Ο Τιμολέων ο Κορίνθιος, τοποθέτησε το στρατό του, περίπου 5.000, απέναντι στους Καρχηδονίους, για να σώσει τις Συρακούσες. Διαπίστωσε όμως πως κάποιοι λιγοψύχησαν και ήθελαν να αποχωρήσουν. Έβλεπαν ότι είχαν απέναντι τους ένα πολυπληθέστερο στράτευμα, περίπου 70.000 στρατιωτών. Θεώρησαν μάταιο να δώσουν τον αγώνα ή λύγισαν μπροστά στην ευθύνη. Εκείνη την ώρα, σηκώθηκε ο Στρατηγός όρθιος, ανέβηκε σε ένα βράχο και με φωνή γεμάτη σιγουριά είπε στους στρατιώτες του πως όταν αύριο θα έχουμε σώσει τις Συρακούσες, θα μπορείτε όταν γεράσετε να λέτε στα εγγόνια σας «ήμουν κι εγώ εκεί!», όταν σώσαμε την Πατρίδα!
Όταν λοιπόν πρέπει να είσαι εκεί, όταν πρέπει να είσαι παρών, δεν επιτρέπεται να λείπεις. Η απουσία είναι λάθος, είτε μιλάμε για μια μάχη, είτε για μια απλή αλλά ουσιαστική παρουσία. Πρέπει να είσαι δίπλα στο συνάδελφο όταν σε χρειαστεί, όπως και στο παιδί σου όταν θέλει να παίξει μαζί σου. Να λες καλημέρα στο γείτονα το πρωί που τον συναντάς και να νιώθει ότι μιλάς σε αυτόν και δεν τρέχει το μυαλό στις καθημερινές σου εργασίες. Να μιλάς στο τηλέφωνο με το φίλο σου και να αισθάνεται ότι πραγματικά μιλάς σε αυτόν, δεν κάνεις ταυτόχρονα άλλες πέντε δουλειές…
Όταν πρέπει να μείνεις σπίτι για να καθυστερήσεις τη διασπορά του ιού, πρέπει να μείνεις σπίτι χωρίς να βρίσκεις δικαιολογίες. Όταν μπορείς να βγεις αλλά να τηρείς τους κανόνες, πρέπει να το κάνεις με συνέπεια. Το εύκολο είναι να ανακαλύπτουμε δικαιολογίες για να μην κάνουμε το χρέος μας. Ο καθένας μπορεί να βρει δικαιολογίες γιατί δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη. Δεν έχει κανένα νόημα να αμφισβητείς τις οδηγίες του «στρατηγού», την ώρα της μάχης, την ώρα του αγώνα. Είναι απλά οι δικαιολογίες για να μην υπερασπιστείς τις «Συρακούσες». Οι πράξεις μας πρέπει να είναι πιο δυνατές από τις δικαιολογίες μας.
Όλοι μας έχουμε νιώσει άσχημα όταν διαπιστώσαμε ότι μιλούσαμε σε έναν άνθρωπο που …ταξίδευε κάπου αλλού. Ενδεχομένως, να τον απασχολούσαν άλλα θέματα σημαντικότερα εκείνη το στιγμή, αλλά όφειλε να μας ζητήσει να τα πούμε κάποια άλλη στιγμή. Σε όλους μπορεί να συμβεί αυτό, όλοι μας έχουμε φερθεί με τον ίδιο τρόπο σε κάποιον άλλο. Μου έλεγε χαρακτηριστικά ένας φίλος ότι ο άλλος πρέπει να σε βλέπει σαν ελέφαντα! Να είναι τόσο ισχυρή η παρουσία σου που ο συνομιλητής σου να μην έχει καμία αμφιβολία ότι είσαι εκεί, σωματικά και ψυχικά. Να μπορείς να ακούς!
