Γράφει ο Γιώργος Πένταρης
Επειδή έχω αρκετούς καλούς φίλους, σκέφτηκα να φτιάξουμε ένα κόμμα για να διεκδικήσουμε τις επερχόμενες εκλογές θέσεις στη Βουλή. Χρειαζόμαστε 200 υπογραφές (τις έχουμε!), ιδρυτική διακήρυξη, καταστατικό και 300 ευρώ για έγκριση από το Πρωτοδικείο, υποβολή στον Άρειο Πάγο και ένα παράβολο που δεν είναι πάνω από 5.000 ευρώ. Κατεβάζουμε συνδυασμούς στο 70% των περιφερειών και ακόμη και να μην μπούμε στην Βουλή, θα πάρουμε επιχορήγηση. Έχουμε, βλέπετε, «πλέρια δημοκρατία» κατά την αργκό του ΚΚΕ και όποιος θέλει κάνει κομματάκι κόμμα, χρηματοδοτείται από τα λεφτά του φορολογούμενου και κάνει το κομμάτι του ως πρόεδρος…
Αυτή η ιστορία πρέπει να λήξει οριστικά με την προτεινόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος. Το 3% να γίνει 5% για είσοδο στην Βουλή και να καταργηθεί η χρηματοδότηση των εκτός Βουλής κομμάτων. Είδαμε μάνι – μάνι την ίδρυση δύο κομμάτων. Κατ’αρχάς της κυρίας Καρυστιανού, με σήμα παρμένο από τον κατακλυσμό του Νώε με το περιστέρι και το κλαδί ελιάς. Όπως ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, η Καρυστιανού το τόλμησε και μας το παρουσίασε πριν μερικές μέρες.
Έκατσα και άκουσα όλη την ομιλία της που βρήκα στο διαδίκτυο. Ήταν μια ομιλία άκρως συναισθηματική που είχε ως στόχο το θυμικό των ακροατών, επικεντρωνόμενη στην καραμέλα του κράτους δικαίου. Είπε πολλά πράγματα για κοινωνικές παροχές που περιλαμβάνονται ανάμεσα στα 20 σημεία – στόχους του κόμματός της. Τελευταίο σημείο ήταν μια απλή αναφορά στην Εθνική Άμυνα, η οποία θα στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο και στην ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας και της αυτόνομης πορείας της μέσα στον πολυπολικό σημερινό κόσμο. Δεν προτίθεμαι να κάνω ανάλυση των θέσεων του νέου κόμματος, αλλά θα σημειώσω ότι ήταν ηχηρή η απουσία αναφοράς στην οικονομία, που όπως γνωρίζουμε είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή όλων των κοινωνικών παροχών που ευαγγελίζεται. Απλά πράματα! Επίσης, δεν μας είπε πού θα βρει λεφτά. Το κόμμα της ονομάστηκε «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» λες και στην Ελλάδα υπάρχει χούντα.
Ας κάνουμε σήμερα μια σύγκριση της δημοκρατίας στην Ελλάδα με αυτή της Τουρκίας – ή μήπως να δούμε πόσα είναι τα κράτη που πληρούν όλες τις προϋποθέσεις για να ονομάζονται δημοκρατικά; Από τα 196 κράτη του ΟΗΕ, μόνο τα 25 πληρούν όλες τις προϋποθέσεις και σε αυτά συγκαταλέγεται και η Ελλάδα. Η Ρωσία δεν συμπεριλαμβάνεται σ’αυτά… Βέβαια, όταν πλησιάσουν οι εκλογές, φαντάζομαι πως η κυρία Καρυστιανού θα αναγκαστεί να γίνει πιο συγκεκριμένη στις απαντήσεις της απέναντι στους σοβαρούς δημοσιογράφους. Τότε θα δούμε και θα εκτιμήσουμε τις πιθανότητες επιτυχίας αυτού του κόμματος.
Εκείνο όμως που μου έκανε εντύπωση ήταν η αποφασιστικότητά της και η καθαρότητα της άποψής της ότι φτιάχνει κόμμα για να γίνει κυβέρνηση. Το είπε η Καρυστιανού και δεν το είπε ξεκάθαρα το ΠΑΣΟΚ, εγκλωβισμένο στην απειλή του Δούκα για συνεργασία με τις «αριστερές δημοκρατικές δυνάμεις»….
