Η δύναμη της εξόδου

Όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο άρθρο, την επικαιρότητα την αναλύουν άλλοι είτε ορθά, είτε στρεβλά. Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε την δυνατότητα να βγάζουμε απόλυτα συμπεράσματα, επειδή δεν έχουμε πλήρη γνώση των δεδομένων. Γι’αυτό το λόγο η ασφαλέστερη κρίση είναι δυνατόν να προέρχεται μόνο εκ του αποτελέσματος, αλλά και αυτή πολλές φορές δεν είναι η ορθή γιατί το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα συμβατό με τις προθέσεις του πράττοντος. Έτσι λοιπόν θα αποφύγουμε και σε αυτό το άρθρο την πολιτική επικαιρότητα, παρά τα προβλήματα που προβάλλονται π.χ. υστέρηση εσόδων, μη καταβολή βεβαιωμένου και εισπραχθέντος ΦΠΑ, καθυστέρηση σε μεταρρυθμίσεις που δεν συνεπάγονται οικονομικό, αλλά ιδεολογικό κόστος κ.τ.λ. (ΥΓ-1). Θα ασχοληθώ λοιπόν με ένα άλλο θέμα που απασχόλησε την επικαιρότητα και είναι η «Έξοδος» του δημοσιογράφου Αλέξανδρου Βέλιου.

Πριν μερικά χρόνια είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ» με αφορμή την δύναμη που είχε ένας κινητικά ανάπηρος σε κέντρο διασκέδασης να σηκωθεί να χορέψει με την βοήθεια των οικείων του. Φανταστείτε τώρα την δύναμη του Ανθρώπου Βέλιου να πάρει την απόφαση για την μεγάλη έξοδο. Βέβαια δεν είναι ο πρώτος, αλλά νομίζω ότι είναι ο πρώτος όσον αφορά την μάχη με την αρρώστια. Ξέρω ότι πριν χρόνια κάποιος άλλος, ναυτικός στο επάγγελμα, την στιγμή που κατάλαβε ότι η θάλασσα δεν τον ήθελε πια, έπεσε στην αγκαλιά της σαν το παιδί που το χτυπά η μάνα του και αυτό πέφτει για προστασία και παρηγοριά στην ίδια την αγκαλιά. Για τον άνθρωπο αυτό είχε γράψει πριν 20 χρόνια άρθρο στα «ΝΕΑ» ο αρθρογράφος Μιχάλης Ράπτης, ο επονομαζόμενος «Πάμπλο» μαχητής του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, με τίτλο «Έξοδος δια θαλάσσης». Και στις δύο περιπτώσεις θαύμασα την δύναμη αυτών των ανθρώπων.
Θα μείνω όμως στον Βέλιο που τα έβαλε με την αρρώστια. Μια αρρώστια που κατατρύχει τον σύγχρονο κόσμο και οφείλεται στην αρνητική επιρροή του ανθρώπου στο περιβάλλον και στην διατροφική αλυσίδα. Ο Βέλιος λοιπόν είχε το θάρρος να πει «δεν θα κάνεις εσύ ότι θέλεις, αλλά εγώ», «δεν θα με εξευτελίσεις εσύ, αλλά εγώ» και όντως έτσι έγινε. Αν θεωρήσουμε ότι η αρρώστια ήταν μια λογική οντότητα και ειδικά αυτή η αρρώστια, θα χαίρονταν να βλέπει το θύμα της να φθείρεται σε σημείο που να μην μπορεί να κάνει τίποτα, να αλλοιώνεται η σκέψη του, η μορφή του, το είναι του. Θα το έκανε αυτό γνωρίζοντας, ότι καθώς το θύμα της είναι δεμένο με την ζωή, δεν θα τολμούσε να την διακόψει. Αυτός ο φόβος οδηγεί το θύμα στα τελευταία στάδια του εξευτελισμού. Εδώ ακριβώς ο Βέλιος βρήκε το θάρρος και αντεπιτέθηκε με ηρωισμό και νίκησε. Την έγραψε στα …ίδια του την αρρώστια και την νίκησε.
Εδώ βέβαια, από πλευράς χριστιανικής θρησκείας υπάρχουν διάφορες αντιρρήσεις και απόψεις. Ένας καθαρά (purist) χριστιανός δεν δέχεται αυτή την ενέργεια γιατί όπως λένε οι γραφές ο Θεός έδωσε την ζωή και ο Θεός την παίρνει. Αν αφαιρέσεις την ζωή σου διαπράττεις έγκλημα ενώπιον του Θεού. Άλλος που ναι μεν είναι χριστιανός, αλλά όχι απόλυτος, θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο Βέλιος τα έβαλε και με τον ίδιο τον Θεό και ότι θα του είπε: «δεν θα με φέρεις εσύ στα όρια του εξευτελισμού, αλλά εγώ, ο δυνατός, δεν σε υπολογίζω και κόβω τώρα το νήμα».
Αυτές οι δύο απόψεις αν και φαίνονται απλοϊκές κρύβουν μέσα τους πολύ συζήτηση που βέβαια δεν θα μπορέσουμε να την κάνουμε στα πλαίσια αυτού του άρθρου. Θα εξετάσω λίγο την δεύτερη άποψη, αυτή δηλαδή της αντίδρασης απέναντι στην απόφαση του Θεού, να αρρωστήσει ο Βέλιος στην περίπτωσή μας.
