδρασή σε σχετικό φρένο, για να μην γίνει ουραγός της Κίνας, που όμως έχει γίνει σε πολλούς τομείς, αλλά η σωστή αντιμετώπιση θα ήταν μια συμφωνία τύπου «SALT μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων» στην οποία θα συμμετείχε κάθε χώρα που αναπτύσσει ΤΝ.
Ο Τραμπ προκάλεσε μεγάλη παγκόσμια ενεργειακή κρίση με αλυσιδωτές αντιδράσεις στην αύξηση των τιμών της χημικής βιομηχανίας από την οποία εξαρτάται το 80% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Μεταφέρει χρήματα από τις τσέπες του λαών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου και των ίδιων των Αμερικανών στις τσέπες των πετρελαϊκών και των μονοπωλίων. Ακόμη και να πέσουν οι τιμές του πετρελαίου, όπως διατείνεται το κακομαθημένο παιδί, οι τιμές των προϊόντων δεν υπάρχει περίπτωση να υποχωρήσουν.
Κλείνω με την αισχρή αναφορά του ότι ο πόλεμος θα τελειώσει μετά τις ενδιάμεσες Αμερικάνικες εκλογές και ότι θα δώσει από ένα πεντοχίλιαρο σε κάθε Αμερικανό που θα τον ψηφίσει. Αφήνει δηλαδή να σκοτώνεται κόσμος για να διατηρείται το πολεμικό κλίμα ώστε να κερδίσει τις εκλογές… Είναι η κυνικότερη δήλωση του αιώνα!
ΥΓ. «Τα εκατό χρόνια μοναξιάς» είναι μυθιστόρημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές που στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Κολομβία, όπου οι Αμερικανοί επενέβησαν και κατέκλεψαν τις φυτείες μπανάνας σκοτώνοντας πολύ κόσμο. Το βιβλίο είναι επίκαιρο και σήμερα με τα καμώματα της Αμερικής.