Νέων κομμάτων συνέχεια, λοιπόν, και την Τρίτη απολαύσαμε έναν Τσίπρα αντίγραφο του Κασελάκη όσον αφορά την παρουσία του και κάκιστο αντίγραφο του Ανδρέα όσον αφορά τις πολιτικές του θέσεις. Από την ομιλία του κρατώ δύο αποστροφές του: «Σήμερα είμαστε εδώ γιατί αποφασίσαμε να ανταποκριθούμε σε αυτό το κάλεσμα. Όχι από κάποια φιλοδοξία. Αλλά γιατί δεν γίνεται να παρακολουθούμε αμέτοχοι μια κοινωνία να ασφυκτιά και μια πατρίδα να χάνει διαρκώς κύρος». Μας παρουσιάζει ο κ. Τσίπρας ότι η Ελλάδα είναι του κλώτσου και του μπάτσου όπως ήταν επί πρωθυπουργίας του. Αυτή η άποψη περνά άκριτα στο θυμικό του ακροατή και του εδραιώνεται η ψευδής εντύπωση ότι η χώρα του είναι μια αποτυχημένη χώρα (fail state) λένε οι Άγγλοι.
Στην άλλη αποστροφή μας είπε: «Σήμερα οι 12 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο κατέχουν περισσότερο πλούτο από όσο η μισή ανθρωπότητα μαζί. Δηλαδή περισσότερο πλούτο από 4 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Δεν θέλουμε να συνηθίσουμε έναν κόσμο της αδικίας των πολεμικών συγκρούσεων της βίας. Έναν κόσμο που κοιμάται με τον ήχο των drones και ξυπνά με τον ήχο των πυραύλων». Εδώ πάλι πιάνει το θυμικό και στον ακροατή μένει ότι ελάχιστοι άνθρωποι συγκεντρώνουν τον περισσότερο πλούτο της ανθρωπότητας. Έστω ότι αυτό είναι αληθές ποιες είναι οι δυνατότητες της Ελλάδας με Κυβέρνηση Τσίπρα να επηρεάσει τα πράγματα; Δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα, όπως και με πολλές από τις θέσεις της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος του με το όνομα «ΕΛΑΣ».
Μόλις άκουσα τα αρχικά του ονόματος, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι αυτού του είδους ονόματα απαγορεύονται από το Σύνταγμα. Θα δούμε τί θα αποφασίσει ο Άρειος Πάγος που «ελέγχεται από την κυβέρνηση». Το άλλο είναι ότι μας φέρνει στο μυαλό τον ΕΛΑΣ της κατοχής τον Εθνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό. Οι πρώτοι που θα τρίζουν τα δόντια τους θα είναι οι παροικούντες του Περισσού, που με πλάγιο τρόπο οικειοποιείται την αποκλειστικότητά του ΚΚΕ στον ΕΛΑΣ. Πιστεύω ότι η επιλογή έγινε κατόπιν σοβαρής σκέψης που είχε ως πυρήνα την σύνδεση του κόμματος με το ΕΑΜ ΕΛΑΣ με σκοπό να συγκινήσει τα απομεινάρια αυτής της εποχής, που για τον σημερινό νέο άνθρωπο δεν έχουν καμιά έννοια πλην αυτών που εκτρέφονται από το ΚΚΕ.
Ο Ελληνικός λαός, όπως έχω ξαναγράψει, είναι εγκλωβισμένος από την ηγεμονία της αριστεράς και κάνει αποδεκτές πολιτικά ενέργειες και απόψεις που είναι εντελώς παρωχημένες την σημερινή εποχή. Το αίσθημα ότι αδικήθηκε με την έκβαση του εμφυλίου πολέμου δεν του επιτρέπει να σκεφτεί ορθολογικά και να αντιληφθεί ποια είναι η σημερινή πραγματικότητα και ποιες είναι οι ανάγκες της χώρας.
Και για να κλείσω λέω ότι οι πραγματικές ανάγκες της χώρας απαιτούν συνεργασία ώστε να γίνουν εφικτές οι αναγκαίες δομικές αλλαγές, όπως π.χ. στην υγεία με το χωροταξικό του ΕΣΥ, στην παιδεία με αναδιάρθρωση του πανεπιστημιακού χώρου, στην υπογεννητικότητα, στην Εθνική Στρατηγική για την Άμυνα και στις δράσεις για πιο ουσιαστική σύνδεση της ομογένειας με το Εθνικό Κέντρο. Και για να μιλήσουμε και με όρους του …«παιχνιδιού», επειδή, λοιπόν, η οικονομία είναι ο κινητήριος τροχός της κοινωνίας, αν υπάρχει συνεργασία των κομμάτων θα μοιράζονται οι δουλειές σε πολλούς και δεν θα υπάρχουν μοναχοφάηδες…
