Γιώργος Μαρκόπουλος, Δήμαρχος Γαλατσίου: Στόχος μας είναι να σωθεί ο Λόφος του Αγίου Σπυρίδωνα που κινδυνεύει να οικοδομηθεί
Αυτά ήταν τα λόγια του Δημάρχου Γαλατσίου προς τα μέλη του ομώνυμου Συλλόγου και τους κατοίκους της περιοχής του Αγίου Σπυρίδωνα που την προηγούμενη Δευτέρα είχαν προσέλθει στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συβουλίου. Αφορμή για να γίνει συζήτηση για την τύχη του Λόφου δόθηκε από την κίνηση του Δήμου Γαλατσίου να προχωρήσει στην πράξη αναλογισμού προκειμένου να διασφαλιστεί ο χώρος.
Όπως είπε ο Γιώργος Μαρκόπουλος, «η πράξη αναλογισμού, αγαπητοί φίλοι, έπρεπε να είχε γίνει εδώ και 50 χρόνια. Αυτό που κάνουμε εμείς σήμερα, ως διοίκηση, είναι να προχωρήσουμε στις κατάλληλες και αναγκαίες ενέργειες έτσι ώστε να μην οικοδομηθεί η περιοχή. Να μην δούμε ξαφνικά να ξεφυτρώνουν επταώροφες πολυκατοικίες. Το λέω αυτό γιατί ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Υπάρχουν 16 οικογένειες ιδιοκτητών, οι οποίες έχουν ήδη κινηθεί μέσω των νομικών τους εκπροσώπων για να εξασφαλίσουν άδεια οικοδομής με συντελεστή μάλιστα που κυμαίνεται από 0,4 έως 0,8.
»Όσοι από εσάς παρακολουθείτε την πορεία μας στη διοίκηση του Δήμου από το 2014 θα έχετε διαπιστώσει το ενδιαφέρον μας στο να εξασφαλίσουμε ελεύθερους χώρους για το Γαλάτσι. Να σας αναφέρω για παράδειγμα ότι τα χρόνια που είμαι Δήμαρχος έχουμε κατορθώσει να αγοράσουμε 17 οικόπεδα και να τα εντάξουμε σε κοινόχρηστους χώρους. Θα έχετε δει, φαντάζομαι, ότι έχουμε γκρεμίσει δύο ακίνητα στο Παλιό Τέρμα και όπου νά’ναι γκρεμίζουμε και το τρίτο για να κάνουμε την κεντρική πλατεία που ονειρεύονται όλοι οι Γαλατσιώτες εδώ και 50 χρόνια. Σήμερα που μιλάμε ο μοναδικός στόχος μας είναι η προστασία του Λόφου του Αγίου Σπυρίδωνα από τυχόν οικοδόμηση. Κι αυτό θα γίνει μόνο όταν περάσει στην ιδιοκτησία του Δήμου Γαλατσίου. Το αν γίνει υπόγειο πάκρινγκ ή όχι σε πέντε ή έξι χρόνια, αυτό θα το αποφασίσει η διοίκηση του Δήμου Γαλατσίου που θα είναι τότε στα πράγματα.
»Με την ευκαιρία να σας πω ότι όταν λειτουργήσουν οι τρεις σταθμοί μετρό στην περιοχή μας, μία θέση πάρκινγκ θα είναι περιζήτηση.
»Κλείνοντας αυτή την ενημέρωση θέλω να σας ευχαιστήσω όλους τους συνδημότες μας που ήταν σήμερα εδώ και μακάρι σε κάθε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου να είναι γεμάτη η αίθουσα για να μαθαίνουν οι συμπολίτες μας τα θέματα τα οποία συζητούνται και τα οποία αφορούν τους ίδιους και την καθημερινότητάς τους.»
Πριν την τοποθέτηση του Δημάρχου, το λόγο είχε πάρει ο Χρήστος Κιούπης, ως εκπρόσωπος του Συλλόγου «Ο Λόφος του Αγίου Σπυρίδωνα», ο οποίος είπε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
«Σήμερα, είμαστε εδώ για να καταλάβουμε τι συμβαίνει στη γειτονιά μας. Σήμερα είμαστε εδώ για να ακούσετε τη δική μας εκδοχή και να λάβετε τη σωστή απόφαση. Για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει, θέλω να κάνουμε ένα ταξίδι στα χρόνια της παιδικής μας αθωότητας. Ας γυρίσουμε λοιπόν στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 στο Γαλάτσι.
