Την περασμένη Δευτέρα, το απόγευμα, παρακολούθησα την παρουσίαση του βιβλίου του πρώην αρθρογράφου του ΠΑΛΜΟΥ Γιάννη Τόλιου και νυν στελέχους της ΛΑΕ
Λαφαζάνη. Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Η Μετάβαση στο Εθνικό Νόμισμα». Στόχος να απομυθοποιηθούν,
όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας, τα προβλήματα που θα προκύψουν αν αποφασίζαμε να πάμε προς το εθνικό νόμισμα, το οποίο δεν θα ονομάζεται κατ’ ανάγκην Δραχμή, όπως τονίστηκε από τους ομιλητές στην παρουσίαση του βιβλίου.
Η αίθουσα δεν ήταν κατάμεστη και θύμιζε συνέλευση ΚΟΒΑ του ΚΚΕ. Ο Λαφαζάνης άνοιξε την εκδήλωση με ένα χαιρετισμό και επιτέθηκε λαύρος εναντίον της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με επιχειρήματα που όντως σε πάνε πίσω στο απώτατο παρελθόν. Για άλλη μια φορά διαπίστωσα, από τους παρουσιαστές, ότι ο τρόπος σκέψης και αντιμετώπισης των πραγμάτων από το ΚΚΕ και βέβαια από την ΛΑΕ, τα οποία είναι σε όσμωση μεταξύ τους, είναι ο παλαιολιθικός τρόπος σκέψης και ανάλυσης της πραγματικότητας. Τα επιχειρήματά τους αντλούνται από τον Μαρξ και την Κομούνα του Παρισιού του 1871 και τον Λένιν του 1915.
Σε αυτήν την παρουσίαση ένοιωσα ότι από το 1974 που το πρώιμο ΠΑΣΟΚ αντέγραψε τις μεθόδους του ΚΚΕ, σε σκέψη και πράξη, δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι σήμερα. Αυτή η «σταθερή στις θέσεις» γραμμή του ΚΚΕ, δυστυχώς δεν βοηθά σε καμιά περίπτωση τα πραγματικά λαϊκά συμφέροντα. Είναι μια σκέψη με τσιτάτα, αρτηριοσκληρωτική, δεν επιδέχεται αντίρρηση γιατί διατηρεί το αλάθητο του Μαρξισμού και η οποία δυστυχώς αγνοεί τι συμβαίνει στην σύγχρονη πραγματικότητα. Επιγραμματικά θα αναφέρω την παγκοσμιοποίηση, τις νέες μεθόδους επικοινωνίας που καθορίζουν νέες συνθήκες στην αγορά εργασίας, την ανάδειξη νέων οικονομικών γιγάντων (Κίνα, Ινδίες), την επίδραση του Αραβικού κόσμου, τις λεγόμενες «αγορές» και τις μεθόδους διαχείρισης των συναλλαγών εμπορευμάτων και χρήματος που ο χειρότερος είναι ο λεγόμενος αέρας (leverage). Οι τρόποι παραγωγής έχουν αλλάξει και δεν έχουν καμιά σχέση με την εποχή Μαρξ και Λένιν.
Έκανα αυτή την αναφορά για να δώσω κατά κάποιο τρόπο το κλίμα μέσα στο οποίο στράφηκαν οι δύο εκ των τριών ομιλητών – παρουσιαστών καθώς και ο συγγραφέας. Ευτυχώς που ο πρώτος ομιλητής, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργος Αργείτης, έθεσε σοβαρό προβληματισμό για την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και κατά κάποιο τρόπο αποδόμησε σχεδόν όλα τα επιχειρήματα του συγγραφέα.
Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ήταν λάθος που πήγαμε στο ευρώ. Πιθανόν ναι. Το λάθος εδώ είναι ότι η Ελλάδα ως οικονομία ήταν ανώριμη για μια τέτοια αλλαγή. Ο Έλληνας και το κράτος βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά σε πακτωλό χρημάτων που δεν ήξεραν πώς να τον διαχειριστούν. Τα κάθε είδους δάνεια με τα χαμηλά επιτόκια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Η σπατάλη του κράτους και κυρίως στην εποχή Καραμανλή, έφτασε σε εξωφρενικά επίπεδα. Πώς λοιπόν να μην πτωχεύσει η χώρα;
Το βιβλίο ισχυρίζεται ότι με το δικό μας νόμισμα θα έχουμε την δυνατότητα να ασκήσουμε εθνική νομισματική πολιτική. Είχαμε δικό μας νόμισμα. Μήπως θυμάται ο συγγραφέας πόσες φορές έγιναν υποτιμήσεις από το 1974 μέχρι το ευρώ; Γιατί η πρώτη άντε δεύτερη υποτίμηση δεν έφερναν αποτελέσματα την εποχή της δραχμής; Η απάντηση είναι απλή. Η ελληνική οικονομία δεν είχε ποτέ την δυνατότητα της ανταγωνιστικής παραγωγής και ήταν κυρίως κρατικοδίαιτη. Η δομή του κράτους στον πυρήνα της παραμένει αναλλοίωτη εδώ και εικοσαετίες. Μια επιστροφή στην δραχμή δεν θα έχει τις ίδιες παθογένειες με την εποχή της δεκαετίας του 80 ή και χειρότερες; Μας λέει ο συγγραφέας ότι η γεωργική παραγωγή είναι πλεονασματική. Μπορεί να είναι. Ας αγνοήσουμε τις Βέλγικες ντομάτες, τα λεμόνια Αργεντινής κτλ. και ας αποδεχτούμε την παραγωγικότητα της ελληνικής γεωργίας και της δυναμικότητας των εξαγωγών. Το ερώτημα είναι, παράγει η Ελλάδα τα αναγκαία λιπάσματα, γεωργικά φάρμακα, καύσιμα και μηχανήματα για να έχουμε πλεονασματική γεωργική παραγωγή; Η απάντηση είναι όχι. Όλα εισάγονται και ο συγγραφέας παρά του ότι το γνωρίζει το αποσιωπά.
