Η πρώτη εικόνα που αντικρύζει κάποιος μπαίνοντας στην είσοδο μιάς από τις περισσότερες σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι συνήθως αντιαισθητική ή και άθλια. Σκουπίδια, βρώμικοι τοίχοι, χαοτικοί διάδρομοι, αταξία. Είναι αυτό που τις αντιπροσωπεύει; Είναι αυτή η εικόνα και για τη δουλειά που κάνουν; Είναι και η εκπαιδευτική τους λειτουργία κάπως …τριτοκοσμική;
Έχουν γραφεί σελίδες ολόκληρες με ρεπορτάζ ή και άρθρα όπως αυτό όχι μόνο για τις βρωμιές αλλά και τις ανομίες που γίνονται εντός ή στον περιβάλλοντα χώρο πολλών σχολών. Στον τεράστιο περιβάλλοντα χώρο του πανεπιστημίου Κρήτης, για παράδειγμα, σε κάποια άκρη του, κάποιοι καλλιεργούσαν χασισόδεντρα. Στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, στην Πατησίων, γίνεται μπροστά στην είσοδο παζάρι μικροπωλητών συνδυασμένο με παράπλευρη διακίνηση ουσιών μέρα μεσημέρι και στο εσωτερικό του χρήση. Στο Πολυτεχνείο μπαινοβγαίνουν τα γνωστά «παιδιά των Εξαρχείων» σαν το σπίτι τους και με την πρώτη ευκαιρία κάνουν και μια κατάληψη. Έλα όμως που και τα τρία προαναφερόμενα ιδρύματα βρίσκονται ψηλά στις λίστες αξιολόγησης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων παγκοσμίως! Έλα που οι απόφοιτοί τους θεωρούνται αξιόπιστοι διεθνώς και πάρα πολλοί έχουν κάνει διεθνή καριέρα ή δουλεύουν κατά χιλιάδες σε δυτικοευρωπαϊκές χώρες ή τις Ηνωμένες Πολιτείες στα πλαίσια του γνωστού brain drain που υφίσταται τα τελευταία χρόνια η χώρα μας κι όλοι οι πολιτικοί εξαγγέλουν «σχέδια» για να τους φέρουν πίσω !
Τί γίνεται τελικά στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο; Δουλεύει ή όχι; Παράγει ή είναι άντρο της ανομίας; Γιατί τα προηγούμενα δεν συνάδουν. Τί πάει λάθος; Πρώτα από όλα η υποκρισία μας. Βλέπουμε αυτά που θέλουμε κι όχι όλα. Ανάλογα με την εικόνα που έχει ο καθένας για το πώς θα έπρεπε να είναι ένα ίδρυμα και βεβαίως ανάλογα και με τις πολιτικές του επιδιώξεις. Αν, για παράδειγμα, έχει στο μυαλό του να επιτρέψει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, έχει κάθε πολιτικό ή άλλο συμφέρον να κατασυκοφαντήσει και να απαξιώσει το Δημόσιο. Αφού πρώτα το εγκαταλείψει στην τύχη του χωρίς κάποια οικονομική, οργανωτική και νομική βοήθεια. Απλά πράγματα …
Πώς το συκοφαντεί; Μα προβάλλοντας συνεχώς όλα τα στραβά του. Για παράδειγμα επί πολλές μέρες το περασμένο καλοκαίρι τα ΜΜΕ είχαν θέμα το κάμπιγκ που έκαναν στους προαύλιους χώρους του Αριστοτελείου πανεπιστημίου άτομα που δεν είχαν σχέση με αυτό, με φιλοξενούμενους από το εξωτερικό ! Η πρυτανεία δεν μπορούσε να τους βγάλει έξω, η αστυνομία κωλύονταν από το άσυλο και τα Μέσα είχαν «φρίξει» με την «απαράδεκτη» αυτή κατάσταση.
Πριν λίγες μέρες όμως 7 φοιτητές του ίδιου πανεπιστημίου, από διάφορες σχολές έφυγαν για έναν παγκόσμιο διαγωνισμό. Στόχος της ομάδας iGEM Thessaloniki, η οποία συγκροτήθηκε το Φεβρουάριο και εργάστηκε πάνω σε συγκεκριμένο project εδώ και έξι μήνες, είναι να ξεχωρίσει στο Διεθνή Διαγωνισμό Συνθετικής Βιολογίας iGEM 2018. Ο διαγωνισμός ξεκίνησε ως φοιτητικός στο MIT, το 2003 στη Βοστόνη, και πλέον αποτελεί θεσμό προσελκύοντας ετησίως στην τελική φάση περισσότερους από 5.400 συμμετέχοντες από κορυφαία πανεπιστήμια όλου του κόσμου. Η iGEM Thessaloniki είναι η δεύτερη ελληνική συμμετοχή στο διαγωνισμό. Η πρώτη ελληνική ομάδα iGEM Greece 2017 απέσπασε χρυσό μετάλλιο και υποψηφιότητα για το ≤Best Therapeutics Project Award≥.
«Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που αυτή η κοπιαστική αλλά και ιδιαίτερα επιμορφωτική πορεία φτάνει στο τέλος της. Ανυπομονούμε να εκπροσωπήσουμε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας τόσο μπροστά σε καταξιωμένους επιστήμονες, όσο και στις υπόλοιπες διαγωνιζόμενες ομάδες», τονίζει η κ. Γιαννούλα και προσθέτει: «Φέτος στοχεύουμε να ξεπεράσουμε το περσινό επίτευγμα, έχοντας τη βοήθεια της προηγούμενης ομάδας, καθώς και την καθοδήγηση των επιβλεπόντων καθηγητών. Θεωρούμε ότι η συμμετοχή μας στο διαγωνισμό αποδεικνύει ότι ακόμα και σε τόσο δύσκολους καιρούς, ακόμα και αν κάποιος δεν διαθέτει την κατάλληλη εργαστηριακή εμπειρία, μπορεί με σκληρή δουλειά και σωστή καθοδήγηση να θέσει μεγαλεπήβολους στόχους και να τους κατακτήσει».
Την προηγούμενη είδηση είναι βέβαιο ότι δεν την έχετε διαβάσει κάπου, εκτός κι αν είστε από τη Θεσσαλονίκη. Γιατί μόνο στα τοπικά μέσα δημοσιεύτηκε, λες και είναι κάποιο τοπικό γεγονός, λες και δεν αφορά όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα, λες και δεν αφορά όλη τη χώρα. Κι ας διαγωνίζονται στο ΜΙΤ, το κορυφαίο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του πλανήτη ! Σκληρή δουλειά έκαναν και σωστή καθοδήγηση από τους καθηγητές τους είχαν λέει η εκπρόσωπός τους και πάνε στο διαγωνισμό για να αποσπάσουν μεγαλύτερο βραβείο από την αντίστοιχη περυσινή ομάδα!
Μα αυτά τα παιδιά πώς κατάφεραν και σπουδάζουν σε αυτό το άντρο ανομίας, το διεφθαρμένο, το κομματικοποιημένο, το κατηγορούμενο για οικονομικές ατασθαλίες των διοικούντων παλιότερα, αυτό που μπορεί να έχει και για καθηγητές τίποτα …«Φακελάκηδες»;
Όπως η υπόλοιπη κοινωνία είναι η απάντηση. Όπως δουλεύουν τα δημόσια νοσοκομεία. Με αυταπάρνηση του ελάχιστου προσωπικού τους αλλά και με φακελάκια και ατασθαλίες. Όπως δουλεύουν και οι υπηρεσίες των Δήμων. Σκληρή δουλειά από τη μια αλλά και μίζες από την άλλη. Όπως δουλεύουν ακόμα και ιδιωτικές επιχειρήσεις. Απλήρωτες υπερωρίες και μισθοί πείνας για κάποιους αλλά και παχυλοί μισθοί και μπόνους για μεγαλοστελέχη. Όπως γίνονται και οι προσλήψεις στις μεγαλύτερες ιδιωτικές επιχειρήσεις της χώρας. Προσλαμβάνουμε τους καλύτερους αλλά βολεύουμε και κάποια δικά μας παιδιά ή κάνουμε και κάποιες «εξυπηρετήσεις» σε πολιτικούς φίλους που «βάζουν πλάτη» για να παίρνουμε δουλειές.
Τί δεν ξέρουμε από όλα αυτά και κάθε φορά που βγαίνει στην επιφάνεια κάτι μένουμε ενεοί; Βγάζουμε όλη την υποκρισία, όλα τα κόμπλεξ, όλες τις ζήλειες ή βρίσκουμε ευκαιρία να εξυπηρετήσουμε τις δικές μας σκοπιμότητες. Εικόνα της όλης κοινωνίας μας είναι και τα δημόσια πανεπιστήμια και μάλιστα από τα καλύτερα τμήματά της. Αλλά αντί να τα βάζουμε με αυτούς που τεχνηέντως τα αφήνουν να διολισθαίνουν σε λυπηρές καταστάσεις, βγάζουμε την ουρά μας απέξω και λέμε ας τα καταργήσουμε, ας φτιάξουμε κάτι άλλο καινούργιο, άφθαρτο. Γιατί; Αφού κι αυτό σαν τα μούτρα μας θα το καταντήσουμε…
Ευθύνη της κοινωνίας, όχι μόνο των πολιτικών είναι να προασπίζεται όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης και να απαιτεί να γίνονται καλύτερες. Ευθύνη αυτών που αναλαμβάνουν ή θέλουν να αναλάβουν δημόσιες θέσεις είναι να φροντίζουν γι’ αυτό. Όσοι δεν μπορούν, ας παραιτούνται κι όσοι δεν θέλουν, ας μην αναλαμβάνουν δημόσιες θέσεις. Νισάφι πια!
