Κύριε Διευθυντά,
Ο «ΠΑΛΜΟΣ» της Παρασκευής 31.7.2015 φιλοξένησε επιστολή μου προς τον απελθόντα υφυπουργό αθλητισμού κ. Κοντονή σχετικά με τη «λύση» που, χωρίς καμία διαβούλευση με τη τοπική κοινωνία (Δήμοι, κοινότητες, φορείς, κίνημα), όπως επιβάλλεται σε μία δημοκρατική πολιτεία, ανακοίνωσε ότι προωθεί, παραχωρώντας το ΠΑΛΑΙ στην ΑΕΚ. Η επιστολή μου αυτή δεν άρεσε στον αρθρογράφο σας κ. Πεντάρη, που στον «ΠΑΛΜΟ» της Παρασκευής της 4.9.15 σε άρθρο του μίας σελίδας, μετά την παράθεση χιλιοειπωμένων, σεβαστών, κατά τα άλλα, απόψεων, ειρωνικά διερωτάται «ποιο είναι το κίνημα και τι κουνάει».
Προφανώς ο τόσα χρόνια συνεργάτης του ΠΑΛΜΟΥ διαβάζει μόνο τα δικά του κείμενα κι όχι την υπόλοιπη ύλη τα εφημερίδας όπου, όχι σπάνια, αναφέρεται στο ΠΑΛΑΙ και στην «Κίνηση φορέων και πολιτών…», ούτε μένει στο Γαλάτσι γιατί διαφορετικά κάτι θα ήξερε, κάτι θα είχε ακούσει, κάτι θα είχε συναντήσει.
Δεν πρόκειται να καταθέσω συνολική κριτική για τις απόψεις του συνεργάτη σας. Δεν είναι, άλλωστε, πρωτότυπες. Τις έχουμε ακούσει και διαβάσει από τις πιο αντιδραστικές πέννες της εγχώριας και διεθνούς ειδησεογραφίας του νεοκαπιταλισμού. Αντίθετα τις βρίσκω …σύγχρονες και συμβατές με τις αντιλήψεις που διαπνέουν τα τρία μνημόνια και τον κυρίαρχο σήμερα νεοφιλελευθερισμό, που χάρις σε αυτό το σύστημα, οι λαοί της Ευρώπης βιώνουν περίοδο απόλυτης… ευτυχίας των λαών της (ανεργία, μισθοί – μεροκάματα πείνας, αποσαθρωμένος κοινωνικός ιστός, αυτοκτονίες, μήτρα πολέμων στην περιφέρεια, δημιουργία συγκλονιστικών ροών προσφύγων, άνοδος φασισμού κ.λ.π.). Κατάντησαν αυτές οι αντιλήψεις τη ζωή, από «δώρο θεού» σε «έργο δαιμόνων»!
Η αειφόρος ανάπτυξη, οι μονόδρομοι των ιδιωτικοποιήσεων, η αποθέωση κάθε ιδιωτικού κεφαλαίου και κέρδους που από τη φύση του είναι αδηφάγο – ανελέητο και ηγεμονεύει του πολιτικού συστήματος, η καταδίκη κάθε συλλογικού – κοινωνικού, η υποχώρηση των ηθικών αξιών, δηλαδή τα στοιχεία που συνθέτουν την «σύγχρονη ανάπτυξη» οδηγούν με ταχύτητα τον άνθρωπο εκτός προορισμού και έξω από την φύση του και την ανθρωπότητα συνολικά στην ζούγκλα, στην αποκτήνωση.
Τώρα δύο κουβέντες σχετικά με την υπερδεκαετή προσπάθεια του κινήματος της πόλης – περιοχής να διασώσει το ΠΑΛΑΙ και να αποτρέψει την «τζάμπα» δωρεά (παραχώρηση για 40 – 50 χρόνια) μιάς χρυσοφόρου δημόσιας έκτασης 90 στρεμμάτων σε «ιδιώτη» που στοχάζεται το χρυσοφόρο αύριο, όχι το σήμερα (!!), της επένδυσής του. Ενημερώνουμε, λοιπόν, τον αρθρογράφο κ. Πεντάρη ότιι η διεκδικητική βάση του κινήματος της περιοχής έχει ακλόνητη ηθική και κοινωνική διάσταση και αφορά όχι μόνο στον Γαλατσιώτη αλλά και στον κάτοικο του Πύργου και της Ξάνθης που ο ίδιος αναφέρει, όπως και ολόκληρης της Ελλάδας προσθέτουμε εμείς. Παραθέτουμε βασική θέση του κινήματός μας και ελπίζουμε να καταλάβει:
«…Το αίτημα να παραμείνει το ΠΑΛΑΙ δημόσιος χώρος αθλητισμού και πολιτισμού της ασφυκτιούσας σήμερα νεολαίας δεν αγνοεί την κρίσιμη οικονομική κατάσταση της χώρας, ούτε πηγάζει από τοπικούς υπολογισμούς. Η διαχρονική εναντίωσή μας σε όλες τις απόπειρες ιδιωτικοποίησής του (άμεσες ή συγκαλυμμένες ) απορρέει από την αγωνία μας για την δημογραφικά “θνήσκουσα” πατρίδα που οφείλει να εκδηλώσει, επί τέλους, στοιχειώδη πρόνοια για την νεολαία της, παραχωρώντας της ελεύθερο χώρο για αθλητισμό – πολιτισμό. Είναι εθνικό χρέος – καθήκον όλων και οπωσδήποτε των γονιών της περιοχή, να κρατήσουμε τους νέους όρθιους – δημιουργικούς αντί να τους έχουμε καθηλωμένους “μπροστά σε τοίχο” χωρίς δουλειά, χωρίς όραμα. Δεν δίνουμε σήμερα στους νέους ανθρώπους τη δυνατότητα να συντηρήσουν οικογένεια, να παντρεύονται, να δημιουργήσουν νέους Έλληνες. Ας τους δώσουμε, τουλάχιστον, στοιχειώδη πολιτισμό – αθλητισμό στην “άνυδρη” περιοχή μας, αξιοποιώντας μία εγκατάσταση που χτίστηκε γι αυτό το σκοπό και που με “καραμπινάτες” διαβεβαιώσεις των κορυφαίων ηγετών της χώρας χτίστηκε “για να γίνει κυψέλη αθλητισμού – πολιτισμού για τα νιάτα της περιοχής”. Μίας περιοχής που, χρόνια τώρα, δεν έχει νοιώσει το ενδιαφέρον της πολιτείας. Η περιοχή μας και η Ελλάδα χρειάζεται ενίσχυση, αν όχι άνθιση, του ερασιτεχνικού και λιγότερο του επαγγελματικού αθλητισμού…».