»Πόσοι άραγε θυμάστε, πόσοι άραγε γνωρίζετε, πως ήταν η περιοχή που και σήμερα ονομάζεται “Περιβόλια”; Στη μέση της οδού Δρίσκου, κυριαρχούσε ένα τεράστιο πεύκο, που ήταν το σημείο συνάντησης των πιτσιρικάδων της γειτονιάς. Στην οδό Κερκύρας, συναντούσες μόνο κήπους και στον δρόμο έβλεπες παιδιά που έπαιζαν μπάλα. Μεταξύ Νάξου και Κουρτίου, ήταν μια τεράστια αλάνα, που το Πάσχα μετατρέπονταν σε ένα ιδιότυπο σφαγείο αρνιών. Στην οδό Μαραθώνος, υπήρχε ένα γηπεδάκι για ποδόσφαιρο και ένας τεράστιος λόφος, ο λόφος του Αγίου Σπυρίδωνα. Αυτός ο λόφος με τα σκληρά πετρώματα, κάλυπτε όλη την οδό Μαραθώνος. Όλα αυτά μέχρι τα χρόνια της οικοπεδοποίησης.
»Είναι η εποχή που η γειτονιά χάνει την ταυτότητα και τη φυσιογνωμία της. Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, τα πάντα άλλαξαν και το πράσινο που υπήρχε μετατράπηκε σε μπετόν. Τι διασώθηκε απ’ όλα αυτά;
– Ο λόφος του παιδιού, στη συμβολή των οδών Δρίσκου και Πασσώβ.
– Το γηπεδάκι, που ευτυχώς έγινε πάρκο και ένα μέρος από τον λόφο του Αγίου Σπυρίδωνα, στην οδό Μαραθώνος.
»Αυτός ο λόφος έμεινε ζωντανός για έναν και μόνο λόγο. Επειδή οι πατεράδες μας και ο πρόεδρος του ομώνυμου εξωραϊστικού συλλόγου Κώστας Ταμαπακόπουλος, είχαν το… θράσος να φυτέψουν πεύκα. Ναι, υπήρχαν φερόμενοι ιδιοκτήτες. Ποτέ όμως δεν τόλμησαν να οικειοποιηθούν και να οικοδομήσουν στον λόφο. Και δεν το τόλμησαν για δύο λόγους:
»Ο πρώτος είναι το Βασιλικό Διάταγμα του 1938, όπου ο χώρος χαρακτηρίστηκε ως κοινόχρηστος χώρος πρασίνου.
»Και ο δεύτερος, είναι η επικαροποίηση της απόφασης, το 1994, από τον τότε νομάρχη Αθηνών Θόδωρο Κατριβάνο.
»Με αυτή την απόφαση, ο Λόφος και κάποια τμήματα όμορων οικοδομικών τετραγώνων επαναχαρακτηρίστηκαν ως χώροι κοινόχρηστου πρασίνου. Και κάπως έτσι, σώθηκε ο λόφος που είναι μια ανάσα για την περιοχή.
»Σήμερα όμως, ο λόφος του Αγίου Σπυρίδωνα, αυτή η όαση πρασίνου για τη γειτονιά μας, βρίσκεται σε κίνδυνο. Και βρίσκεται σε κίνδυνο – πρέπει να σας το πούμε αυτό κ. Δήμαρχε – με δική σας ευθύνη.
»Για να μην αδικούμε τον Δήμαρχο θέλω να θυμίσω κάτι σε προσωπικό επίπεδο. Πριν από περίπου οκτώ μήνες, η γειτονιά είχε πρόβλημα ηλεκτροδότησης. Ένα τηλεφώνημα που του έκανα ήταν αρκετό για να λυθεί το πρόβλημα που υπήρχε.
»Ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Γιατί λέμε ότι ο δήμαρχος έχει ευθύνη και γιατί τον καλούμε να δώσει λύση: Ο δήμαρχος μας είχε διαβεβαιώσει ότι:
– Ο λόφος του Αγίου Σπυρίδωνα θα απαλλοτριωθεί,
– Οι φερόμενοι ως ιδιοκτήτες θα αποζημιωθούν και
– Ο λόφος θα παραμείνει δημόσιος χώρος κοινόχρηστου πρασίνου.
»Το αφήγημα όμως ξαφνικά άλλαξε. Το σκέτη απαλλοτρίωση, έγινε απαλλοτρίωση με δημιουργία υπόγειου πάρκινγκ στον λόφο.
»Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο δήμαρχος είναι δύο:
»Το πρώτο είναι πως το βασικό πρόβλημα της πόλης είναι η στάθμευση.
»Το δεύτερο είναι πως εάν δεν δημιουργηθεί το υπόγειο πάρκινγκ, οι φερόμενοι ως ιδιοκτήτες θα μπορούν να «φυτρώσουν» στον λόφο πολυκατοικία ή πολυκατοικίες.»
Το θέμα, πάντως, είναι να σωθεί ο Λόφος του Αγίου Σπυρίδωνα και να διατηρηθεί ως χώρος κοινόχρηστου πρασίνου για το συμφέρον όχι μόνο των περιοίκων αλλά και ολόκληρης της πόλης.