Πολλοί άνθρωποι λένε ότι αφού ο Θεός το ήθελε να γίνει έτσι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αυτή είναι η άποψη των αδύναμων που δεν έχουν το σθένος να πάρουν αποφάσεις στην ζωή τους και να την ορίζουν απόλυτα. Ο απόλυτος ορισμός της ζωής του καθενός είναι να ορίζει και τον θάνατό του. Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει για το θέμα αυτό, ότι δηλαδή ο Θεός καθορίζει τη μοίρα μας. Ο χριστιανισμός ως θρησκεία έχει ως θεμέλιο του το αυτεξούσιο του ανθρώπου. Όπως θα έλεγε ένας γνώστης της Φυσικής, πριν από κάθε ανθρώπινη πράξη υπάρχουν πολλές επιλογές κάνοντας έναν παραλληλισμό με την Κβαντομηχανική. Ο Θεός ως παντογνώστης γνωρίζει απόλυτα τον χώρο των πιθανών επιλογών μας. Αφήνει όμως τον άνθρωπο να αποφασίσει. Η απόφαση είναι αυτό που λέμε «μέτρηση» στην Κβαντομηχανική, δηλαδή παύουν να ισχύουν όλες οι πιθανές επιλογές και ισχύει μία, η απόφαση. Έτσι είχε και ο Βέλιος επιλογές και διάλεξε την ηρωϊκότερη, έγινε κύριος του εαυτού του και του θανάτου του.
Μιλώντας για την ελευθερία της βούλησης στον χριστιανισμό, θέλω να κάνω μια αντιδιαστολή με την μουσουλμανική θρησκεία όπου η μοίρα του ανθρώπου είναι προκαθορισμένη. Στο Ισλάμ όλα προβλέπονται από το Κοράνι και αν κάτι δεν προβλέπεται το προβλέπουν τα «Χαντίθ» (ΥΓ-2). Έτσι δεν υπάρχει η έννοια της ελεύθερης βούλησης στο Ισλάμ, πράγμα που κάνει αυτούς τους ανθρώπους ευάλωτους σε κάθε είδους θρησκευτικό φανατισμό με αποτέλεσμα ο Δυτικός Κόσμος να έχει μπει για τα καλά στον αστερισμό της τρομοκρατίας και του φόβου. Η Ελλάδα ως δυτική χώρα δεν έχει αναγνωρίσει το δικαίωμα του ανθρώπου να βάλει τέλος στην ζωή του όταν βρίσκεται κάτω από τέτοιες καταστάσεις εν αντιθέσει με πολλές άλλες χώρες. Στο υποθετικό σενάριο ότι μια οποιαδήποτε κυβέρνηση έφερνε ένα τέτοιο νόμο προς ψήφιση στην Βουλή, είναι σίγουρη η σφοδρή αντίδραση της εκκλησίας. Κάτι ανάλογο έχει γίνει και με την καύση των νεκρών. Είναι δύο σοβαρά ζητήματα που κατά την εκκλησία υποσκάπτουν τα θεμέλιά της.
Αλλά τι δουλειά έχει η εκκλησία να ανακατεύεται σε θέματα που αφορούν την ζωή και επιθυμία του πολίτη; Έχει, γιατί δεν έχει γίνει στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ο χωρισμός εκκλησίας και κράτους πράγμα το οποίο προκαλεί πολλές στρεβλές κοινωνικές καταστάσεις. Από τότε που βγήκε το ΠΑΣΟΚ, το 1981, ήταν στο πρόγραμμά του αυτός ο περιβόητος χωρισμός και μέχρι τώρα και με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν αναφέρεται αν και είναι στο πρόγραμμα αυτού του κόμματος. Θα ήθελα επίσης να σημειώσω ότι τον Βέλιο τον ήξερα ως δημοσιογράφο και δεν θα ντραπώ να πω ότι μου ήταν αντιπαθής. Η πράξη του όμως έδειξε έναν άνθρωπο βαθιά σκεπτόμενο, αξιοπρεπή και θαρραλέο. Δεν θέλω να παρουσιάσω την πράξη του ως παράδειγμα προς μίμηση, αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να την παρουσιάσουμε ως μια πράξη θάρρους που πιθανόν να βοηθήσει την κοινωνία μας.
Σήμερα 7/9/16 που γράφονται αυτές οι γραμμές είδα στις ειδήσεις ότι ο εισαγγελέας διέταξε έρευνα να δει αν υπάρχουν ποινικές ευθύνες σε υποβοήθηση αυτοκτονίας. Ο εισαγγελέας έχει δίκιο γιατί πρέπει να εφαρμοστεί ο νόμος, αλλά και ο Βέλιος είχε δίκιο να τα βάλει με άγνωστες δυνάμεις και να διατηρήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του.
ΥΓ-1.
Με όλες αυτές τις υστερήσεις των εσόδων και τις απαιτήσεις τήρησης των προαπαιτούμενων, αρχίζω να φοβάμαι μήπως έχουμε κανένα κούρεμα καταθέσεων. Φυλαχθείτε….
ΥΓ-2.
Χαντίθ είναι η παράδοση του Ισλάμ όπου γράφουν οδηγίες του Μωάμεθ για επίλυση κοινωνικών προβλημάτων. Να σημειωθεί ότι το Κοράνι έχει δοθεί από τον Αλλάχ και δεν έχει γραφτεί από τον Μωάμεθ κατά τους μουσουλμάνους.