Με ανθρώπους που αγαπάμε είναι ανώφελο να σπαταλάμε τον χρόνο μας χωρίς πραγματικά να είμαστε εκεί. Δεν οδηγεί κάπου να μιλάμε με τον/την σύντροφό μας και το μυαλό μας να είναι ακόμη στην εργασία μας. Να παίζουμε με το παιδί μας και ταυτόχρονα να τσεκάρουμε τις γνωστοποιήσεις στο κινητό μας τηλέφωνο. Να τηλεφωνούμε στη μάνα μας και ταυτόχρονα να βλέπουμε διαφημίσεις στην τηλεόραση. Ούτε εμείς δίνουμε αυτό που περιμένουν οι αγαπημένοι μας, ούτε λαμβάνουμε αυτό που θέλουν να μας δώσουν απλόχερα. Τέτοια επικοινωνία είναι χαμένος χρόνος σε μια καθημερινότητα που αποτελεί μεγάλη πολυτέλεια να σπαταλάμε έτσι το χρόνο μας.
Μπορείς να κρατήσεις χρήματα για να τα έχεις κάποια στιγμή αργότερα. Μπορείς να έχεις τρόφιμα στην αποθήκη σου, για μια μελλοντική στιγμή. Δεν μπορείς όμως να αφήσεις το χρόνο που έχεις σήμερα, για να τον αξιοποιήσεις κάποια στιγμή αργότερα. Ο χρόνος είναι ίδιος και περνάει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για τους νέους και τους γέρους, για τους πλούσιους και τους φτωχούς. Ανάλογα με το λάδι στο καντήλι του καθενός έχουμε γύρω στους 1.000 μήνες για να ζήσουμε! Αυτό δεν αλλάζει. Το μόνο που αλλάζει είναι πως θα αξιοποιήσει ο καθένας αυτούς τους μήνες του.
Έτσι, αφού δεν προλαβαίνουμε να τα κάνουμε όλα, είναι σημαντικό να έχουμε πάντα τις σωστές προτεραιότητες. Προτεραιότητες που μας ταιριάζουν και δίνουν νόημα στη δική μας ζωή. Όσο μοναδικοί είμαστε, ο καθένας από εμάς, έτσι πρέπει να είναι και οι 1000 δικοί μας μήνες. Ο καθένας θα βρει πως θα αξιοποιήσει τον χρόνο του ώστε να γεμίσει τη ζωή του, τη δική του ζωή, στο μέγιστο βαθμό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι 1.000 αυτοί μήνες δεν είναι δεδομένοι για όλους. Άρα, πρέπει να βιαστούμε! Όσο κι αν ακούγεται αστείο το «ζήσε σαν να είναι η κάθε ημέρα σου η τελευταία, κάποια στιγμή θα έχεις δίκιο», είναι η ψυχρή πραγματικότητα.
«Ο χρόνος μας εδώ είναι πολύ λίγος και δεν τον χρωστάμε σε κανέναν. Είναι πολύ ωραίο να κάνεις και καμιά χαζομάρα που σε ανακουφίζει και σου δίνει χαρά. Η ζωή δεν είναι για να μας στενεύει, αλλά για να τη φοράμε στο νούμερό μας», είπε ο Τίμος στην ταινία «Τζαμάικα», λίγο αφού είχε διαγνωσθεί ότι πάσχει από καρκίνο. Βρείτε λοιπόν το δικό σας νούμερο, φορέστε το και ξεκινήστε σήμερα κιόλας το ταξίδι. Γιατί στο τέλος ελάχιστη σημασία έχει αν οι μήνες μας θα φτάσουν τους 1.000. Σημασία έχει πόσο ωραία πέρασαν αυτοί που έζησες και πόσο εύκολα θα μπορέσεις να ξεχωρίσεις στιγμές για τις οποίες θα πεις στα εγγόνια σου πως σε όλες αυτές τις στιγμές ήσουν εκεί!
Είτε μένουμε στο σπίτι, είτε βγαίνουμε έξω, οι 1.000 μήνες είναι δικοί μας και περιμένουν να τους ζήσουμε, λεπτό προς λεπτό. Οι δυσκολίες πάντα θα υπάρχουν, η αβεβαιότητα είναι χαρακτηριστικό της ζωής. Εμείς όμως πρέπει να ετοιμάσουμε τον εαυτό μας για να τα καταφέρει. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις συνθήκες, δεν μπορούμε να επηρεάσουμε τον καιρό, μπορούμε όμως να τοποθετήσουμε το …πανί μας ανάλογα. Ας ξυπνάμε κάθε πρωί με την προτροπή του Τίμου προς τον αδελφό του: «Ζήσε πριν πεθάνεις!».
* Αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου: eetsi@windowslive.com.
