Τα θέµατα ήταν ποικίλα αλλά πάντα διέκρινες σ’αυτά έναν κοινό παρανοµαστή. Μας έλεγε το ζητού- µενο είναι (γράφω µε δικά µου λόγια) να φτιάξουµε τους εαυτούς µας, να φτιάξουµε τους ανθρώπους έτσι ώστε αλληλοβοηθούµενοι να γί- νουµε υψηλόφρονες (µε την καλή έν- νοια) να ανεβάσουµε σε υψηλά επίπεδα τον αλληλοσεβασµό, την χωρίς υπολογισµούς αγάπη, ό,τι προάγει την ευτυχία του συνόλου.
αµβάνοντας υπόψη την ειδικότητα του καθηγητή µας, κάποιες φορές δια- τυπώνονταν ερωτήσεις, απορίες, όπως η πίστη στη βάση του «πίστευε και µη ερεύνα», η προσκόλληση του ατόµου στην Ανώτερη δύναµη, αν µε τη µελέτη των ιερών κειµένων µπορούµε να γίνουµε καλοί συνάνθρωποι ώστε να δηµι- ουργήσουµε ανώτερες κοινωνίες, αν υπάρχουν τέτοια προηγούµενα κλπ. ∆εν ήταν εύκολος σε απαντήσεις της µορφής του «ναι» και του «όχι». Στο χέρι µας είναι να δηµιουργήσουµε πολλά θετικά πράγµατα, όχι µεµονωµένα ο καθένας. Σαν µονάδα ξεκινάς στηριζόµενος στην αλήθεια.
Με την από- φασή σου να δουλέψεις για το στόχο, την ετοιµότητά σου να δεχθείς την εν- δεχόµενη αδυναµία του διπλανού σου. Να τον πείσεις ότι «Μάρτυρες και πρωταγωνιστές της έκτης µέρας είµαστε, βαριά δουλειά το πλάσιµο, ένας θεός δεν επαρκεί εκατοµµύρια θεοί µε το τσαπί, µε το σφυρί, µε το κοντύλι.» ∆εν δυσκολεύτηκε µια φορά να µας πει ότι για την ύπαρξη του θεού δεν υπάρχουν αποδείξεις, υπάρχουν µόνο ενδείξεις. Τη λέξη «ενδείξεις» την έγραψε στον πίνακα. Φυσικά λιγάκι ξαφνιαστήκαµε.
Ο ίδιος στις 29 Μαΐου του 1953 εκφώνησε τον πανηγυρικό λόγο στην Παν- τάνασσα της Αχαϊκής πρωτεύουσας σε εκδήλωση για τα 500 χρόνια από την Άλωση της Βασιλεύουσας. Ένας λόγος που έκανε όλους τους ευαίσθητους εκκλησιαζόµενους να δακρύσουν. Και επανέρχοµαι στους κληρικούς για να ρωτήσω. Από καιρό τώρα διαβά- ζουµε πρωτοσέλιδα στις εφηµερίδες, κυρίως σ’αυτές που κάποιοι τους κόλ- λησαν το παρατσούκλι «φυλλάδες». Αυτές οι εφηµερίδες, παλιότερα πιο αραιά, τώρα συχνότερα, µας ενηµερώνουν ότι στην τάδε εκκλησία, το εικό- νισµα του δείνα Αγίου δάκρυσε κλπ. Το τελευταίο που διάβασα προχθές λέει ότι τα χέρια του Αγίου Νεκταρίου έγιναν κατακόκκινα. Και αναρωτιέµαι, αυτοί που γρά- φουν τέτοια και µάλιστα πρωτοσέ- λιδα, δεν θίγουν την ιερότητα της εικόνας, την ιερότητα της εκκλησίας; ∆εν είναι αρµοδιότητα των κληρικών και ιδιαίτερα των υψηλά ιστάµενων, να περιφρουρήσουν την ιερότητα αυτή;
Ή εδώ εµπλέκονται κακοιµοί- ρικες σκέψεις κάποιων και ποιών; Ένα άλλο παρεµφερές είδος είναι οι καταχωρούµενες προφητείες κα- λογήρων που λένε για τα κακά που µας έρχονται άµεσα. Τουλάχιστον αυτοί δεν θίγουν παρά τον εαυτό τους, νοµίζω. Πριν µερικές µέρες διάβασα ότι ένας δωδεκάχρονος βρέθηκε στον Άγιον Όρος για να ντυθεί καλόγερος. Μας τον έδειξαν και σε φωτογραφία. Ένα τόσο δα µικρό παιδί να γίνει κα- λόγερος!