Να λοιπόν τι θα γίνει αν πάμε στην δραχμή. Θα χρειαστούν πληρωμές σε δολάρια, τα οποία δεν θα έχουμε, οι ξένοι προμηθευτές δεν θα δώσουν έναντι τα αναγκαία για την γεωργική παραγωγή πράγμα το οποίο θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην συρρίκνωση η μηδενισμό της και έτσι πάει ένα συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Αν δεν τροφοδοτήσουμε μια, δυο φορές τους πελάτες μας, αυτοί θα στραφούν σε άλλες αγορές και θα είναι πάρα πολύ δύσκολο και χρονοβόρο να τους ξανακερδίσουμε αν πούμε ότι η οικονομία της δραχμής θα ορθοποδήσει σε τέσσερα, πέντε χρόνια.
Τι θα γίνει με τα δάνεια που έχει η χώρα και ο ελληνικός λαός; Η απάντηση κατά Τόλιο, είναι να μην τα πληρώσουμε!!!! Μα πώς δηλαδή; Τα δάνεια τα έδωσαν κράτη και όχι τοκογλύφοι. Πίσω από τα κράτη είναι κοινοβούλια και λαοί. Πώς δικαιολογεί ο συγγραφέας και οι υπόλοιποι ότι δεν πρέπει να πληρώσουμε; Εμείς είμαστε οι μάγκες και ο άλλος κόσμος τα κορόιδα; Αντιλαμβάνονται οι δραχμολάγνοι το κλίμα που θα επικρατήσει μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων σε Εσθονία, Γερμανία, Τσεχία κ.τ.λ. που μας έχουν δανείσει; Η Ελλάδα θα βρεθεί στο στόχαστρο όλων αυτών και το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό όχι μόνο για την ελληνική παραγωγή, αλλά και για την φήμη της χώρας. Οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες.
Κάτι ανάλογο θα γίνει και με την βιομηχανία μεταποίησης στην χώρα. Έχοντας οι διεθνείς προμηθευτές της ελληνικής βιομηχανίας και μόνο την υποψία ότι μπορεί να μην πληρωθούν είναι βέβαιο ότι θα σταματήσουν τις προμήθειες των Ελλήνων πελατών τους. Αυτό θα έχει άμεση συνέπεια στην βιομηχανική παραγωγή και απώλεια των οποιονδήποτε συμβολαίων που θα είναι αδύνατο να ξανακερδηθούν στο μέλλον. Με λίγα λόγια η αποδιάρθρωση θα είναι ολοκληρωτική. Οι ελλείψεις θα εμφανιστούν παντού και θα πλησιάσουμε στα πρόθυρα της άτακτης χρεοκοπίας και ανθρωπιστικής κρίσης με χιλιάδες μετανάστες στην κοινωνία μας.
Το ότι η Ελλάδα έφτασε σήμερα σε αυτή την θέση έχει μεγάλη ευθύνη και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ και βέβαια όλο το πολιτικό σύστημα. Δεν ξεχνάμε την μαξιμαλιστική πολιτική του ΚΚΕ που είναι στο στρατηγικό του σχεδιασμό. Φώναζε για μεροκάματο 1.500 ευρώ τη εποχή του πλούτου. Και οι περισσότεροι τα έπαιρναν. Δεν αναρωτήθηκαν από πού προέρχονται αυτά τα λεφτά. Ούτε βέβαια οι κυβερνώντες είχαν το θάρρος να αντισταθούν σε αυτές τις απαιτήσεις του «λαϊκού κινήματος». Δανείζονταν απερίσκεπτα και μοίραζαν χωρίς αιδώ. Να το αποτέλεσμα.
Πολλοί φωνάζουν έχουμε απώλεια της «εθνικής κυριαρχίας». Πότε την είχαμε και τη χάσαμε; Καλύερα να είναι μόνιμα εδώ η τρόικα και να βάζει σωστούς κανόνες και όχι οι μπαταχτσήδες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Το ζήτημά μας δεν είναι η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα στην προκειμένη περίπτωση. Είναι η πλήρης αλλαγή του πολιτικού συστήματος, είναι ο απογαλακτισμός του πολιτικού συστήματος από το κράτος, πράγμα που ζητά η τρόικα, είναι ο εκσυγχρονισμός του κρατικού μηχανισμού, είναι η αναδιοργάνωση του φορολογικού συστήματος, των εργασιακών θεσμών και σχέσεων, είναι η εξομάλυνση της πολιτικής ζωής και βέβαια η σταθερότητα του νομοθετικού πλαισίου σε όλες τις εκφάνσεις κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Αν γίνουν τα παραπάνω, δεν υπάρχει λόγος για θανατηφόρους πειραματισμούς. Ας σοβαρευτούμε.
Πάντως όταν άκουσα τον συγγραφέα να διευκρινίζει ότι η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα συνδυάζεται οπωσδήποτε και με την μετάβαση στον σοσιαλισμό ησύχασα… Όσο έγινε σοσιαλισμός στην Ελλάδα παρά τους τόσους αγώνες άλλο τόσο θα γίνει και η μετάβαση. Εκτός και μας διώξουν…
Υ.Γ.: Αλήθεια, πού είναι οι θιασώτες της δραχμής Βαρουφάκης και Λαπαβίτσας;