Αν ο χρόνιος συνεργάτης της εφημερίδας παρακολουθούσε, ως όφειλε, τη ζωή της πόλης τα τελευταία δέκα τρία χρόνια και ιδιαίτερα, πώς και ποία η χωροταξική νομοθεσία αδειοδότησης του ΠΑΛΑΙ (2002 – 2003 ), ποιά η απόφαση του ΣτΕ , ποιες οι δυνατότητες του Δήμου κατά την διάρκεια του ελληνικού… θριάμβου των ευρωβόρων ολυμπιακών αγώνων, δυνατότητες που δεν άσκησε ο «ολυμπιακός» Δήμος μας που ούτε ένα κέντρο πόλης – αναφοράς δεν κατάφερε να έχει, πως άλλαξε η χρήση της εγκατάστασης, πως προκηρύχθηκε …διεθνής διαγωνισμός για να παραχωρηθεί η εγκατάσταση για 49 χρόνια στην εταιρεία Χαραγκιώνη, γιατί η εταιρεία ποτέ δεν κατάφερε να πάρει άδεια, γιατί «κατάπιαν» την οικοδομική άδεια που το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ εξέδωσε παράνομα, πως η πόλη και όλοι οι δημόσιοι φορείς αντιτάχθηκαν στην διάτρητη Μ.Π.Ε (εκτός του Κ.Α.Σ επί υπουργίας Α. Σαμαρά), γιατί δεν ευδοκίμησε κανένας διαγωνισμός του ΤΑΙΠΕΔ, τι έταζαν σε Δήμαρχους και φορείς για να εξασφαλίσουν την συναίνεσή τους, γιατί οι κλυδωνιζόμενοι τ. Δήμαρχοι έμεναν τελικά στο «δρόμο της αρετής» κλπ, αν αυτά τα παρακολουθούσε, τότε θα καταλάβαινε τον εσφαλμένο προσανατολισμό της σκέψης του.
Τέλος, ποτέ δεν θα ήταν απαξιωτικός αν, ένα απόγευμα, ένα βραδάκι, μία νύχτα, έκανε μία βόλτα στο αθλητικό κέντρο Γαλατσίου (μοναδικό σε μία περιοχή 100.000 τουλάχιστον κατοίκων) και έριχνε μία ματιά στο συνωστισμό στο γήπεδο Μπάσκετ, ποδοσφαίρου και «κλειστό». Θα καταλάβαινε γιατί στις 11 μμ και αργότερα μικρά παιδιά συνωθούνται ασκούμενα. Είναι γιατί οι αθλητικοί σύλλογοι, τέτοιες ώρες καταφέρνουν να εξασφαλίσουν μία ώρα άθλησης στα παιδιά ,όταν το μπορέσουν κι αυτό. Όσο δε γιά τα παιδιά της… περιφέρειας του Γαλατσίου (όλα τα παιδιά της χώρας και του κόσμου είναι παιδιά μας) που επίσης στενάζει από έλλειψη αθλητικών εγκαταστάσεων, γιά μία ώρα άθλησης των παιδιών του Γ.Σ.Πατησίων στο γήπεδο Γαλατσίου, απειλήθηκε διαδημοτική… σύρραξη και χρειάσθηκε η απειλή… κατάληψης του Άλσους Βέικου από το Δήμο Αθήνας με ενεργοποίηση της διαθήκης του… Λάμπρου Βέικου!!!
Τέλος, κατά πόσο μπορούν να αθληθούν τα Γαλατσιωτόπουλα στο ΟΑΚΑ, που με περισσή αφέλεια, μας συστήνει από καθέδρας ο κ. Πεντάρης, δεν έχει παρά να μας υποδείξει τον τρόπο. Φοβόμαστε, όμως, ότι θα χρειασθεί να αφορίσει πολλές από τις αντιλήψεις του, αν όχι όλες.
Γαλάτσι 7.9.2015
Φιλικά,
ΙΚΑΡΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