∆εν υπάρχουν κανόνες που να ορίζουν τις προϋποθέσεις να γίνει κάποιος καλόγερος; Κανόνες νοµικοί, ηθικοί, εθιµικοί που να απαγορεύουν σε ρασοφόρους να παρασέρνουν παιδάκια σε µοναστήρια; Τι λέει το Υπουργείο Θρησκευµάτων, τι λένε οι επικεφαλής της Εκκλησίας; Ποιός θα µας πει ότι το θέµα τακτοποιήθηκε και οι οικείοι του ενηµερώθηκαν σχε- τικά; Τα βιβλία λένε ότι πάµπολλοι κα- νόνες θεσπίστηκαν κατά καιρούς από την ∆’ Οικουµενική Σύνοδο, από τον Μέγα Βασίλειο, από τον Αθανά- σιο τον Αθωνίτη, ιδρυτή της Μονής Μεγίστης Λαύρας το 971 µ.Χ., και από άλλους. ∆εν µπορώ να φαντα- στώ ότι δεν έχει οριστεί η ηλικία. Υπάρχουν και σοβαρότερα. Αντι- πρόσωποι του λαού αποφάσισαν να ερευνηθεί η χρησιµότητα αλλαγών στο περιεχόµενο σπουδών που αφορά ένα µάθηµα, τα θρησκευτικά της Μέσης Εκπαίδευσης. Ξεσηκώνεται η ηγεσία της Εκκλησίας και λέει όχι. Και αναρωτιέµαι: Για την προσβολή των Ιερών της θρησκείας, που ανα- φέρθηκε πιο πάνω, δεν κουνήθηκε φύλλο. Για κάποιες αλλαγές σε ένα µά- θηµα ταράχθηκε η Χώρα! Ο Αρχιεπίσκοπος ζητάει συνάντηση µε τον πρωθυπουργό, από την οποία προέκυψε η µαταίωση των τροποποιήσεων.
Κανένας δεν ενηµέρωσε τον κόσµο για το ποιό κακό θα προέκυπτε αν γίνονταν οι τροποποιήσεις; Κακό για το Κράτος, για το Λαό, για τους ανθρώπους που υπηρετούν την Εκκλη- σία; Και όταν δε γίνεται ενηµέρωση για τα επιχείρηµατα, φυσικό είναι να γί- νουν από τους πολίτες διάφορες υποθέσεις. Μήπως οι αλλαγές θα έστρεφαν το ενδιαφέρον των µαθητών να ενηµερωθούν για άλλες θρησκείες ή για τη δική µας θρησκεία, για το πόθεν, για διάφορα ιστορικά δεδοµένα, όπως για παράδειγµα το γνωστό ιστορικό γεγονός που λέει ότι αρχές του Σεπτέµβρη έτους 337 µ.Χ. αυτοκρατορεύοντος και παρόντος του Μεγάλου Κωνσταντί- νου, µέσα σε µια νύχτα δολοφονήθηκαν δύο αδέλφια και επτά ανίψια του αυ- τοκράτορα, καθώς και πολλές ιθύνουσες προσωπικότητες του ανακτορικού περιβάλλοντος;
Και τούτο για να λυθεί «τελεσίδικα το πρόβληµα της διανο- µής της εξουσίας» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών, Τόµος Ζ, σελίδα 43). Ο δωδεκάχρονος Αθωνίτης που αναφέρθηκε πιο πάνω, µου θύµισε το θέµα του αναχωρητισµού, την υπόθεση των µοναστηριών. Τίνος «καλού Χρι- στιανού» (αλλοδαπού βεβαίως βεβαίως) ιδέα ήταν αυτή; Ποιοί δούλεψαν να στηθεί αυτή η µεγάλη απάτη σε βάρος του Ελληνισµού, η µεγαλύτερη κατά τη γνώµη µου στη µακρόχρονη πορεία του; Και επειδή το θέµα είναι µεγάλο, δεν µπορεί να χωρέσει στο σηµερινό άρθρο. Θα το δούµε άλλη φορά.
